حتی در ۳۶ سالگی هم جادویی بازی میکند. دیگر مثل ۱۰- ۱۵ سال پیش به تنهایی از بین چهار پنج نفر طول زمین را نمیپیماید برای چسباندن توپ به تور دروازه، اما همچنان در تک به تکها کمتر کسی میتواند او را متوقف کند و کافی است به اندازه لازم به دروازه حریف نزدیک باشد تا کاری از دست دروازهبان هم برنیاید! او دیگر نمیتواند توپ را از مرکز دریافت کرده و یک تنه همه را برای گلزنی دریبل کند، اما همچنان رقابت جویی است که از پیروزی خسته نمیشود. او حالا، چون یک شکارچی کمین میکند، طعمه را بو میکشد و طوری حمله میکند که هیچ راهی برای رهایی باقی نمیماند. مسی حالا در مهیا کردن موقعیت برای هم تیمیهایش هم عملکردی قابل توجه دارد و اگر کمی جلو بازی کند به خوبی موقعیتسازی میکند. اما مهمترین نکته در خصوص فوق ستاره آلبیسلسته در این دوره از رقابتهای جام جهانی تغییر قابل توجه رفتار او در خارج از مستطیل سبز است. او دیگر آن پسر سربه زیری نیست که همه فکرش گلزنی بود و بس. او حالا یک یاغی تمام عیار است که دیگر نمیخواهد ناکام باشد. چیزی شبیه به ماسگرانو و البته مارادونا. بازیکنی که حتی در حین مصاحبه به طور ناگهانی به بازیکن حریف که از کنار آنها رد میشود یورش برده و فریادهای کنایه آمیزش را دست و دلبازانه خرج میکند. مسی حالا یک آرژانتینی واقعی است. یک مدعی واقعی که نه فقط در زمین خوش میدرخشد و هم در خارج از آن یادآور اسطورههایی، چون مارادونا میشود. شاید رفتار او در این جام برای عموم قابل قبول و پسند نباشد، اما او حالا یک آرژانتینی واقعی است و شاید به همین دلیل باشد که برخلاف قبل که هرگز در پلیآف گل نزده نبود در قطر دوبار گلزنی میکند. او حالا آمادهترین شکل ممکن برای کسب عنوان قهرمانی در جام جهانی است. نابغهای در زمین و یک یاغی واقعی در خارج از میدان. چهرهای که هرگز از او دیده نشده بود، اما در خشم صورتش میتوان اشتیاق به قهرمانی را دید و این کار کرواسی را در نیمه نهایی دشوار میکند.
