نقل و انتقالات فوتبال که شروع میشود آقایان مدیر یادشان میافتد برای فریب افکار عمومی و پیشبرد اهداف خود ذرهای از واقعیتهای پشت پرده این رشته را در رسانهها بیان کنند تا از این طریق خود را از هرگونه اشتباه و تقصیر مبرا سازند، در صورتی که مقصر اصلی همه ضرر و زیانهای وارده به پول بیتالمال خودشان هستند.
در روزهاییکه نامه حذف رسمی استقلال از لیگ قهرمانان آسیا به باشگاه رسیده و همه آن را رؤیت کردهاند، کریمی مدیرعامل باشگاه همچنان آن را تکذیب میکند. مدیرعامل آبیها در برنامهای تلویزیونی به موارد زیادی از جمله مالیات بازیکنان اشاره کرده است: «در قرارداد فارسی یکی از بازیکنان خارجی نوشته شده مالیات بر عهده بازیکن است، ولی در قرارداد انگلیسی نوشته شده مالیات برعهده باشگاه است. تفاوت آن ۸۵ هزار دلار میشود و یک ضرر بزرگ به حساب میآید.» ادعای حجت کریمی درست است، اما تمام واقعیت نیست. اصل ماجرا از این قرار است؛ همه فوتبالیستها و مربیان شاغل در فوتبال ما اعتقادی به پرداخت مالیات ندارند و برخلاف کارمندان و کارگران ایرانی که قبل از دریافت حقوق ماهانه مالیاتشان تمام و کمال کسر میشود، این باشگاهها هستند که مالیات دستمزدهای میلیاردی بازیکنان و مربیان خود را پرداخت میکنند! کیست که از این واقعیت غیرقانونی و تلخ خبر نداشته باشد. این شرایط هم شامل حال داخلیها میشود و هم خارجیها. منتها خارجیها دلار و یورو میخواهند و این خودش قوزبالاقوز است.
اشاره مدیرعامل استقلال به این موضوع، آنهم در این روزها که دلالها دست به کار شدهاند تا از رقمهای بالای دستمزدها سهم بیشتری نسبت به فصل گذشته به جیب بزنند، مبتنی بر واقعیت است، منتها او حرفی در مورد سوءمدیریت و نقش مدیران در این فرار مالیاتی نزده است. طبق قانون هر کسی خودش مسئولیت پرداخت مالیات حقوقش را برعهده دارد، نه سازمان و ارگانی که او را به خدمت گرفته است، ولی از آنجا که فوتبال ما جزیرهای مستقل از کل کشور است، فوتبالیستها و مربیان ما با حمایت مدیران باشگاهها این حق را دارند که بهرغم دریافت دستمزد چند میلیاردی، یک ریال هم مالیات ندهند. از طرف دیگر خارجیهای شاغل در تیمها نیز با تکیه بر مشاوره دلالان داخلی مالیات نمیدهند و باز این باشگاههای دولتی هستند که از جیب مردم مالیات آنها را میپردازند. تنها در یک مورد آبیها باید برای یک بازیکن ۸۵ هزار دلار مالیات بدهند، درحالیکه معلوم نیست آن بازیکن خارجی چندصد هزار دلار دستمزد به جیب زده است. همه این قانونگریزیها و هدر دادن بودجههای دولتی حاصل سوءمدیریتهایی است که مسئولیتش را هیچکس به گردن نمیگیرد. اگر مدیران عامل زیر بار حرف زور نروند و بهخاطر مسائلی از جمله مطرح کردن نام خود و گرفتن بازیکنان و مربیان اسمی هر بند و تبصرهای را قبول نکنند دیگر لازم نیست در تلویزیون تقصیر را گردن مدیران قبلی بیندازند. هر مدیری که سرکار است فقط قرارداد میبندد و آپشن اضافه میکند، چراکه میداند عمر مدیریتش بسیار کوتاه است و پس از آن هم قرار نیست بابت اهمالکاریهایش مجازات شود.
در نتیجه داستان مالیاتها در فوتبال مربوط به یک سال و دو سال، مدیر قبلی و بعدی یا بازیکن خارجی و داخلی نمیشود، بلکه سالهاست فوتبالیها با استناد به قراردادهای مثلاً قانونی خود مالیات نمیدهند و باشگاههای دولتی و صنعتی هم آن را از پول بیتالمال پرداخت میکنند. اینکه میگویند تفاوت در قراردادهای فارسی و انگلیسی باعث این مسئله شده واقعیت ندارد، چراکه مدیران، بازیکنان، مربیان و همچنین دلالهایشان هنگام عقد قرارداد از این موضوع مطلع هستند و آگاهانه برای فرار از پرداخت مالیات یک تبصره ویژه را نیز در قراردادشان میگنجانند.
