خبرهایی که هر روز از کشف احتکار برنج، ربگوجه، چای، قند، شکر و... در رسانهها پخش میشود، ما را به دوران جنگ هشت ساله میبرد. همان دورانی که عدهای سودجو با استفاده از شرایط زمان جنگ، اقلام مورد نیاز مردم را احتکار میکردند تا با گرانفروشی به سود و منفعتی برسند، اما آن موقع مردم نهتنها با آنان همراهی نمیکردند، بلکه دار و ندار خود را به جبههها میفرستادند و حالا اصلاً قابل باور نیست که برخی از خود مردم دست به احتکار میزنند و باعث ایجاد گرانی و تورم در جامعه میشوند. شما به عواقب کاری که میکنید اصلاً فکر نمیکنید که در نهایت دامان خودتان را میگیرد. تبعات اقتصادی قضیه به کنار. تبعات تربیتی آن را چه کنیم؟
دبیر دبیرستان فرزندم در جلسه اولیا و مربیان به والدین خاطرنشان کرد که ما الگوی فرزندانمان هستیم. آنها همان کاری را انجام میدهند که ما انجام میدهیم. اگر میگوییم به حقوق دیگران باید احترام بگذاریم در عمل نیز خود ما باید آن را رعایت کنیم. اگر فقط حرف بزنیم فایدهای ندارد، چون فرزندانمان ما را میبینند. فرزندان ما آینه رفتار ما هستند. حال تصور کنید که در این وانفسایی که در هر خانه حرف از دلار، سکه، گوجه و سیبزمینی و... است، تا جایی که بچهها هم دنبال نرخ دلار و سکه هستند، چگونه قرار است الگوی درستی برای فرزند خود باشیم. اگر موافق هستیم که با اتحاد و همدلی میتوانیم شاخ هر غولی را بشکنیم باید در عمل هم آن را نشان دهیم. خوشبختانه همه مردم به این باور رسیدهاند که هرکسی باید از خودش شروع کند، ولی متاسفانه با عمل فاصله زیادی داریم.
نکته مهم این است که والدین نباید از فرزندان خود و تربیت صحیح آنها غافل شوند. این روزها همان روزهای آزمون سخت تربیتی است که هر پدر و مادری میتواند خود را محک بزند. اگر هر کدام از ما به الگو بودن خود برای فرزندانمان اعتقاد داشته باشیم، رفتار و اعمال خود را در مقابل اینچنین شرایطی تصحیح میکنیم. اگر تربیت فرزندانمان برایمان مهم باشد آن را فدای چند ماه آذوقه بیشتر داشتن نمیکنیم. خانه خود را محل نگهداری سکه و دلار نمیکنیم. در خانه مرتب از انبار کردن فلان کالا حرف نمیزنیم. به این روزها خوب نگاه کنیم، آینده فرزندانمان را فدای شرایط موقتی نکنیم و آنان را قحطیزده و دلال بار نیاوریم!
