تنها شش هفته تا پایان رقابتهای لیگ برتر فوتبال باقی مانده است، شش هفتهای که حتماً آبستن اتفاقات خاصی است. با نتایجی که در هفته بیست و چهارم رقابتها به دست آمد حالا همه چشم به راه بازیهای آخر هفته هستند تا شاید خیلی چیزها روشن شود. در جمع بالانشینان جدول سپاهان با روند رو به جلویی که در پیش گرفته و به ثبات خوبی که به آن دست پیدا کرده شانس اول قهرمانی است. زردها با اختلاف سه امتیاز نسبت به نزدیکترین رقیب خود یعنی استقلال صدرنشین هستند و البته خوب میدانند که اولین اشتباه و لغزش برایشان بسیار گران تمام خواهد شد. با این حال سپاهان از این بابت خوششانس است که دو حریف جدیاش یعنی استقلال و پرسپولیس چنان غرق حواشی شدهاند که حتی اگر نخواهند هم روی بازیهایشان تأثیر خواهد گذاشت و این میتواند باعث شود آنها حتی زودتر از رسیدن به هفته پایانی قهرمانی خود را مسجل کنند.
استقلال هرچه که در زمین مسابقه زیبا بازی میکند و برد پشت برد به دست میآورد در خارج از زمین همه چیز را باخته است. اوضاع نابسامان مدیریتی استقلال و بدهیهای هنگفت خارجی بار دیگر آبیها را از آسیا حذف کرد و حالا تبعات سخت دیگری را هم برای آنها به دنبال دارد. شاید کسر امتیاز در این اوضاع خبری دردناکتر از حذف شدن از آسیا برای استقلالیها باشد، چراکه عملاً آنها را از کورس قهرمانی در هفتههای پایانی خارج میکند. آبیها در اوج این بحران باید به اراک بروند و با آلومینیوم دیدار کنند، دیداری که باید دید شاگردان ساپینتو با چه روحیهای گام در آن میگذارند.
اما پرسپولیس؛ سرخها که با نمایشهای ضعیف صدر جدول را تقدیم سپاهان کردند و حتی در ادامه جایگاه دوم را هم از دست دادند چندان مقتدر نشان نمیدهند. پرسپولیس در هفته بیست و چهارم مس رفسنجان را برد، یک پیروزی پرحرف و حدیث که حتی میتوانست با مساوی هم عوض شود. صرفنظر از اتفاقات رخ داده در بازی، آنچه مسلم است اینکه پرسپولیس یحیی گلمحمدی خوب بازی نمیکند و آنچنان که باید و شاید در حد و اندازه قهرمانی نیست. پرسپولیسیها در حال حاضر تنها به این امید دارند که تیمهای دیگر بتوانند دو رقیب آنها را متوقف کنند تا اگر توانستند نتیجه مطلوب را به دست آورند، آن وقت استقلال و سپاهان را بگیرند. اتفاقی که بهطور مستقیم به شانس بستگی دارد و بعید و به نظر میرسد روی خوش به سرخها نشان دهد.