شاید در نگاه اول کسب دو مدال طلا، سه نقره و دو برنز در مسابقات دوومیدانی قهرمانی نوجوانان آسیا نتیجه مطلوبی به نظر آید، اما واقعیت این است که دوومیدانی ایران با خطری جدی روبهروست. این خانه از پایبست ویران است!
اگر تا دیروز نگران این بودیم که دوومیدانی ایران از دید مسئولان تنها در یک چهره خلاصه شده و همه چیز در فدراسیون دوومیدانی به یک چهره ختم میشود، حالا باید نگران این باشیم که کار دوومیدانی از پایه خراب است. اینکه نوجوانان و نونهالان دوومیدانی نمیتوانند در مسابقات مهم آنگونه که باید و شاید نتیجه لازم را کسب کنند، نشان از آن دارد که این رشته مهم و مدالآور بازیهای آسیایی و المپیک در ردههای سنی چندان موفق کار نکرده است. اتفاقی که البته ریشههای آن را باید در همان مشکل قبلی جستوجو کرد.
دوومیدانی ایران طی سالهای گذشته فقط در یک نام خلاصه شده و حتی دیگر قهرمانان و مدالآوران هم زیر سایه او قرار گرفته و دیده نشدهاند، چه برسد به اینکه نونهالان و نوجوانان این رشته بخواهند دیده شوند. در تمام سالهای گذشته فریاد اعتراض قهرمانان این رشته از بیتوجهی و تبعضهای موجود بلند بوده و البته شنیده نشده است. قهرمانانی که بهرغم تمام ناملایمات با تلاش و کوشش خود افتخارآفرین بوده و هستند، اما ادامه این روند و عدم توجه به آیندهسازان دوومیدانی ایران بهطور حتم طومار این رشته پایه و مادر را برای همیشه برمیچیند و دیگر چیزی از دوومیدانی ایران باقی نمیگذارد.
فراموش نکنیم که همین حالا اکثر ستارگان و مدالآوران دوومیدانی از جمله چهره عزیزکرده فدراسیون یا باید کفشها را آویزان و با دنیای قهرمانی خداحافظی کنند یا اینکه در نهایت در سه یا چهار سال آینده این کار را انجام دهند؛ بنابراین رسیدگی و توجه به نونهالان و نوجوانان دوومیدانیکار از جمله امور لازمی است که باید مورد توجه فدراسیون قرار گیرد. خیلی راحت میتوان نتیجه کسب شده در مسابقات قهرمانی نوجوانان را با بزرگنمایی خوب توصیف کرد، اما اگر متوجه باشیم که بیش از نیمی از این تیم دستشان از مدال دور ماند، آنوقت است که زنگ خطر را بهوضوح میشنویم. زنگ خطری که امیدواریم مسئولان دوومیدانی هم آن را شنیده باشند.
