جام جهانی فوتبال به عنوان بزرگترین رویداد ورزشی جهان بعد از المپیک عرصه رقابت ستارههای مستطیل سبز است؛ رویدادی که هر چهار سال یک بار چشم تمام جهانیان را به خود خیره میکند. تفاوتی نمیکند که فوتبالدوست باشی یا نه، جام جهانی که آغاز میشود انگار همه چیز تعطیل میشود و همه برای یک ماه هیچ چیزی جز فوتبال نمیبینند؛ یک شور جهانی که هر کس میخواهد به اندازه خود سهمی در آن داشته باشد، از بازیکن و مربی گرفته تا تماشاگر و هواداران دو آتشه.
طبیعتاً از دست دادن فرصت حضور در چنین رقابتی جهانی و پربیننده برای ستارههایی که تیمهایشان به این رویداد بزرگ ورزش جهان راه پیدا کردهاند، کابوسی است وحشتناک که هیچ کدام از آنها نمیخواهند اسیر آن شوند؛ فرصتی برای خودنمایی و راه یافتن به تیمهای بزرگ فوتبال باشگاهی جهان، با این حال دنیای فوتبال همیشه شاهد این اتفاق تلخ بوده و است که بازیکنان بزرگی به دلایل مختلف در حالی که تیمهای ملی کشورهایشان در جام جهانی حضور داشتهاند، مجبور به تماشای این مسابقات از قاب تلویزیون بودهاند؛ اتفاقی که آینده آنها را تحت تأثیر قرار داده و حتی برای برخی آنقدر گران تمام شده است که فوتبال را هم فراموش کردهاند.
در این میان نوع برخورد جامعه فوتبال با این ستارگان و بازیکنان پشت خط مانده بسیار مهم و تأثیرگذار است. بازیکنی که جام جهانی را از دست میدهد، به لحاظ روحی و روانی در شرایط حساس و بغرنجی قرار میگیرد. اگر به خاطر مصدومیت باشد، این صدمه جسمی به هر حال بهبود پیدا میکند، اما ضربه روحی ازدسترفتن فرصت حضور در جام جهانی ضربهای نیست که به این راحتیها فراموش شود و التیام پیدا کند، از این رو باید با کارهای روانشناسی و مشاروههای درست این بازیکنان را دوباره احیا کرد و آنها را به میدان برگرداند.
اختلاف سلیقه و مسائل انضباطی هم دیگر عامل غیبت برخی ستارهها و بازیکنان مطرح دنیای فوتبال در جام جهانی است؛ مسائلی حاشیهای که هر چند میتوان جلوی بسیاری از آنها را گرفت، اما به هر حال فرار از آنها کار چندان سادهای هم نیست. طبیعی است ضربات روحی و روانی این مورد کمتر از مورد قبلی است، اما میتواند روی عملکرد تیمها تأثیر داشته باشد و کاری کند که تیم از هدف اصلی خود غافل و اسیر حواشی و مسائل غیرمرتبط شود، در نهایت نتیجه لازم را کسب نکند.
آنچه مهم است غیبت بازیکن بزرگ و ستاره در جام جهانی اتفاق کمی نیست. بازیکنان بزرگ به عنوان سرمایههای فوتبال هر کشور به جام جهانی به عنوان یک سکوی پرش نگاه میکنند؛ سکویی برای ارتقای سطح فوتبالشان که با خراب شدن آن آینده فوتبالی آنها هم خراب میشود. باید آرزو کرد هیچ بازیکنی در جهان فوتبال فرصت حضور در جام جهانی را از دست ندهد. هر چند طی دهههای گذشته حتی جام جهانی هم تبدیل به ابزاری سیاسی و فرصتی برای قدرتنمایی ابرقدرتها شده است، اما هنوز هم داستان ستارههای جام جهانی و فوتبالی که در آن ارائه میشود با تمام رقابتهای ورزشی متفاوت است.
