کمیته ملی المپیک دیروز میزان بودجه تخصیص داده شده به فدراسیونهای ورزشی در سال ۱۴۰۲ را اعلام کرد. مثل همیشه هم اعلام شد که مثلاً بودجه اینقدر افزایش داشته و فلان فدراسیونها اینقدر بودجه میگیرند و فلان فدراسیون با اینقدر افزایش بودجه روبهرو شده است.
مثل تمام سالهای گذشته این نوع اعلام بودجه تخصیص یافته فقط یادآور یک نوع منت گذاشتن بر سر فدراسیونهای ورزشی است که از سوی کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش صورت میگیرد. مطابق معمول در لیست کمیته ملی المپیک نامی از فوتبال به چشم نمیآید که خب طبیعی به نظر میرسد. به هر حال صفر تا صد فاسدترین فدراسیون ورزشی کشور با وزارت ورزش است و از آنجاست که تمام پولهای موجود و اعتبارات تخصیص داده شده سر از فوتبال درمیآورد و به بقیه فقط حسرت میرسد. اما سؤال اینجاست که چرا بابت این ناچیزی که کف دست فدراسیونهای مدالآور و قهرمانپرور میگذارید، اینقدر منت میگذارید؟! مثلاً همین کشتی که با سروصدای زیاد از افزایش دو و نیم برابری بودجهاش میگویید، کل بودجهاش با افزایش تازه شده ۲۳ میلیارد تومان، یعنی چیزی در حد قرارداد یک بازیکن فوتبال. همین یک نمونه کافیست که متوجه وخامت اوضاع در بقیه فدراسیونها شوید و بعد این سؤال را بپرسید که این همه سروصدا و این همه منت گذاشتن برای چیست. تازه تمام اینها در شرایطی است که بنا بر اعلام خود کمیته ملی المپیک در بودجه تخصیص یافته به فدراسیونها شاخصههایی، چون مدالآوری در چهار دوره اخیر بازیهای المپیک و آسیایی، مدالآوری در آخرین مسابقات قهرمانی آسیا و جهان در هر رشته، ضریب پایه برای همه فدراسیونها، ضریب مدیریت و ایجاد توازن منابع لحاظ شده است.
این از بودجه کمیته ملی المپیک که البته گفته میشود قرار است مبلغ ۵۰ میلیارد تومان علاوه بر بودجه مصوب در هیأت اجرایی در اختیار رئیس کمیته ملی المپیک قرار گیرد تا بنا به صلاحدید هزینه شود. همچنین رقم ۲۰۰ میلیارد برای توزیع به فدراسیونها در صورت تحقق صددرصد از سوی سازمان برنامه و بودجه کشور توسط کمیته ملی المپیک قابل پرداخت است که با این حساب بودجه ۱۵۰ میلیارد تومانی کنونی در خوشبینانهترین حالت میشود ۳۰۰ میلیارد تومان، یعنی چیزی حدود دو برابر طلب استراماچونی از استقلال که از جیب مردم و بیتالمال تأمین شده و البته هنوز هم معلوم نیست به حساب مرد ایتالیایی واریز شده یا اینکه مثل دفعات قبل از جای دیگری سر درآورده است.
یکی از شاخصههای توسعه هر کشور توسعه ورزش آن است، جایی که هزینه کردن در آن سرمایهگذاری است. البته هزینه درست و بجا، اما اینجا در ورزش ایران تمام هزینهها برای فوتبال است و اگر آب باریکهای مثل آنچه کمیته ملی المپیک پرداخت میکند به رشتههای مدالآور برسد با چنین سروصدا و منتگذاریهایی پرداخت میشود.
