به گزارش رجانیوز، حضور این افراد در تجمع غیرقانونی جریان فتنه و تشویق به خشونت در حالی است که پرونده عملکرد آنان در انجمن صنفی منحله روزنامهنگاران علیرغم گذشت چندین سال همچنان برای روزنامهنگاران مورد ابهام است.
تشویق شرکت کنندگان به درگیری در شرایطی از سوی سران انجمن صنفی انجام میشود که این افراد ادعاهای فراوانی مبنی بر حل مسائل از طریق قانون و رسیدگی به مشکلات رسیدگی مطرح میکردند و هر اعتراضی از سوی اعضای انجمن در زمان فعالیت آن را با انگ جناحی بودن معترضین مردود می دانستند.
همچنین هنوز بسیاری از روزنامه نگاران درخصوص سفرهای خارجی متعدد این افراد با هزینه انجمن و عدم ارائه هرگونه توضیح درباره این سفرها، نتایج و دیدارهای محرمانه انجام شده در طی آنها ابهامات جدی دارند.
در عین حال، اکنون اغلب اخبار و تحلیل هایی که در رسانه های بیگانه پیرامون رویدادهای ایران منتشر می شود توسط همین افراد و بعضاً با نام خود آنها منتشر میشود. درج یادداشتهای پیاپی و طرح موضوعات خاص، شایعه سازی، ایراد تهمت و تخریب شخصیت مسئولین کشور، مصاحبه با انواع سایت ها و خبرگزاری های بیگانه و... بخشی از فعالیت این افراد در طی ماه های اخیر بوده است.
نکته جالب اینکه تمامی این همکاریهای رسانهای با رسانه هایی انجام شده که در پی افزایش آتش تفرقه و دشمنی در جامعه ایران بوده، ذره ای دلسوزی نسبت به سرنوشت مردم ایران ندارند و بلکه از جیب دشمنان این مرز و بوم ارتزاق می کنند.
هفته گذشته بود که خبر از تصویب بودجه چند ده میلیون دلاری توسط دولت امریکا برای مقابله نرم با جمهوری اسلامی ایران منتشر شد. این بودجه در اختیار پنتاگون قرار گرفت تا با استفاده از آن و از راه های غیرنظامی و بهویژه از طریق تبلیغات رسانه ای، برنامه براندازی نظام جمهوری اسلامی را دنبال کند.
زمانی که ریگان رئیس جمهور آمریکا بود، الکساندر هیگ، از سران برجسته پنتاگون به صراحت گفته بود باید نسل ایرانیان را نابود کرد. اگرچه این آرزوی او دامن خودش را گرفت، اما بی تردید این خواست در پنتاگون همچنان وجود دارد.
با این حال، چگونه می توان باور کرد که شبه روزنامه نگارانی که مدعی حمایت از حقوق روزنامه نگاران ایران هستند و خود را دلسوز سرنوشت ایران می دانند، در گفتار و مدعیات خود صادق هستند؟ آیا همکاری با رسانه هایی که مأموریتی جز نابودی مردم ایران به هر طریق ممکن برای آنها تعریف نشده، از روی دلسوزی است؟ هیچ عقل سالمی نمی پذیرد که به امید بهبود اوضاع جامعه، با دشمن قطعی جامعه همکاری کرد. این شدنی نیست مگر از روی حماقت یا خیانت.
