قراردادها یکی پس از دیگری بسته میشوند و بازیکنان و مربیان با افزایش چند برابری دستمزدشان یا در تیم قبلی میمانند یا راهی تیم جدید میشوند، این وسط تنها چیزی که محلی از اعراب ندارد همان سقف بودجه است.
با شنیدن ارقام قراردادها و درخواستهای چندین میلیاردی فوتبالیها مغز آدم سوت میکشد. تحمل این اخبار و مقایسه تورم فوتبالی با دستمزدهای سایر اقشار سخت است، اما سختتر از آن اظهارنظرهای مسئولان و تأکیدشان بر اجرای قانون سقف بودجه است، همان قانونی که برای باشگاهها حکم کشک را دارد!
در روزهایی که حرف از پیشنهاد ۹۵ میلیاردی زده میشود، چطور باید باور کنیم دستورالعمل جدید فدراسیون در فصل نقل و انتقالات به مرحله اجرا درآمده است؛ تازه همان بازیکن که قراردادش به گفته مدیرعامل باشگاه ۱۸ میلیارد بوده حالا پیغام داده ۵۰ میلیارد بدهند، میماند و بیخیال تیم رقیب میشود. تصورش هم برایمان غیرممکن است و نمیدانیم با توجه به کدام قانون یک دروازهبان حق دارد رقم قراردادش را سه برابر کند، آن هم در شرایطی که آقایان دم از اجرای قانون سقف بودجه برای باشگاهها میزنند!
همین دیروز پولادگر، معاون وزیر ورزش به باشگاهها نسبت به رعایت سقف بودجه هشدار داد: «باشگاهها باید سقف بودجه را رعایت کنند، بهخصوص باشگاههای پایتخت، آنها باید دستورالعمل فدراسیون فوتبال را رعایت کنند.» رغبتی، مشاور وزیر هم در مصاحبهای دیگر از حمایت وزارت ورزش برای اجرای دستورالعمل فوق حرف زد: «وزارت ورزش از این دستورالعمل حمایت و پشتیبانی میکند و با توجه به ارتباطاتی که وزارت با مالکان باشگاههای دولتی دارد، سعی میکنیم آنها را اقناع کنیم که رعایت این دستورالعمل به نفع خودشان و فوتبال کشور است.» به زبان آوردن این صحبتها چیزی نیست جز تمسخر هواداران و مردم و البته فرافکنی مدیریتی. مثل روز روشن است باشگاهها چیزی به عنوان سقف قرارداد را قبول ندارند و برای آن تره هم خرد نمیکنند. واقعیت همین رقمهایی است که روزانه منتشر میشود و درخواستها آنقدر نجومی است که در مخیله مردم نمیگنجد، نه آن چیزی که مسئولان وزارت و مدیران ورزشی میگویند.
اوضاع آنقدر قمر در عقرب است که رسماً دلالها فوتبالمان را میچرخانند و نرخ را هر چقدر میخواهند بالا میبرند. این وسط بازیکنان و مربیان هم از بلبشوی حاکم نهایت بهره را میبرند و جیبشان را پر میکنند. آقایان هم نشستهاند و به باشگاهها هشدار میدهند. واقعاً کجای کار هستید؟ خودتان که واقعیت را میدانید و مردم نیز نسبت به همه مسائل آگاه هستند. سرخابیهای پایتخت با خیال راحت از بودجه دولت میخورند و هر چقدر دلشان میخواهد خرج خرید بازیکن میکنند، آنوقت مشاور وزیر حرف از اقناع کردن مالکان باشگاههای دولتی میزند. مگر باشگاه غیردولتی هم در فوتبال ایران داریم؟! مدیران باشگاهها فکر ترکاندن بمب و کسب محبوبیت کاذب هستند. آنها نه از وازرت ورزش حساب میبرند و نه هیچ نهاد دیگری. صراحتاً باید اعتراف کرد زور هیچکس به آنها نمیرسد و نرخ قراردادها روزانه افزایش مییابد. مدیری که با اراذل و اوباش خوش و بش میکند یا برای فرار از دست خبرنگاران روی صندلی عقب ماشین قایم میشود، آیا واقعاً اهمیتی به سقف بودجه میدهد؟ باشگاهی که دستش در جیب دولت و بیتالمال است قطعاً مدیرش نیز اهمیتی به حیف و میل پولهای بادآورده نمیدهد. از طرفی هیچ نظارتی روی این مسئله وجود ندارد و سالهاست فقط شعار نظارت و بازرسی و برخورد داده میشود. با شعار و وعدهوعید نه میتوان مدیریت کرد و نه میتوان جلوی فساد در فوتبال را گرفت، ولی متأسفانه فوتبال ما با همین شیوه بیش از دو دهه لیگ برتر برگزار کرده و میلیاردها تومان به جیب این و آن رفته است. ادامه این روند اگرچه به ضرر مردم و کشور است، اما فوتبالیها، مدیران نالایق و واسطههای متعدد رضایت کامل دارند و به فکر چپاول بیشتر هستند.
