رهبر معظم انقلاب اسلامی، صبح پنج شنبه در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبری، با اشاره به تبلیغات مستمر غربیها از ابتدای پیروزی انقلاب تا به امروز مبنی بر رو به زوال بودن جمهوری اسلامی، فرمودند: «بعد از رحلت امام (ره) در سال ۶۹ یک اعلامیهای دادند بعضی از موجهین، آدمهای موجهی بین آنها بودند، چهرههای معروف نظام و موجه، سابقه کاری هم در نظام داشتند، اعلامیه دادند که ملک و ملت در لبه پرتگاه ویرانی و نابودی است. کی؟ سال ۶۹. یعنی همین روزها است که خلاصه تمام بشود. در سال ۸۱ هم یک عده از نمایندگان مجلس نامه نوشتند به بنده، یک نامه واقعاً غیر منصفانهای بود، خیلی غیرمنصفانه بود. یک چیزهایی را گفتند، یک سؤالهایی از ما کردند که جوابش را خودشان باید میدادند، چون هم مجلس دست خودشان بود، هم دولت دست خودشان بود، باید آنها جواب میدادند، از من سؤال کرده بودند. آن وقت آن نامه مضمونش این بود که خلاصه باید تسلیم بشوید و الّا کارتان تمام است. مال سال ۸۱ است. تسلیم نشدیم، ایستادیم و انشاءاللّه باز هم خواهیم ایستاد.»
اشاره تاریخی رهبر انقلاب در این سخنرانی، به دو نامهای است که در زمان انتشار خود در مطبوعات آن زمان پخش شد و حتی در خارج کشور نیز بازتاب داشت.
نامه ۹۰ امضایی نهضت آزادی
نامه اولی که رهبر انقلاب به آن اشاره کردند، نامه ۹۰ امضایی است که در اردیبهشت سال ۶۹ از سوی برخی فعالان نهضت آزادی و چهرههای اپوزیسیون به نام جمعیت دفاع از آزادی و حاکمیت ملت ایران نوشته شد. این نامه تفصیلی در ۴ بند «اقتصادی و اجتماعی و زندگی»، «آزادی، امنیت و از نظر معنوی و مدیریت»، «استقلال، بقا و بازنگری کشور» و «روابط جهانی و سیاست خارجی» منتشر شد تا اوضاع کشور را به چالش و نقد بکشند. در این نامه خطاب به هاشمی رفسنجانی رئیسجمهور وقت، در هر ۴ بند ضمن سیاهنمایی نوشته شده بود: «اکنون کشور عزیز ما در بنبست و بحرانی از سختی و ناخشنودی و نابسامانی دست و پا میزند. بهرغم وعدههای به مستضعفین و شعارهای پر طنین، طبقات محروم جامعه محرومتر و زیادتر شدهاند. در چنگال گرانی و گرههای زندگی گرفتارتر و از آینده خود مأیوستر، ملک و ملت به لبه پرتگاه وحشتناک ویرانی و نابودی رسیده است!» برخی امضاکنندگان این نامه همچون مهدی بازرگان، یدالله سحابی، ابراهیم یزدی و علیاکبر معینفر در ابتدای انقلاب مسئولیت داشتند و عضو دولت موقت بودند.
نامه ۱۲۷ امضایی: جام زهر باید نوشید!
یکی دیگر از این برهههای نامهنگاری به نفع دشمن، به سال ۸۱ برمیگردد که ۱۲۷ نماینده مجلس اصلاحطلب ششم با نگارش نامهای خطاب به رهبر معظم انقلاب خواستار این شدند که «اگر جام زهری باید نوشید، قبل از آنکه کیان نظام و مهمتر از آن، استقلال و تمامیت ارضی کشور در مخاطره قرار گیرد، باید نوشیده شود.»
منظور آنها از جام زهر مذاکره با امریکا بود و در ادامه نامه چنین مینویسند: «شاید دوره کنونی از این لحاظ بیمانند باشد که شکافهای سیاسی و اجتماعی با تهدید خارجی و برنامه آشکار دولت ایالات متحده امریکا (به عنوان قدرتی که در برابر خود مانعی نمیبیند) برای تغییر نقشه ژئوپولتیک منطقه همزمان شده و نظام ناچار به کنش و واکنش در برابر این برنامه است.»
هرچند انتظار این بود نامه محرمانه به دست رهبر انقلاب برسد، اما ساعتی بعد از نگارش آن سر از رادیوهای بیگانه درآورد و بیبیسی و صدای امریکا به تفصیل به آن پرداختند. نامه ۱۲۷ نماینده مجلس از سوی رهبر انقلاب بیجواب نماند و مقام معظم رهبری در دیدار ۰۷/۰۳/۱۳۸۲ فرمودند: «دشمن نیز میداند که سلاح و تجهیزات در برابر اراده و پایداری ملت ایران کارآیی ندارد، بنابراین در صدد است از درون با مردم ایران برخورد کند و با سست کردن اراده ملت که در اراده مسئولان متجلی میشود، به اهداف خود دست یابد، اما مردم و مسئولان ایران با تحمل لوازم مقابله با دشمن، هویت و استقلال خود را حفظ میکنند... باید مراقب بود که بحثها و اختلافنظرها به مقابله و تخاصم تبدیل نشود و تصویر مورد نظر دشمن از اوضاع داخلی ایران در افکار عمومی ترسیم نگردد.»
برخی از نویسندگان این نامه از جمله فاطمه حقیقتجو، موسوی خویی، رجبعلی مزروعی و جمیله کدیور به خارج کشور پناهنده و برخی دیگر از آنها نیز در ماجرای فتنه ۸۸ محکوم شدند.
