رسیدگی به حال و روز ورزشکاران وظیفه سنگینی است برعهده مسئولان تا ملیپوشان با خیال راحت برای تصاحب سکوهای افتخار تلاش کنند. اگر این مسئولیت به درستی انجام شود و دغدغههای مدالآوران برطرف شود، قطعاً رسیدن به اهداف بزرگ و کسب موفقیتهای درخشان آسانتر از گذشته خواهد بود.
لغو بازیهای آسیایی آسیب بزرگی به رشتههای مدالآور زد. ملیپوشان ایرانی از ماهها قبل خود را برای حضور در هانگژو آماده میکردند. پشت سر گذاشتن چندین مرحله اردو و موفقیت در دیدارهای انتخابی، همگی با تصمیم مسئولان برگزاری بازیهای آسیایی و تأیید شورای المپیک قاره کهن سوخت شد. این تصمیم موجی از ناامیدی را در بین تیمهای ملی به وجود آورد، بهخصوص آنها که روی مدال بازیهای آسیایی و همچنین پاداش مصوب این بازیها حساب ویژهای باز کرده بودند. به هر حال این تصمیم منشأ خارجی داشت و شامل حال همه کشورهای آسیایی میشد، اما تصمیمات درست مسئولان ورزش میتواند برای ورزشکاران ایرانی حکم جبران مافات و همچنین از دست ندادن سایر فرصتها باشد.
از گوشه و کنار میشنویم وضعیت رشتههای مدالآور خوب نیست. روزی نیست که ورزشکاران ملیپوش از شرایط حاکم بر ورزش گلایه نداشته باشند. این واقعیت را نمیتوان کتمان کرد. تیمهای ملی با مشکلات زیادی مواجهند و این مشکلات مستقیماً روی ورزشکاران تأثیر میگذارد. برخلاف ادعای مطرح شده از مدیران، بسیاری از تیمهای ملی با امکانات حداقلی تمرین میکنند، اعزام میشوند و البته بهترین نتایج را به دست میآورند، اما در نهایت پز مدالها و افتخار به دست آمده را مسئولانی میدهند که برای برطرف کردن چالشها و کم کردن دغدغهها فقط وعده دادند و اقدامی نکردند.
تیراندازی از جمله رشتههایی است که با مدالآوری در المپیک توکیو کام ورزش ایران را شیرین کرد. تیراندازان کشورمان در یک دهه اخیر روند رو به رشدی را طی کردهاند و تاکنون مدالهای ارزشمند زیادی را در تورنمنتهای جهانی و آسیایی به ارمغان آوردهاند، اما جای خالی مدال المپیک در تیراندازی حس میشد و این جای خالی را جواد فروغی در توکیو ۲۰۲۰ پر کرد. قهرمانی فروغی در بازیهای المپیک بازتاب ملی و بینالمللی بسیاری داشت. منتها طبق روال همیشه، تیراندازی و قهرمان المپیکی آن خیلی زود به دست فراموشی سپرده شدند و دیگر کسی سراغی از آنها نمیگیرد. این همان نکتهای است که جواد فروغی اخیراً از آن انتقاد کرده است. قهرمان المپیک در گفتگو با میزان یکبار دیگر از مسئولان خواست نگاه ویژهای به تیراندازی داشته باشند: «خداراشکر هیئت رئیسه فدراسیون تیراندازی با تمام توان تلاش میکند امکانات بهتری برای ما فراهم شود، هرچند وجود برخی مشکلات قابل لمس است که با آن دست به گریبان هستند. مشکلاتی مانند محدودیت منابع مالی و همچنین تهیه سلاح و مهمات از جمله آنهاست. از مسئولان بلندپایه انتظارات بالاتری داریم. شاید ۳۰ یا ۴۰ درصد انتظاراتی را که ما داریم آنها برآورده کردهاند. متأسفانه بهرغم اینکه رشته ما در المپیک لیاقت خودش را نشان داد در جایگاهی که باید باشد، حضور ندارد. تیراندازی از نظر پیشینه تاریخی متعلق به ماست، زیرا از نظر دینی و مذهبی هم به آن تأکید شده است. از رسانه ملی درخواست دارم بیشتر به رشته تیراندازی بپردازد، چه بسا این امر باعث علاقه مردم به این رشته شود.»
تیراندازان ما شاید خیال کنند، چون یکسال پیش اولین مدال المپیک ایران در این رشته به دست آمده وضعیتشان این است، اما متأسفانه باید اذعان کرد سایر رشتهها نیز اوضاع بهتری نسبت به آنها ندارند. کشتی ورزش اول کشور به لطف تلاشهای رئیس فدراسیونش نسبت به دیگر رشتهها مشکلاتش کمرنگتر شده است، ولی وزنهبرداری اوضاع اسفناکی دارد. ژیمناستیک به شدت اسیر حواشی شده و دوومیدانی از بیبرنامگی و توجه بیش از حد به یک چهره شناخته شده رنج میبرد و بیپولی، فقر امکانات اولیه استاندارد و مشکلات اعزام هم فاکتورهای مشترک اکثر رشتههای غیرفوتبالی هستند.
شنیدن خبر بورسیه شدن چند نخبه ورزشی از سوی کمیته بینالمللی المپیک اگرچه خوشحالکننده است، اما باید فکری هم به حال دیگران کرد. اینکه از آنها بخواهیم با امکانات حداقلی و بدون گله و شکایت هم رنج و سختی تمرینات را به دوش بکشند و هم مشکلات زندگی و معیشنی را پشت سر بگذارند، انتظار نامعقولی است. به جز چند نفر معدود، سایر مدالآوران المپیکی، جهانی و آسیایی همچنان در حسرت استفاده از مصوبه هیئت دولت برای استخدام ماندهاند. در اوضاعی که وزارت ورزش و مدیرانش خواهان صبوری و کنار آمدن با مشکلات دائمی از ورزشکاران هستند، فوتبال همچنان گل سرسبد ورزش کشور محسوب میشود، رشتهای که حامیان زیادی در مجلس و دولتمردان هم دارد و به هر بهانهای مقامات مختلف در موردش اظهارنظر میکنند و قول همکاریهای اساسی میدهند. درحالیکه همه میدانیم بار اصلی ورزش ما به دوش ورزشکاران غیرفوتبالی است. آنها هستند که با مدالهایش سرود خوشرنگ کشورمان را در آوردگاههای مختلف طنینانداز میکنند و حریفان قدر جهانی را شکست میدهند. تا شروع بازیهای المپیک پاریس دو سال زمان مانده، قبل از آن ملیپوشان باید هم در رقابتهای آسیایی و جهانی رشتههای خود شرکت کنند و هم حواسشان به مسابقات کسب سهمیه المپیک باشد. برای آنکه در پروسه دو ساله پیشرو موفق باشیم، اول از همه وزارت ورزش و کمیته ملیالمپیک باید با کنار گذاشتن اختلافات و هرگونه تصمیمات جناحی و سیاسی، برنامهریزی دقیقی را در دستور کار قرار دهند. فدراسیونها نیز باید به تبعیت از این دو نهاد، برنامههایشان را پیش ببرند و ششدانگ حواسشان به برگزاری اردوها و اعزام تیمهای مختلف باشد. اگر در این مدت واقعاً هوای ورزشکارانمان را داشته باشیم در پاریس ۲۰۲۴ میتوانیم منتظر خلق حماسه باشیم، والا با ادامه این روند و تداوم نارضایتیهای مختلف نخبگان ورزش روزهای خوبی در انتظارمان نخواهد بود.
