رقابتهای وزنهبرداری قهرمانی آسیا در کرهجنوبی در حالی با کسب مقام اول تیم ملی وزنهبرداری کشورمان به پایان رسید که نکات قابل توجهی را در پی داشت. اول از همه اینکه قهرمانی تیم ملی در حالی به دست آمد که ایران به لحاظ امتیازی موفق شد سکوی اول مسابقات را به دست آورد و اگر قرار بود مدالآوری را ملاک ارزیابی قرار دهند، آن وقت معلوم نبود ما در کجای جدول ردهبندی قرار میگرفتیم، هر چند به هیچ عنوان نباید این قهرمانی آن هم با سرمربیگری نواب نصیرشلال را که برای اولین بار کوچینگ تیم ملی را تجربه میکرد، زیر سؤال برد، اما باید به این نکته مهم توجه داشت که در المپیک یا بازیهای آسیایی این کسب مدال است که در رتبهبندی نهایی حائز اهمیت قلمداد میشود نه امتیازهای تیمی. در این صورت باید به هوش باشیم و بسیار بیشتر از گذشته کار کنیم.
نکته بسیار مهم دیگری که در سایه قهرمانی تیم ملی وزنهبرداری کمتر دیده شده است، اینکه از مجموع ۱۵ وزنهبردار اعزامی ایران به این مسابقات (۱۰ مرد و پنج زن) ۹ وزنهبردار موفق به کسب مدال نشدند که اصلاً آمار جالب توجهی نیست، ضمن اینکه نباید از یاد ببریم عدمکسب مدال هم تنها اتفاق تلخ ماجرا نیست و رکوردهایی هم که به دست آمده است با رکوردهای مدالآوران این مسابقات فاصلهای زیاد دارد که بعید است فعلاً بتوان این فاصله را جبران کرد، اما مهمترین مسئله رقابتهای قهرمانی آسیا برای ایران که باز هم زیر سایه قهرمانی قرار گرفته است و چندان به آن توجه نمیشود، عدمموفقیت در اوزان المپیکی این مسابقات بود. وزنهبرداران ایران در سه دسته ۸۹، ۱۰۲ و فوقسنگین موفق به کسب دو مدال برنز و دو نقره شدند. (مصطفی جوادی در ۸۹ برنز دوضرب و مجموع، علیرضا یوسفی دسته فوقسنگین نقره دو ضرب و آیت شریفی در فوق سنگین نقره یک ضرب) که با توجه به اینکه تنها یکی از برنزها، برنز مجموع بود، در اصل ایران در این سه وزن تنها یک مدال برنز را به دست آورد که خود حکایت از فاجعهای وحشتناک دارد، یعنی اینکه وزنهبرداری ایران در این سه وزن المپیکی تقریباً هیچ حرفی برای گفتن ندارد.
حالا و با توجه به این عملکرد و این روند نه چندان مطلوب دمیدن در این قهرمانی و فراموش کردن اینکه مسابقات کرهجنوبی تنها رقابت با حریفان آسیایی بود، رقبای جهانی هنوز در پیش هستند؛ مهلکترین سمی که میتوان به وزنهبرداری خوراند. به هیچ عنوان قصد کمرنگ کردن این قهرمانی آن هم بعد از سالها افت وزنهبرداری را نداریم، اما باید توجه داشته باشیم که چگونگی رقم خوردن این قهرمانی از به دست آمدن آن بسیار مهمتر است. اینکه این قهرمانی نباید با بزرگنمایی سبب شود از اصل کار یعنی رسیدن به المپیک و درخشش در آن غافل شویم، نکته بسیار مهمی است که مسئولان فدراسیون، کادر فنی تیم ملی و خود وزنهبرداران ایران باید به آن توجه داشته باشند که اگر نشد، آن وقت باید فاتحه قدرتنمایی در المپیک و بازیهای آسیایی را خواند. فراموش نکنیم تیم خوب ایران یک قهرمانی خوب و روحیهآور به دست آورده، اما هنوز تا رسیدن به جایگاه اصلی و واقعی راه زیادی در پیش است.
