درمان زخم بستر و زخم های دیابتی را به تاخیر نیندازید

رپورتاژ آگهی/ درمان به موقع زخم نقش بسیار مهمی در کاهش زمان ریکاوری بعد از زخم ایفا می‌کند. زخم‌هایی که عفونی می شوند، ممکن است منجر به مشکلات جدی دیگری مانند سپسیس یا عفونت استخوان شوند که می تواند قطع عضو یا حتی در موارد شدیدتر مرگ بیمار را به همراه بیاورد. مواردی مانند دیابت، ناتوانی حرکتی و آسیب دیدگی می‌تواند باعث بروز زخم شود.

 وقتی فرد به دیابت مبتلا باشد، درمان زخم ها با مشکل مواجه می‌شود، که این موضوع احتمال بروز عفونت یا مشکلات دیگر را بالا خواهد برد. بنابراین درمان زخم سوختگی در صورت ابتلای بیمار به دیابت بسیار دشوارتر خواهد بود. علت زخم پای دیابتی، بیماری دیابت است که در بیماران مبتلا به دیابت بسیار شایع است.

 درمان زخم

اگر با زخم درگیر شده اید، باید از دستورالعمل های متخصص مراقبت و نگهداری در درمان زخم پیروی کنید. پیروی از دستورالعمل های مراقبتی را باید به منظور پیشگیری از بروز زخم پای دیابتی در آینده جدی بگیرید. از اطلاعات زیر به عنوان یادآوری استفاده کنید:

 دبریدمان

یکی از راه‌های درمان زخم پای دیابتی، دبریدمان زخم است؛ این فرآیند  شامل از بین بردن پوست و بافت مرده می‌شود. یک متخصص مانند متخصص پا باید فرآیند  دبریدمان را انجام دهد تا از درستی انجام فرآیند  و بدتر نشدن زخم مطمئن شود.

پوست اطراف زخم تمیز و عفونت زدایی می شود.

از یک ابزار فلزی برای برآورد عمق زخم پای دیابتی و وجود هرگونه جسم خارجی در درون زخم پای دیابتی استفاده می‌شود.

متخصصی که انجام فرآیند را بر عهده دارد، باید بافت مرده را بریده و زخم پای دیابتی را بشوید.

بعد از آن، ظاهر زخم بزرگ تر و عمیق تر خواهد بود؛ رنگ زخم پای دیابتی باید قرمز یا صورتی باشد، چراکه درمان زخم‌هایی که به رنگ روشن یا بنفش تیره در آمده اند با دشوارتر است.

از روش های دیگری که برای از بین بردن بافت های عفونی مرده مورد استفاده قرار می گیرد، عبارت است از:

قرار دادن پا در حمام چرخابی

استفاده از سرنگ و لوله برای شستن بافت های مرده

خشک کردن پانسمان خیس بر روی زخم و کندن بافت مرده

اعمال ماده شیمیایی بخصوص به اسم آنزیم بر روی زخم پای دیابتی که بافت مرده را از بین خواهد برد.

قرار دادن لارو مخصوص بر روی زخم پای دیابتی: لاروها تنها بافت مرده را می‌خورند و ماده شیمیایی را ترشح می کنند که به بهبود زخم پای دیابتی کمک خواهد کرد.

انجام اکسیژن درمانی پرفشار که اکسیژن بیشتری را به محل زخم میرساند.

فشار برداری از زخم پای دیابتی

 زخم پای دیابتی در برخی موارد به دلیل فشار اعمالی بر روی یک بخش از پایتان ایجاد می‌شود. متخصص مراقبتهای درمانی ممکن است از شما بخواهند که کفش های بخصوص، بریس و یا یک قالب به خصوص به پا کنید. شاید لازم باشد که تا بهبود زخم از ویلچر یا عصا استفاده کنید؛ این ابزارها باعث می‌شود فشار اعمالی بر زخم پای دیابتی کاهش یابد و به تسریع بهبود زخم کمک خواهد کرد. گاهی اوقات اعمال فشار بر زخم در حال بهبود (حتی اگر برای چند دقیقه باشد) می‌تواند فرآیند  بهبود زخم پای دیابتی که در طول روز صورت گرفته را بی اثر کند.

 حتماً از کفشهای توصیه شده استفاده کنید تا فشار وارد شده بر پا بر روی تمامی نقاط توزیع می‌شود:

کفش از جنس پارچه، چرم یا جیر بپوشید: از کفشهای پلاستیکی یا جنسی که اجازه عبور هوا به درون و بیرون کفش را ندهد خودداری کنید.

کفشی بپوشید که به راحتی بتوان آن را کوچک یا بزرگ کرد (برای مثال بند، یا چسب داشته باشد)

کفشی بپوشید که درست اندازه پایتان باشد و خیلی تنگ نباشد؛ شاید لازم باشد که از کفش سفارشی استفاده کنید.

از کفش های نوک تیز یا جلو باز، پاشنه بلند، دمپایی لا انگشتی یا صندل استفاده نکنید.

