۵۰ روز است که فوتبالیجماعت هر کاری دلش میخواهد میکند. ۵۰ روز است که بزرگ و کوچک این جماعت بیتالمالخور به اسم حمایت از مردم آتش اغتشاشات را شعلهورتر میکنند و با فریب نوجوانان و جوانان آلوده شده به فضای مجازی، آنها را به خیابان میکشانند، ولی خودشان یک گوشه دنج لم دادهاند و به فالورهایشان اضافه میکنند.
۵۰ روز است که فدراسیون فوتبال خفه شده و هیچ عکسالعملی نشان نداده است. انگار نه انگار که اکثر این بازیکنان در تیمهایی بازی میکنند که حقوق مفت میلیاردیشان را از بیتالمال، یعنی پول همین مردم رنج کشیده، سختی کشیده و تحریم شده، میگیرند. کاری با آن چند نفر خارجنشین نداریم؛ یکی که اینجا در داخل هر کاری کرد به جایی نرسید، سرمربی شد و تیم را هم به قهقرا برد. در انتخابات فدراسیون هم حتی رأی فوتبالیها را هم نداشت، او حالا میگوید اکانتش را فروخته است؛ چگونه، بماند. فقط اینقدر میدانیم که یا جوری فروخته که نمیتواند بگوید یا اینکه جرئت ندارد بگوید تمام اینها کار خودم است. یکی دیگر هم که سرباز فراری است، حاضر نشد دو سال خدمت سربازی برود و حالا شده مدافع مردم! یکی نیست بگوید تو اگه تعهد سرت میشد، پای قول و قراری که گذاشتی، میایستادی، نه اینکه فرار کنی! بقیه هم که باید برای اربابانشان دم تکان دهند.
بگذریم، روی صحبتمان با اینها نیست؛ روی صحبتمان با فدراسیونی است که در طول ۵۰ روز گذشته خفه شده است. فدراسیونی که حالا گند کارش هم بالا زده و رفته در جایی هتل گرفته که مأمن خبرنگاران رسانههای معاند سعودی و لندنی است. همین رسانههایی که طی ۵۰ روز گذشته با تمام توان جنگ ترکیبی علیه ایران اسلامی راه انداختهاند. از این هم که بگذریم (که البته قابل گذشت نیست و باید جهت جلوگیری از حاشیهها کاری در خصوص آن انجام داد) از این سکوت مرگبار نمیتوان گذشت.
فوتبال و فوتبالیها در روزهای اخیر، ظرفیت قابل توجهی را در اختیار جریان رسانهای و اتاق عملیات روانی ضدانقلاب قرار دادهاند که همچنان تداوم دارد و اقدامی نیز در جهت رفع آن انجام نمیشود. بخش زیادی از جامعه فوتبال همراهی قابل توجهی را با این وقایع و در راستای بهرهمندی دشمنان به نمایش گذاشته و میگذارد. هرچند شاهد کاهش چشمگیر اغتشاشات در سراسر کشور هستیم، اما همچنان در تیمهای ملی و تیمهای باشگاهی فوتبال اتفاقات غیرهمسویی روی میدهد و هیچ برخوردی نیز صورت نمیگیرد.
ژستهای عجیب و غریب عزاداری، دستبندهای مشکی، خوشحالی نکردن بعد از گل و حتی قهرمانی و فعالیت گسترده در فضای مجازی برای روشن نگه داشتن آتش اغتشاشات از جمله کارهای جماعت فوتبالی است. جالب اینکه برخی از بازیکنان مایل به این رفتارها نیستند، اما با فشار و اصرار برخی دیگر مجبور به تبعیت میشوند و بدتر از همه اینکه فدراسیون و مدیران باشگاهها و تیمهای ملی صرفاً نظارهگر این رفتارهای خلاف امنیت ملی هستند.
اینکه چرا فدراسیون فوتبال و باشگاههای دولتی هیچ عکسالعملی در برابر این همه آشوبپراکنی انجام نمیدهند، سؤالی است که باید نهادهای حراستی و نظارتی فدراسیون فوتبال پاسخگوی آن باشند. این سکوت فدراسیون و مماشات با این جماعت بیتالمالخور و آشوبطلب علامت سؤال بزرگ این روزهای جامعه است.
