با تمام توان بازی کرد. در ۳۷ سالگی و در نیمه نهایی جام جهانی، جایی که حتی نفس بازیکنان جوان هم بند میآید، اما او میخواست تا آخرین لحظه مبارزه کند. مبارزه هم کرد ولی خب حریف قدر بود.
صحبت از مردی است که در ۳۷ سالگی وقتی در دقیقه ۸۱ بازی نیمه نهایی جام جهانی از زمین مسابقه بیرون میآمد یک ورزشگاه تشویقش کردند. هم آرژانتینی و کروات همه «لوکا مودریچ» را تشویق کردند تا پاسخی باشد به تمام تلاشهای او برای فینالیست شدن کرواسی. در قطر نه گل زد و نه پاس گل داد. درست برخلاف چهار سال قبل در روسیه که هم گل زد و هم پاس گل داد، اما تمام اینها نمیتواند باعث شود که زحماتش برای کرواسی نادیده گرفته شود. میخواست هر طور شده بازهم به فینال بزرگترین رویدا فوتبالی جهان برسد، اما نشد. یک سد محکم بنام آرژانتین و مسی مقابلش بود. حریفی متفاوت با تمام حریفان قبلی، حریفانی که با ترفند پنالتی مقابل آنها از شکست گریخته بودند، اما آرژانتین با تمام آنها فرق داشت. مودریچ با اشک و آه حالا باید برای کسب عنوان سومی در جام جهانی تلاش کند نمیتوان نقش او را در رسیدن کرواسی به نیمه نهایی جام جهانی انکار کرد و بدون تردید اگر نمایش تأثیرگذارش در میانه زمین نبود، تیم زلاتکو دالیچ شاید در همان مرحله گروهی هم پایینتر از بلژیک قرار میگرفت و نمیتوانست بالا بیاید ولی عملکرد کاپیتان کاری کرد تا دوباره کرواتها خود را در مرحله حذفی ببینند و پله پله بالا بیایند. مودریچ با وجود اینکه در بازی یکهشتم نهایی جام جهانی یکی از بهترینهای کرواسی برای جبران گل خورده مقابل ژاپن و بازگشت به جام بود، اما در ضربات پنالتی حضور نداشت و در جریان مسابقه آنقدر خسته شد که دالیچ به اجبار او را از زمین بیرون کشید ولی دوباره در یکچهارم یک نمایش درخشان داشت. در بازی با برزیل و آرژانتین هم شرایط همین گونه بود، اما هیچکس نمیتواند منکر تلاشهای او شود.
