انگیزه بدون شک بزرگترین محرک برای کسب موفقیت است، چراکه میتواند ورزشکاران و مربیان را به سختترین تلاشها ترغیب کند و بزرگترین مشکلات را از سد راه بردارد. به همین دلیل هم بسیاری از کشورهای صاحبسبک دنیا با استخدام روانشناسان خبره و کار کردن روی مسائل انگیزشی ورزشکاران و مربیان به اهدافی که دارند، میرسند. یکی از این محرکهای انگیزشی بیهیچ شک و تردیدی وعدههایی است که در خصوص پرداخت پاداشها داده میشود و بیش از هر چیزی باعث بالا رفتن انگیزه ورزشکاران و مربیان میشود. وعدههایی که به همان اندازه بیتوجهی به آن باعث خدشهدار شدن انگیزه ورزشکاران و مربیان آنها میشود. مسئلهای که در ورزش ایران بارها و بارها رخ داده و گله جامعه ورزش را به دنبال داشته است. با این وجود وعده پرداخت پاداش پای سکو که در یکی، دو رقابت اخیر اجرا و عملی شد، اتفاق قابل تقدیری بود که نتیجه شگرفی نیز در پی داشت. با این حال این وعده در رقابتهای قونیه بهطور کامل اجرا نشد. اگرچه ورزشکاران در رقابتهای همبستگی کشورهای اسلامی پای سکو پاداشهای خود را دریافت کردند، اما مربیان از این قاعده مستثنی بودند. اتفاقی که نارضایتی جمع کثیری از مربیان را به دنبال داشته است. نارضایتی که بیتردید انگیزه مربیان را برای کار کردن کاهش میدهد و این مسئله میتواند نتایج مخربی در پی داشته باشد، چراکه نتیجه تخریب مسائل انگیزشی کادر فنی و مربیان روی یک تیم تأثیر منفی میگذارد و این یعنی منحرف شدن از مسیر موفقیت. اتفاقی که دود آن به چشم ورزش کشور میرود و مقصر اول و آخر آن هم کسی نیست جز مسئولان. همانهایی که با بیتوجهی به وعدههای خود، انگیزه ورزشکاران و مربیان را نشانه میروند و زمینهساز از دست رفتن موفقیتهای بسیار میشوند. موفقیتهایی که عدم پرداخت پاداش آنها معنایی جز بیتوجهی و نتیجهای جز تخریب انگیزه مربیان و ورزشکاران ندارد!
