قرار به واگذاری بود برای رهایی از مشکلات، اما کار که اصولی پیش نرود باید هم چنین نزاعهایی را انتظار داشت. در واقع پرواضح بود که دو پادشاه در یک اقلیم نمیگنجند و دیر یا زود سهمخواهی بیشتر آقایان را به جان هم خواهد انداخت و دود این درگیری بیهیچ تردیدی به چشم سرخابیهای پایتخت و هوادارانشان خواهد رفت. هوادارانی که بیشک طی روزهای آینده به ابزار قدرت طرفین تبدیل میشوند و بازیهای زیادی با نام آنها خواهد شد.
سازمان خصوصیسازی برنامههای زیادی برای سرخابیهای پایتخت در سر دارد، خصوصاً بعد از آنکه قربانزاده در جدال با فتحاللهزاده طعم پیروزی را چشید، اما وزارت ورزش قصدی برای از دست دادن پرسپولیس و استقلال ندارد، حتی اگر بنا بر ضرورت، نمایش واگذاری آنها به دو وزاتخانه دیگر را نشان داده باشد و چند درصدی از سهام این دو باشگاه را به فروش رسانده باشد. مسئلهای که گویا رئیس سازمان خصوصیسازی بعد از گذشت هفتهها هنوز متوجه آن نشده است.
قربانزاده خیلی قبلترها قصد ایجاد تغییرات در مدیریت سرخابیهای پایتخت را داشت. قبل از آنکه رقابتهای لیگ بیست و دوم به نقطه پایان برسد. با این وجود حساسیت بازیهای لیگ، بهخصوص در هفتههای پایانی مانع از برگزاری مجمع سرخابیهای پایتخت شد و کار را به شانزدهم خردادماه (روز گذشته) کشاند. روزی که قرار بود تکلیف مدیریت دو باشگاه در دو مجمع جداگانه روشن و تغییرات لازم اعمال شود، اما باز هم کار به نتیجه نرسید، چراکه به شکلی کاملاً هماهنگ وزیر ورزش و اعضای هیئت مدیره پرسپولیس و استقلال از حضور در مجمع سرباز زدند. هماهنگی که بیشک اگر در دیگر مسائل از آنها شاهد بودیم بسیاری از مشکلات این دو باشگاه تا به امروز حل و فصل شده بود.
مجمع عمومی باشگاه استقلال در شرایطی صبح روز گذشته در وزارت ورزش و جوانان آغاز شد که حمید سجادی، وزیر ورزش و جوانان و همچنین اعضای هیئت مدیره باشگاه استقلال در این نشست حضور نداشتند. البته مرتضی فلاح به عنوان نماینده وزارت ورزش و جوانان به همراه قربانزاده به عنوان نماینده وزارت اقتصاد و ستاری به عنوان نماینده وزارت دادگستری حضور داشتند، ولی رئیس سازمان خصوصیسازی ترجیح داد برگزاری مجمع را به زمانی موکول کند که همه اعضا در آن حضور داشته باشند تا شکل رسمیتری داشته باشد، به همین دلیل با لحنی کنایهآمیز ابراز امیداوری کرد که این آخرین تعویق و تنفس مجمع سرخابیها باشد. البته قربانزاده خوب میدانست نه فقط وزارت که مدیران عامل دو باشگاه نیز تمایلی به برگزاری مجمع ندارند. در همین راستا مدیرکل روابطعمومی وزارت در توئیتی عنوان کرده بود در شرایطی که مدیران پرسپولیس و استقلال به فکر نقل و انتقالات و شادی دل هواداران خود هستند، قربانزاده تأکید به برگزاری مجمع دارد! اظهارنظری که بیشتر شبیه قرار دادن هواداران رودرروی سازمان خصوصیسازی بود تا گله از رئیس آن.
کشمکشهای بین وزارت ورزش و سازمان خصوصیسازی اصلاً جالب توجه نیست و نشان از بیدر و پیکری فوتبال ایران دارد. با این وجود انتظاری جز این هم نمیتوان داشت وقتی رئیس سازمان خصوصیسازی کار را به صفحات اجتماعی میکشاند و قبل از روز مجمع، وزارت را در یک رشته توئیت به صورت غیرمستقیم خطاب قرار میدهد: «بهرغم مخالفتهای تکراری برای برگزاری مجمع دو باشگاه این اتفاق امروز رخ میدهد.» عجیب هم نیست اگر مدیر روابطعمومی وزارت ورزش نیز به شکلی مشابه پاسخ دهد: «ورزش جایی برای خط و نشان کشیدن نیست. انتخاب گزینههای اصلح برای هیئت مدیره سرخابیها به زمان بیشتری نیاز داشت، اما «پافشاریهای تکراری» مانع شد.»
عدم حضور وزیر ورزش در مجمع نشان میدهد سجادی این جلسه را به رسمیت نمیشناسد، به همین دلیل هم رئیس سازمان خصوصیسازی ناچار به عقبنشینی میشود و تا ۱۰ صبح یکشنبه تنفس اعلام میکند! قربانزاده مدعی است رزومه ۲۸ نفر بررسی شده و ۲۸ نفر نامزد حضور در هیئت مدیره سرخابیهای پایتخت بودند، اما وزارت ورزش بر این باور است که انتخاب اعضای هیئت مدیره این دو باشگاه آنقدر حائز اهمیت است که نیاز به بررسی بیشتری دارد و مهمتر از همه اینکه تأکید دارد این ما (وزارت ورزش) هستیم که فرداروز در صورت بروز هر مشکلی باید پاسخگو باشیم!
هیچ تردیدی نیست که انتخاب تکتک اعضای هیئت مدیره سرخابیهای پایتخت نیازمند بررسی همهجانبه است و این کار باید با وسواس خاصی انجام شود. این واقعیت محض است، اما واقعیتی که وزارت ورزش خود هرگز بدان توجهی نداشته و امروز هم اگر آن را مطرح کرده و دستاویز قرار داده تنها برای مخالفت با قربانزاده است، چراکه اگر اعضای هیئت مدیره پرسپولیس و استقلال همانطور که وزارت اشاره میکند با وسواس خاص و بررسی همهجانبه انتخاب میشدند این دو باشگاه امروز تا خرخره در مشکلات غوطهور نبودند!
مسئله جالبتر، اما تأکید وزارت به این مهم است که باید در صورت رخ دادن هر اتفاقی پاسخگو باشد. مسئلهای که مهمترین مطالبه مردم و رسانهها طی سالهای اخیر بوده، اما هرگز به هیچ نتیجه مثبتی نرسیده است. در واقع نه وزارت ورزش که هیچ ارگان دیگری در فوتبال و بهطور کلی ورزش کشور بابت اشتباهات، انتخابهای پرحرف و حدیث و مسائلی که به بار آورده و میآورند حتی در حد یک خط و یک جمله هم پاسخگو نبوده و نیستند. با این حال در جنگ قدرت وقتی پای سهمخواهی به میان میآید به خوبی از واضحات و ضروریات یاد میکنند، درحالیکه پرواضح است که نه وزارت دلسوز این دو باشگاه است و نه سازمان خصوصیسازی که اگر غیر از این بود حداقل باید شاهد مهیا شدن شرایط برای اخذ جواز حرفهای بودیم، اما کمتر کسی است که نداند آقایان در همین یک مورد مهم نیز دستشان در یک کاسه بود برای ماستمالی و فریب دوباره AFC، اما نوبت به سهمخواهی خودشان که رسیده یادشان افتاده که قوانین و ملزوماتی وجود دارد.
