«شاه بیبی» لقبی است که در رسانههای رژیم اسرائیل به بنیامین نتانیاهو داده میشود و انتخابات اول نوامبر این رژیم نشان داد که انتساب این لقب به او چندان هم بیراه نیست. نتانیاهو به همراه متحدانش توانست با کسب ۶۴ کرسی از مجموع ۱۲۰ کرسی کنست، پیروز این انتخابات شود و حالا مشغول رایزنی با دیگر احزاب و به خصوص متحدانش برای تشکیل کابینه است. در واقع، این انتخابات نشان داد که سلطنت نتانیاهو بر این رژیم تنها یک وقفه کوتاه مدت یک ساله داشت و مخالفانش چه در داخل حزب لیکود که رهبری آن را به عهده دارد و چه در خارج از آن نتوانستند کار او را یکسره کنند و او را برای همیشه از تخت سلطنت به زیر بکشانند. با این حال، مسئله این است که آیا بازگشت نتانیاهو به قدرت به معنای بازگشت آرامش نیز هست یا نه؟
واکنش بنی گانتس، وزیر جنگ رژیم، به پیروزی نتانیاهو نشان داد که این پیروزی دستکم در داخل رژیم به معنای بازگشت آرامش نیست. باید توجه داشت که انتخابات اول نوامبر پنجمین انتخابات کنست در چهار سال گذشته است که به خوبی نشاندهنده اختلاف و تنش هم در میان احزاب و گروههای سیاسی و هم در میان رأیدهندگان است که موجب روی کار آمدن دولتهایی با کمترین میزان از حمایت نمایندگان کنست شده است. حالا گانتس میگوید که پیروزی نتانیاهو باعث میشود رژیم به سمت تفرقه و افراطگرایی حرکت کند و «این اتفاق به منزله تعطیلی و برای من دشوار است.»هرچند که گانتس در ادامه از نیاز رژیمش به یک حزب میانهرو میگوید، اما همین پیروزی بهخوبی نشان داد که میانهروی در فضای سیاسی رژیم جایی ندارد و دولتهای مستعجل نفتالی بنت و لائیر لاپید طی یک سال گذشته مؤیدی بر این موضوع است. بنابراین، مسیر افراطگرایی دست کم تا مدتها مقدر جریان سیاسی حاکم بر این رژیم است و بیشک این تقدیر واکنشهایی را نیز به دنبال خواهد داشت.
اعتراضات به نتانیاهو قابل انتظارترین واکنش افکار عمومی در داخل رژیم است. باید توجه داشت که اتهامات قضایی علیه نتانیاهو رو به پایان نیست و او چهره محبوبی در نزد افکار عمومی دستکم در میان طیف قابلتوجهی از قشر جوان و تحصیلکرده در داخل رژیم نیست. از سوی دیگر، نتانیاهو به واسطه ائتلافی که با احزاب راست افراطی نظیر حزب صهیونیسم دینی یا قدرت یهودی کرده، مجبور است با وارد کردن آنها به کابینه امتیازاتی بهخصوص در مورد شهرکنشینها و ساختوساز شهرکهای غیرقانونی بیشتر بدهد. این احزاب به دلیل رویکرد به شدت افراطی و متعصبانه خود اصولاً نه هیچ حقی برای فلسطینیها قائل هستند و نه خود را پایبند به توافقی میدانند و حتی نگرانی از اعتراضات متحدان رژیم در امریکا و اروپا بابت ساختوساز شهرکهای غیرقانونی نیز ندارند. بنابراین، دولت جدید تحت رهبری نتانیاهو چنان رویه افراطی را در پیش خواهد گرفت که نتیجه آن برخوردهای بیشتر و شدیدتر با فلسطینیها خواهد بود. هرچند که سرکوب فلسطینیها و غصب خانههای آنها رویه همیشگی این رژیم بوده و حتی دولت بنت-لاپید هم از آن مستثنی نبودند و حادثه محله شیخ جراح شهر بیتالمقدس در این دولت رخ داد، اما روی کار آمدن دولتی مرکب از نتانیاهو و احزاب راست افراطی به معنای غصب هر چه بیشتر زمینهای فلسطینی و درگیریهای خشونتبارتر از آن چیزی است که در شیخ جراح اتفاق افتاد. این روند میتواند همانند واقعه محله شیخ جراح به جنگ دیگری با فلسطینیها منجر شود و حتی شاید این بار، جنگ تنها بین نیروهای این رژیم با غزه نباشد و مبارزانی از کرانه باختری و حتی فلسطینیهای داخل رژیم نیز وارد جنگ شوند. هرچند که کارنامه نتانیاهو در گذشته نشان میدهد او تا آستانه جنگ پیش میرود، اما یک قدم آن سوتر نمیگذارد و از دچار شدن به جنگ پرهیز میکند، اما شاید افراطگرایی دولت جدید کار دستش بدهد و او را دچار همان سرنوشتی کند که اولمرت در سالهای قبل دچارش شده بود. در هر حال، پیروزی نتانیاهو نشان داد که او شاه رژیم اسرائیل است، اما این نه به معنای بازگشت آرامش به داخل این رژیم است و نه اینکه او خواهد توانست از جنگی دیگر با فلسطینیها پرهیز کند.
