بعد از گذشت هفتهها، تیم ملی همچنان بلاتکلیف انتخاب سرمربی است، بهطوریکه هنوز حتی نمیتوان صراحتاً گفت سرمربی بعدی داخلی است یا خارجی. با این وجود قنبرزاده، نایبرئیس فدراسیون همچنان معتقد است نباید فدراسیون را تحت فشار قرار داد و باید دست آن را باز گذاشت: «شرایط بزرگسالان را میدانید. در مورد انتخاب سرمربی تیم ملی نه باید خیلی تعجیل و نه خیلی تأخیر شود. بدنه این تیم لژیونرها و عضو باشگاههای اروپایی یا کشورهای همسایه هستند. باید از تجارب قبلی درس بگیریم و نباید حساس باشیم، بلکه باید دید مربی داخلی میتواند مؤثرتر باشد یا خارجی. در این زمینه باید ریاست فدراسیون را آزاد گذاشت تا تحت تأثیر جو رسانهای قرار نگیرد و بتواند تصمیم خوبی بگیرد. هر نامی هم که تا به امروز مطرح شده گمانهزنی بوده، چون نامی در هیچ یک از محافل خصوصی یا حتی جلسات هیئت رئیسه مطرح نشده است. البته قطعاً هیئت رئیسه به ریاست فدراسیون کمک خواهد کرد، اما تصمیم نهایی با تاج است. جمعبندی رئیس و اعضای هیئت رئیسه این بود که تأمل بیشتری کنیم و سریع پای میز مذاکره و قرارداد نرویم تا تجارب تلخ قبلی تکرار نشود. به همین دلیل با توجه به اینکه اولین فیفادی ما در فروردین ۱۴۰۲ است، تصمیم گرفتیم تعجیل نکنیم.»
قنبرزاده در حالی میگوید ریاست فدراسیون کمتجربه و کوچک نیست و قطعاً همه مسائل را در نظر میگیرد که گویی مرتبه قبلی این تاج نبود که ویلموتس را به فوتبال ایران تحمیل و قراردادی بدتر از ترکمنچای را امضا کرد!
بلاتکلیفی تیم ملی فوتبال و امیدها که وضعیت نامشخصی دارند و همچنان گفته میشود در خصوص آنها باید فدراسیون و کمیته ملی المپیک توافق کنند، تنها موارد مهمی نیست که فدراسیون فوتبال هنوز تصمیم قابل قبولی در مورد آنها نگرفته است. فدراسیون فوتبال این روزها مملو از سرفصلهای مهمی است که همچنان بلاتکلیف اقدامی عاجل هستند. مواردی، چون وضعیت نابسامان ورزشگاه آزادی که براساس گفتههای نایبرئیس فدراسیون باز کردن درهای آن روی تماشاگران میتواند فاجعه انسانی به بار آورد: «در بررسیهایی که داشتیم متأسفانه به این نتیجه رسیدیم که طبقه دوم ورزشگاه آزادی کاملاً از سیستم خارج شده و نیاز به مرمت و بازسازی اساسی دارد و کارشناسان رسمی دادگستری نیز برای این طبقه احتمال خطر دادهاند. همچنین بخشی از زونهای طبقه اول هم از لحاظ مهندسی تأسیسات و ایمنی ملاحظاتی دارد که برای حفظ جان تماشاگران باید ظرفیت محدودی را برای آن در نظر بگیریم.» هیچ تردیدی نیست که ورزشگاه آزادی نیازمند تعمیرات اساسی است، اما اینکه چرا در تمام این مدت که درهای ورزشگاه بسته بوده آقایان دست روی دست گذاشتهاند و امروز که زمزمه بازگشت تماشاگران به ورزشگاهها به گوش میرسد یاد وخامت اوضاع ورزشگاه آزادی افتادهاند، مسئلهای دیگر است که نشان میدهد فدراسیون اهمیتی به اولویتها و زمانبندی نمیدهد!
VAR مورد دیگری است که فدراسیون هنوز با وجود گذشت ماهها نتوانسته گام مثمرثمری در خصوص آن بردارد و با وجود اینکه تأکید دارد اکثر ورزشگاهها دولتی هستند، تأکید میکند که باشگاهها موظف به تجهیز ورزشگاهها به این تکنولوژی هستند. مسئلهای که تاج نیز بارها تکرار کرده و حالا نایبرئیس او هم بر این مسئله تأکید دارد: «من رقمهای متفاوتی شنیدهام، اما بعید میدانم هزینه آن زیاد باشد. البته مبلغ این سیستم کمتر از ۱۰ تا ۱۲ میلیارد نیست، اما برخی باشگاههای اگر هزینه یک بازیکن مطرح خود را کنار بگذارند، میتوانند ورزشگاهشان را برای VAR تجهیز کنند. ورود این سیستم عزم جدیتری میخواهد. فدراسیون فوتبال به جد پای کار آمده و ریاست آن نیز نامهای زده و هشدار داده است که ضمن احترام به همه باشگاهها میگوییم اگر استانهایی در این زمینه عقب بیفتند احتمال دارد در فصل آتی مسابقاتشان به استانهای همجوار دارای VAR منتقل شود.» قنبرزاده در حالی مدعی است فدراسیون بهطور جدی پای کار است برای استفاده از کمکداور ویدئویی در فوتبال ایران که تنها کار فدراسیون ارسال نامههایی با چاشنی تهدید به باشگاهها بوده و حضور در جلساتی که با این روش بعید است به این زودیها شاهد حضور VAR در فوتبال ایران باشیم. همانطور که بعید است به این زودیها تکلیف تیم ملی فوتبال و امید ایران روشن شود و ورزشگاه آزادی سروسامان بگیرد، چراکه فدراسیون فقط حرف میزند و وعده میدهد، همین و بس!
