ورزشکار ایرانی جنسش با بقیه فرق میکند. ورزشکار ایرانی اولین چیزی که در ورزش میآموزد، افتادگی و جوانمردی است. هرچه به قدیمتر هم برگردیم، این خصوصیت را پررنگتر پیدا میکنیم. نه اینکه بخواهیم بگوییم ورزشکاران فعلی از آن بیبهرهاند، اما به هر حال از زمانی که پای پولهای آنچنانی به ورزش باز شد، مردمداری و پهلوانی هم تحت تأثیر قرار گرفت.
با این حال از سالهای دوری که پدران و پدربزرگان ما به یاد دارند تا امروز که ما با ورزش سروکار داریم، این منش پابرجاست. البته به مو رسیده، اما هیچگاه قطع نشده است. تبلور این مردمداری و پهلوانی را در سالهای دور میشد در چهرههایی، چون پوریای ولی، پهلوان حسن رزاز و جهان پهلوان تختی دید، اما با وقوع انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی، عرصه دفاع مقدس میدانی تازه برای جوانان ورزشکاری شد که برای دفاع از کیان و آبوخاک و ناموس کشورشان به راحتی قید حضور در مراتب بالای قهرمانی ورزش و میدانهای بینالمللی را زدند و میدان دفاع را برگزیدند تا آسمانی و ماندگار شوند.
پهلوانانی که مردمداری، اخلاق و جوانمردی را تعریف تازهای بخشیدند و با شهادت آن را مهر و امضا کردند. جامعه ورزش بیش از ۵ هزار شهید ورزشکار در دوران دفاع مقدس و دفاع از حریم آلالله تقدیم کشور کرد که بنا بر آمار موجود نزدیک به ۳۰۰ نفر از آنها دارای عناوین و مدالهای کشوری و بینالمللی بودند. این تعداد از شهید بیانگر همان تفاوتی است که در ابتدا به آن اشاره شد. ورزشکارانی که با خواست خودشان گام به میدان جهاد و شهادت گذاشتند و با اعتقاد کامل مدال قهرمانی را با پلاک پهلوانی عوض کردند
و بر تارک ایران بزرگ جاودانه شدند.
آنچه در پی میآید، قطرهای است از دریای شجاعت و پهلوانی ورزشکارانی که رفتند تا این کشور با مرام پهلوانی آنها پابرجا باقی بماند. تلاش برای معرفی این اسطورههای فراموش نشدنی در قاب کوچک صفحات نمیگنجد، اسطورهای، چون عباس دائمالحضور، محمدرضا پند، مهدی پورنعمان، علیرضا شهبازیان، جمشید شفیعی، منصور وطنپور، صفا مظفری، ابوالفضل صادقی، حسن سماواتی، عبدالمجید سپاسی، ابوالفضل چمنیراد، حامد ضابط، مرتضی کارجانی، هانی علیخانی، علی پاجانی، محسن ارومی و هزاران شهید ورزشکار دیگر که ایران تا همیشه مدیون پهلوانیهای آنهاست.
آب دریا را اگر نتوان کشید / هم به قدر ذرهای باید چشید
