کسب هفت امتیاز از چهار بازی، نه آنقدر هیجانانگیز است که بتوان آن را ستود و نه آنقدر کم است که بشود ناامیدکننده خطابش کرد، اما نمایش استقلال در این چهار مسابقه پرفروغ نبوده و به دور از تصوراتی است که با توجه به سبک فوتبالیِ ساپینتو انتظار داشتیم.
طبیعی است. ساپینتو اولین تجربه خود در فوتبال ایران را پشت سر میگذارد و نیاز به زمان دارد تا بتواند ترکیب اصلی خود را از دلِ تیم پرستارهای که در اختیار دارد بیرون بکشد. او با سه دفاع شروع کرد و سپس به سیستم چهار دفاعه روی آورد. تغییرات در لاینآپ اصلی، هر هفته قابل مشاهده است و اینها جملگی قابل قبول به نظر میرسد. سرمربی پرتغالی آبیها همانند استراماچونی نیازمند صبر و تحمل بیشتری از سوی هواداران و کارشناسان است.
با این وجود رفتار بیرون از زمین ریکاردو ماجرای اصلی ماست. او در هفته اول نشان داد قرار است برای هر سوتِ داور اعتراض کند. این داستان در دیدارهای بعدی هم تکرار شد تا متوجه شویم ساپینتو هم مانند مربیان ایرانی علاقه زیادی به اعتراض کردن دارد. البته که او پیش از این در دوران مربیگری خود بارها از این اعتراضات داشت.
ساپینتو در بازی هفته دوم مقابل ملوان اولین درگیری خود را به ثبت رساند. او با کادر پزشکی کنار زمین وارد دعوا شد و این ماجرا برای او و استقلال گران تمام شد. یک جریمه سنگین مالی، همراه با درج در پرونده که میتواند هر لحظه باعث محرومیت قطعی ساپینتو شود؛ و حالا هفته چهارم که نوبت به صحبتهای جنجالی ریکاردو رسید. استقلال مقابل نفت مسجدسلیمان نیمهی اول پرانتقادی را پشت سر گذاشت و در ۴۵ دقیقه دوم هم ارسالهای بلند در دستور کار آنها قرار گرفت که به گل منتج نشد. اگر درخشش سیدحسین حسینی نبود ممکن بود تیم میزبان حتی به گل برسد. با این وجود سرمربی آبیها معتقد بود تیمش سزاوار پیروزی بوده و عملکرد خوبی داشته است.
