یازدهمین نشست هیئت اجرایی کمیته ملی المپیک حول مسائل و مشکلات کشتی چرخید. جلسهای که صبح سهشنبه با حضور هیئت اجرایی کمیته ملی المپیک، خسرویوفا و همچنین رئیس فدراسیون کشتی در دفتر رئیس کمیته ملی المپیک برگزار شد، اما به دلیل دعوت دبیرکل کمیته ملی المپیک به سازمان برنامه و بودجه نیمهتمام ماند و ادامه آن به سهشنبه هفته آینده موکول شد. اما براساس تصمیم گرفته شده در این نشست، قرار است جلسهای نیز با رئیس فدراسیون کشتی برگزار شود.
این نخستین بار نیست که رئیس فدراسیون کشتی با لحنی تند و طلبکارانه خواهان دریافت بودجهای بیشتر از دولت، مجلس و کمیته ملی المپیک وزارت ورزش است. او پیشتر نیز مدعی شده بود برای رسیدن به اهدافمان در کشتی حداقل به ۱۴۰ میلیارد تومان بودجه نیاز داریم و هرچه از این مبلغ کمتر بگیریم باید برویم این اداره، آن اداره گدایی کنیم! البته در برخی موارد میتوان حق را به دبیر داد. اینکه بهترین جا برای ساخته شدن کشتیگیرانی، چون حسن یزدانی جامهای یاشاردوغو و یاریگین است و دوبندهپوشان باید در چنین رقابتهایی کسب تجربه کنند و باخت بدهند تا در میادین مهم به موفقیت برسند. این را نمیتوان رد کرد یا نادیده گرفت، اما قرار نیست صفر تا صد هزینههای کشتی را وزارت یا کمیته ملی المپیک تأمین کنند. در آن صورت هر شخصی میتواند مدیریت این فدراسیون را به دست بگیرد و دیگر چه نیازی به حضور یک مدیر کارآمد است. آنچه مسلم است اینکه نه فقط دبیر، بلکه تمام رؤسای فدراسیونهای ورزشی باید برای تـأمین کسری بودجه خود اقدام به جذب اسپانسر کنند و بیشک با توجه به محبوبیت کشتی یافتن اسپانسر در این رشته به مراتب راحتتر از سایر رشتهها (جز فوتبال) است. اما به نظر میرسد دبیر سعی دارد با استفاده از برخی واقعیتها به هدفی دیگر دست یابد و وظیفه خود را در زمینه درآمدزایی به گردن دولت، کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش بیندازد. به همین دلیل هم هست که تأکید میکند: «ما ۴۰رویداد برونمرزی داریم که ۱۰ یا ۱۲ رویداد مثل جهانیها و آسیاییها رسمی و سطح یک است، بقیه رویدادها تدارکاتی هستند و اگر کشتیگیرانمان را نفرستیم، حسن یزدانیها درست نمیشوند.» این اگرچه واقعیت محض است، اما به نوعی گروکشی نیز به حساب میآید، وقتی رئیس فدراسیون بعد از مطرح کردن آن صراحتاً میگوید اگر موفقیت کشتی را میخواهید باید هزینه کنید و رقم مشخص هم میدهد.
دبیر در نشست هیئت اجرایی کمیته ملی المپیک نیز مثل همیشه با لحنی تند خواهان بودجهای بیشتر برای کشتی شد: «تقریباً در سال، ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد تومان در کشتی هزینه کرده ایم. اگر در تخصیص بودجه موضوع تعیین شاخص مطرح است باید مشخص شود که این شاخصها بر چه اساسی تعیین میشود. البته هر شاخصی تعریف شود برخی ایراد میگیرند، اما باید در این خصوص شفافسازی شود. اگر شاخص مدالهای ادوار مختلف المپیک باشد، بگویید چند درصد از آن مربوط به کشتی بوده است. اگر ملاک، مدالهای المپیک توکیو بوده باز هم کشتی ۶۶ درصد از مدالها را کسب کرده و اگر هم صرفاً مدالهای طلا در توکیو مدنظر باشد، باز از رشتههای المپیکی فقط تیراندازی و کشتی مدال طلا کسب کردند.»
رئیس فدراسیون کشتی پیشتر نیز در نشست با مسئولان کمیته ملی المپیک خواستار ایجاد تغییرات در شاخصهای تقسیم بودجه شده بود. او با ارائه گزارشی از برنامههای در دست اجرای فدراسیون در راستای آمادهسازی تیمهای ملی کشتی مدعی شده بود که نگاه فدراسیون کشتی تنها به بازیهای آسیایی نیست، چراکه همزمان رقابتهای مختلف بینالمللی و رنکینگ کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۴ را هم داریم و برای نمونه فاصله بین بازیهای آسیایی و جهانی تنها پنج روز است: «کشتی به عنوان رشته مدالآور انتظار حمایت بیشتری از سوی مسئولان دارد، چراکه ما ۱۰ تیم ملی داریم و همزمان درگیر رقابتهای کسب سهمیه هم هستیم، بهطوریکه تا قبل از بازیهای آسیایی هانگژو چند مسابقه مهم بینالمللی داریم که باید در آنها شرکت کنیم که هزینه آن بالغ بر ۵۰ میلیارد تومان است؛ لذا انتظار داریم تغییراتی در شاخصهای تقسیم بودجه ایجاد شود.»
هیچ یک از مواردی را که دبیر چه در این جلسه و چه در جلسات دیگر در خصوص تعداد تیمهای ملی کشتی، مسابقات آنها و همچنین نیاز و ضرورت حضور در آنها برای پشتوانهسازی مطرح میکند بیراه نیست، اما به نظر میرسد محبوبیت کشتی در جامعه و همچنین تأکید همیشگی وزیر ورزش و رئیس کمیته ملی المپیک به در اولویت بودن کشتی و قول حمایتهای همهجانبه از این رشته مدالآور باعث شده دبیر همواره با لحنی تند خواستههای این فدراسیون را بیان کند. ضمن اینکه دبیر با برشمردن واقعیتهای موجود سعی دارد چنین القا کند که حق کشتی بیش از سایر رشتههاست. حال آنکه هر رشتهای محبوبیت و مقبولیت خاص خود را دارد و نه محبوبیت کشتی و نه حتی مدالآوری آن دلیل نمیشود که حق دیگر رشتهها نادیده گرفته شود و سهم آنها به جیب کشتی برود، چراکه این حتی با روح جوانمردی و پهلوانی نیز که از اولویتهای این رشته است، منافات دارد.
در اندک بودن بودجهای که برای فدراسیونها در نظر گرفته میشود شکی نیست. با این وجود کشتی از بسیاری فدراسیونها دریافتی بیشتری دارد و این به دلیل مدالآوریهای این رشته است، اما واقعیت این است که رؤسای فدراسیونها نیز باید برنامههایی برای درآمدزایی داشته باشند و قرار نیست پرداخت صفر تا صد همه هزینههایی که فدراسیونها برای دستیابی به موفقیت انجام میدهند برعهده کمیته ملی المپیک، وزارت ورزش یا حتی دولت باشد. مسئلهای که به نظر میرسد دبیر فراموش کرده که هر بار با لحنی تند و به دور از شأن رئیس یک فدراسیون، آنهم فدراسیون کشتی، خواستههای خود را مطرح میکند! لحنی که پیش از این باعث ایجاد کدورت بین رئیس فدراسیون کشتی با معاون وزیر شد و ادامه این روند میتواند به ضرر کشتی باشد!
