رسول هاشمکندی*
دوچرخهسواری رشته تجهیزاتمحور است و زیرساختها نیز در رشد و توسعه این رشته تأثیر بسزایی دارد. دوچرخه و اکسسوریهای مرتبط ابزار کار ورزشکاران است که کمبودهای زیادی از این لحاظ داریم. در کنار این مسئله، پیست سرپوشیده چوبی مهم است که نداریم. در واقع علاوه بر تجهیزات بهروز، زیرساختهای استاندارد را نیز در اختیار نداریم. این کمبودها در وهله نخست ریشه در رشد اقتصادی جامعه دارد و نمیتوان آن را انکار کرد. یک راهحل این است که فدراسیون مستقیماً برای خرید دوچرخه اقدام کند و به عقیده من بدترین روش محسوب میشود. راه دیگر فعال کردن باشگاههاست؛ با فعالشدن باشگاهها تجهیزات به بدنه جامعه دوچرخهسواری تزریق میشود. وقتی تیمهای باشگاهی در مسابقات خارجی حضور فعال داشته باشند، میتوانند با جذب اسپانسرها هزینههایشان را تأمین کنند. قطعاً نداشتن تجهیزات لازم تأثیر مستقیمی روی عملکرد دوچرخهسواران میگذارد. بدون تجهیزات ورزشکار هیچ کاری نمیتواند انجام دهد و موفق نخواهد شد. در ورزش حرفهای امکانات سختافزاری در نتایج ورزشکاران به شدت تأثیرگذار است. چطور از یک ورزشکار حرفهای انتظار داشته باشیم بدون امکانات عملکرد خوبی داشته باشد و در سطح بینالمللی بدرخشد؟ برای خرید هر دوچرخه استاندارد بدون لوازم جانبی ۱۰ هزار یورو نیاز است. برندهای خارجی زیادی هستند که دوچرخه استاندارد تولید میکنند، اما اصل قضیه این است که بودجه کافی در اختیار نداریم. فعلاً که پول خرید دوچرخه را نداریم، اما اگر پول باشد، بحث واردات و گمرک هم مطرح خواهد بود. وظیفه تأمین دوچرخه ملیپوشان هم بر عهده باشگاههاست و هم فدراسیون. ورزشکار اگر در باشگاهش فعال باشد و به مسابقات اعزام شود، تجهیزات لازم را در اختیار دارد و بار فدراسیون کمتر میشود. برای برطرف کردن کمبودها همه باید مسئولیتشان را انجام دهند تا مشکلات ورزشکارانمان به حداقل برسد.
*سرپرست فدراسیون دوچرخهسواری
