میگفتند مارادونای فوتبال ایران است. پا به توپ که میشد، همه را به تحسین وامیداشت. حتی بزرگان فوتبال هم هنوز لب به تحسینش میگشایند، اما قرار بر این بود که در زمینی دیگر بدرخشد و برای همیشه جاودان باقی بماند.
مهدی رضایی مجد، متولد ۱۰ اسفند ۱۳۴۲ در محله پاچنار تهران مصداق همان بچههایی بود که امام خمینی (ره) از آنها به عنوان سربازان در گهواره نام برد؛ سربازانی که سالها بعد با پا گذاشتن روی احساسات و تمام موفقیتهای دوران جوانی آسمانی شدند و مانند امامشان برای همیشه بر تارک این سرزمین میدرخشند.
مهدی همزمان با حضور در هیئتهای مذهبی و آشنایی با سیره اهل بیت، در ورزش هم پلههای ترقی را یکی پس از دیگری پیمود. ورزش را با کشتی آغاز کرد و حتی قهرمان هم شد، اما با توصیه حاج اکبر رضایی، برادر بزرگش به سمت فوتبال رفت و خیلی زود به پیراهن پرسپولیس رسید. شهید رضاییمجد یکی از خاصترین چهرههای تاریخ فوتبال ایران است. فوتبالش را با بازی در تیمهای، آذر، اکباتان و تهرانجوان آغاز کرد. در سالهای ۶۱ و ۶۲ به عضویت تیم ملی جوانان در آمد و در مسابقات آسیایی چنان درخشید که مورد توجه علی پروین سرمربی پرسپولیس قرار گرفت. مهدی چهار ماه در پرسپولیس حضور داشت، اما در یک اقدام بیسابقه و منحصر به فرد همزمان با حضور در تیم تهرانجوان برای تیم بدون هوادار و گمنام و دسته چهارمی «شهدای گمنام» تهران هم بازی کرد تا خانواده شهدا را شاد کردهباشد.
گل به یادماندنی به کره
فوتبال در دهه ۶۰ حال و هوای خودش را داشت. فوتبالی که هنوز طعم پول زیر زبان بازیکنانش نرفتهبود. شهید رضایی مجد همدوره بازیکنان بزرگی، چون امیر قلعهنویی، صمد مرفاوی، ناصر محمدخانی و فرشاد پیوس بود. ۱۵ گل برای تیم جوانان ایران به ثمر رساند که به یادماندنیترین آنها گلی است که در دروازه کره جنوبی در مسابقات قهرمانی آسیا در بنگلادش کاشت، همان بازیهایی که فدراسیون تیم جوانان را به جای تیم ملی عازم آن کرد.
امیر قلعهنویی، سرمربی فوتبال باشگاهی ایران و همبازی شهید رضایی مجد در تیم جوانان که هنوز آن گل را به یاد دارد، میگوید: «در مسابقات آسیایی نپال، یکی از چهرههای مطرح تیم فوتبال جوانان ایران، شهید رضاییمجد بود و من گلی را که وی در کشور بنگلادش به تیم بزرگسالان کره جنوبی زد، از یاد نمیبرم. او واقعاً هافبک راست خوبی بود. من هیچ زمان از یاد او فارغ نمیشوم و همواره در ذهن، یاد او را زنده نگه میدارم.»
پهلوان مردمدار.
اما بهترین حرفها در خصوص این شهید را باید از زبان مربیاش شنید. «قاسم پناهگر» سرمربی کهنهکار فوتبال باشگاهی و ملی ایران و مربی این شهید در تیم تهرانجوان میگوید: «افتخار مربیگری شهید برایم در همه عمر خاطرهانگیز است و میدانم شهید رضاییمجد هرگز به دنبال کسب قهرمانی نبود و پهلوانی و مردمداری را ارجحتر از مدالآوری میدانست. قبل از اینکه او با ما قرارداد امضا کند، در تمرینات تیم پرسپولیس شرکت کردهبود، ولی با درخواست من به تیم تهرانجوان پیوست. شهید رضاییمجد تا پایان زمان قرارداد خود، نامی از پول و حق قرارداد نبرد و در زمان تصفیهحساب با باشگاه هم گفت از من راضی باشید، زیرا چندین بازی با تیم دسته چهارمی شهدای گمنام انجام دادم.»
سرآمد اخلاق و مردانگی
سرانجام مهدی رضاییمجد تمام این افتخارات را رها کرد و عازم جبهههای نبرد حق علیه باطل شد. مدال میدانهای زمینی را از گردن درآورد و پلاک آسمانیشدن را به گردن آویخت. در جبهه هم البته از ورزش غافل نبود و همواره سعی داشت با اخلاق خوب و منش پهلوانی بچهها را دور خود جمع کند. حالا دیگر کارش این شدهبود که در هیئت و جبهه مسابقات ورزشی برگزار کند تا بچههای هیئت و رزمندگان از آمادگی جسمی خوب بهرهمند باشند. تلاش او برای برقراری ارتباط میان جبهه و هیئت و ورزش ستودنی بود. به ویژه اینکه نوجوانان و جوانان را به سمت خود میکشید.
شهید رضایی مجد سرانجام در ۱۰ اسفند ماه ۱۳۶۵ در سالروز تولدش در عملیات تکمیلی کربلای ۵ در کربلای ایران شلمچه به فیض شهادت نائل آمد و آسمانی شد.