تغییر حالت برای زخم بستر

 حرکت دادن و تغییر مرتب موقعیت قرارگیری بیمار به کاهش فشار وارد بر زخم بستر کمک می‌کند؛ اینکار همچنین از ایجاد زخم بستر نیز جلوگیری می‌کند. بعد از آنکه احتمال بروز زخم بستر توسط تیم مراقبتی مورد ارزیابی قرار گرفت، آنها یک بازه زمانی را برای تغییر حالت بیمار تعیین می کنند. بر این اساس میتوانید زمان تغییر حالت را بدانید و اگر خودتان نتوانید، از کس دیگر بخواهید این کار را انجام دهد. این بازه زمانی ممکن است در بعضی افراد هر ۱۵ دقیقه باشد و در بعضی از بیماران هم بین ۲ ساعت تا ۴ ساعت باشد.

 همچنین شاید آموزش ها و توصیه هایی در رابطه با موارد زیر داشته باشید:

نحوه صحیح نشستن و دراز کشیدن

نحوه تغییر موقعیت خود در حالت نشسته و درازکش

بهترین نحوه قرار دادن پا بر روی زمین به منظور کاهش فشار وارده بر پاشنه پا

تجهیزات به خصوصی که نیاز دارید و نحوه استفاده از آنها

مراقبت و پانسمان زخم

مطابق با دستورالعمل پزشک یا متخصص مراقبت های درمانی از زخمتان مراقبت کنید؛ این به شما کمک می کند که سریعتر بهبود یابید و به بدنتان در مقابله با عفونت کمک خواهد کرد.

زخم را تمیز و بانداژ شده نگه دارید.

زخمتان را روزانه با استفاده از پانسمان یا بانداژ تمیز کنید.

سعی کنید فشار وارده بر زخم پای دیابتی که در حال درمان است را کاهش دهید.

پا برهنه راه نروید، مگر آنکه پزشکتان آن را مجاز بداند.

کنترل مناسب فشار خون کنترل کلسترول بالا و ترک دخانیات نیز از موارد بسیار مهم هستند.

 ممکن است پانسمان های متفاوتی از سوی متخصص مراقبتهای درمانی برای درمان زخم پای دیابتی یا درمان زخم بستر استفاده شود. معمولاً اولین روشی که استفاده می شود پانسمان تر و خشک کردن آن بر روی زخم است. با خشک شدن پانسمان، مواد موجود در زخم جذب آن می شود و زمانیکه پانسمان با شدت از روی زخم کشیده می‌شود، بخشی از بافت های مرده از آن جدا خواهند شد.

تعداد دفعات تعویض پانسمان از سوی متخصص مراقبتهای اولیه به شما اعلام خواهد شد.

می توانید پانسمان زخم تان را خودتان یا یکی از اعضای خانواده تعویض کنید.

بازدید یک پرستار می تواند برای شما مفید باشد.

از انواع دیگر پانسمان زخم می توان به موارد زیر اشاره کرد:

پانسمان حاوی دارو

جایگزین پوست

پانسمان و پوست اطراف زخم را خشک نگه دارید: سعی کنید که بافت سالم اطراف زخم را خیس نکنید، چراکه این مسئله می‌تواند باعث نرم شدن بافت های سالم و ایجاد مشکلات دیگر شود.

 اقدامات دیگر

از جمله اقدامات دیگر می توان به موارد زیر اشاره داشت:

مصرف دارو برای کنترل درد: داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن سدیم در کنترل درد موثر خواهد بود. استفاده از این داروها قبل و بعد از تغییر موقعیت و مراقبت از زخم بسیار مفید خواهد بود. داروهای مسکن موضعی را نیز می توان در حین مراقبت از زخم استفاده کرد.

یک رژیم غذایی سالم: استفاده از مواد مغذی مناسب می تواند روند بهبود زخم را تسریع کند.

 پیامدهای به تاخیر انداختن درمان زخم بستر یا زخم پای دیابتی

 اگر به زخم عفونی مبتلا شده باشید و بلافاصله به دنبال آن درمان آن نباشید، ممکن است با پیامدهای بسیار جدی آن مواجه شوید. بعضی از از پیامدهای عدم درمان به موقع زخم بستر یا زخم پای دیابتی عبارتند از:

سلولیت

این مشکل به عفونت لایه‌های عمیق پوست اطلاق می‌شود؛ از نشانه های سلولیت می توان به تب، تورم، درد، سرگیجه، حالت تهوع و استفراغ اشاره داشت.

 سپسیس

فرآیند سپسیس به عفونت خون گفته می‌شود؛ این مشکل می‌تواند بسیار جدی و حتی کشنده باشد. زمانی که عفونت وارد جریان خون شود، می‌تواند قطع عملکرد اندام و حتی مرگ را به همراه بیاورد.

استئومیلیت یا عفونت استخوان

 این بیماری در نتیجه بروز عفونت در استخوان بیمار ایجاد می شود و نشانه های آن عبارتند از خستگی، تب، تورم و قرمزی در اطراف محل عفونت.

بافت مردگی فاشیاتیس

زمانی که بافت مردگی فاشیتیس رخ دهد، عفونت به لایه‌های عمیق پوست به نام فاشیا منتشر می‌شود و درد شدید و آسیب پوستی جدی را به همراه می آورد.