پاسخشان به هرگونه گله و شکایت، بیپولی است و مشکلات مالی، اما هیچ تضمینی نیست که در صورت افزایش بودجه نیز تغییری در شرایط ورزشکاران ایجاد شود، خصوصاً که مدتهاست آقایان آب پاکی را روی دست همه ریختهاند و اعزامهایشان کیفی شده است، یعنی تنها شانسهای مدال را به مسابقات اعزام میکنند و این یعنی فاکتور گرفتن و چشم بستن روی ورزشکارانی که به تازگی قدم در مسیر ورزش قهرمانی گذاشتهاند یا در این مسیر برای کسب موفقیت تلاش میکنند.
ورزش کمهزینهترین راه برای به اهتزاز درآوردن پرچم کشور بر فراز دنیاست. این سادهترین راه برای نشان دادن واقعیت ایران در دنیاست. واقعیتی که بسیاری سعی در وارونه نشان دادن آن دارند. با این وجود بسیاری به سادگی از کنار این مهم میگذرند و با بهانههایی که هیچ منطقی در آن نیست از حمایت ورزشکاران سرباز میزنند و آنها را به سمت و سویی هل میدهند که یا قید ورزش حرفهای را بزنند یا وسوسه زرق و برقی شوند که کشورهای دیگر برای صید آنها نشان میدهند! اما نه مهاجرتهای تلخ نخبههای ورزشی توانسته تلنگری باشد برای تغییر دیدگاه مسئولان ورزش کشور و نه ناامیدی و نیازهایی که ورزشکاران را ناچار به بوسیدن و کنار گذاشتن ورزش قهرمانی میکند، آن هم در شرایطی که سالها با کمترین امکانات و به سختی برای حضور در ورزش قهرمانی زحمت کشیدهاند، ولی دستآخر عدم حمایتهای مالی و معنوی و نیازهای زندگی آنها را ناچار میکند با پا گذاشتن روی دل خود قید ورزش قهرمانی را بزنند.
کمتر روزی است که رسانهها در حال بازتاب دلخوریها و گلهمندی ورزشکاران و قهرمانان نباشند. یک روز خبر دستفروشی یک قهرمان سروصدا به پا میکند و روز دیگر کنار کشیدن قهرمانی دیگر از ورزش حرفهای! یک روز ملیپوش دوچرخهسواری گله میکند از هزینههای بالا و درآمد پایینی که حتی کفاف تعمیر دوچرخه او را هم نمیدهد چه برسد به تأمین زندگی، روز دیگر خبری منتشر میشود از ستاره ملیپوش پینگپنگ که قربانی پینگپنگ میشود. درست مثل ملیپوش پارادوومیدانی که هر دو با مشکلات مالی دست و پنجه نرم میکنند و اولی، چون توان هزینه کردن شخصی را ندارد در رنکینگ افت میکند و دیگری هم با وجود دعوت به اردوی بینالمللی، عدم توان مالی برای تهیه بلیت، او را ناچار به انصراف میکند.
این گوشهای از گلههای بیپایان ورزشکارانی است که به شوق کسب افتخار برای پرچم کشورشان با سختترین مشکلات دست و پنجه نرم کردند، اما توان عبور از سد مشکلات مالی را نداشتند. مشکلاتی که، اما بیان آن تا به امروز خم به ابروی آقایان مسئول نیاورده تا قدمی در راستای حل و فصل آن بردارند، آن هم در شرایطی که ورزش کوتاهترین و سریعترین راه برای به رخ کشیدن توانمندیهای هر کشوری در دنیاست، به همین دلیل اکثر کشورها با سرمایهگذاریهای کلان در آن، نام خود را در دنیا مطرح میکنند، اما این مهم گویا برای آقایان اهمیت چندانی ندارد که همواره با بیان بیپولی و دستمایه قرار دادن آن از رسیدگی به ورزشکاران سرباز میزنند و عرصه را چنان بر آنها تنگ میکنند که حتی صدای کاپیتان تیم ملی والیبال نشسته هم درمیآید و با دلخوری هرچه تمامتر میگوید با ملیپوشان مانند کارگران روزمزد رفتار میکنند!
تفاوتی ندارد که ورزشکار فروغی، قهرمان المپیک باشد یا مدالآوری، چون هانیه آشوری در یک رشته نوپا (کشتی بانوان)، چراکه شرایط هر دو یکسان است و انبوه مشکلات بارها و بارها آنها را به زانو درآورده و در این میان تنها عشق به کشور و نشاندن لبخند روی لبان مردم بوده که متقاعدشان کرده با وجود انبوه مشکلات همچنان به راه خود ادامه دهند. اما تضمینی نیست که عدم تأمین نیازهای زندگی آنها را هم مثل خیلیهای دیگر به زودی ناچار به بوسیدن و کنار گذاشتن ورزش حرفهای و قهرمانی نکند.
اما وقتی شرایط قهرمانان و مدالآورانی، چون طلایی تیراندازی ایران در المپیک، تاریخساز کشتی بانوان یا کاپیتان تیم ملی والیبال نشسته با انبوهی از افتخارات اینقدر اسفبار است که سر درددلشان در رسانهها باز میشود، خدا میداند سایر ورزشکارانی که هنوز موفق به کسب موفقیتهای قابل توجه نشدهاند در چه حال است! ورزشکارانی که تازه ابتدای راه هستند یا آنها که سالهاست برای رسیدن به قلههای افتخار تلاش میکنند، اما عدم داشتن شغل یا درآمد مالی چنان عرصه را برایشان تنگ کرده که هرازچندگاهی صدای نالههای بحقشان را میتوان در لابهلای صفحات رسانهها دید.
این حجم از گله نشان از عدم رسیدگی به ورزشکاران دارد و در چنین شرایطی شاهد هستیم که بودجه ورزش نیز نسبت به سال گذشته آنقدر رشد نداشته و این یعنی نه تنها قرار نیست مشکلی حل شود که باید شاهد دلخوری و گلایههای بیشتری هم باشیم. شاید هم بدتر از قبل شاهد مهاجرتها یا دلسردی ورزشکاران و کنار کشیدن آنها از ورزش قهرمانی، آن هم در حالی که تکتک آنهایی که این روزها با رسیدن کارد به استخوان گلایههایشان را از طریق رسانهها به گوش مردم و مسئولان میرسانند، میتوانند افتخارآفرینانی باشند که نام ایران را بر فراز دنیا فریاد بزنند و پرچم پرافتخار کشور را در دنیا به اهتزاز درآورند.
