کرکره رقابتهای لیگ برتر در حالی چهارشنبه شب به مدت یک ماه و تا پایان ماه مبارک رمضان پایین کشیده شد که در پایان هفته بیست و چهارم تغییری در بالای جدول ایجاد نشد، اما مثل هفتههای قبل اعتراضها با شدت بیشتری دنبال شد به گونهای که همه از توطئه علیه خود میگویند.
برخلاف استقلال، نفتیهای مسجدسلیمانی در اتفاقی دور از انتظار، نوار پیروزیهای ذوبآهن را در اصفهان پاره کردند و با کسب سومین برد این فصل خود به بقا در لیگ البته به شرط ادامه این روند امیدوار شدند. برتری یک بر صفری که میتواند نتیجه حضور مهاجری و آغاز تحولی قابل توجه در مسجدسلیمان باشد. هرچند جذابیت تساوی پرگل در سیرجان هم کمتر از شکست خانگی ذوبیها برابر نفتیهای مسجدسلیمانی نبود. کمتر کسی شاید تصورش را میکرد پدیده قعرنشین بتواند گلگهر را در سیرجان زمینگیر کند، اما برخلاف انتظارات، نماینده مشهد تیم برتر مصاف با یاران قلعهنویی بود و گلگهر بهرغم داشتن مهرههای بسیار به سختی موفق به کسب تکامتیاز این بازی خانگی شد، چراکه بازی بیشتر دست میهمان بود و میزبان هرچه کرد جبران مافات بود و دادن پاسخ به گلهای پرتعداد پدیده که دستآخر بازی را با نتیجه ۳- ۳ به نقطه پایان رساند!
با وجود این هر دو بازی جنجالهای داوری زیادی داشتند که سروصدای بسیاری به پا کرد.
سومین و آخرین بازی هفته بیست و چهارم جنجال و حاشیه کم نداشت و دستآخر نیز با تساوی بدون گل و تقسیم امتیازها بین آبیپوشان صدرنشین و پیکانیهای تهران به نقطه پایان رسید. حال آنکه در پی تساوی این هفته پرسپولیس، استقلال میتوانست با کسب سه امتیاز مصاف با پیکان فاصلهاش را با رقیب دیرینه دست نیافتنی کند و با پیکان به سمت قهرمانی گاز دهد، اما زور مجیدی و یارانش به پیکان نرسید و کار به جایی رسید که سرمربی جوان آبیپوشان بار دیگر به جای قبول اشتباهات زمین و زمان را بههم بدوزد که ما ضرر میکنیم، تیمهای دیگر داد و بیداد. بیشترین اعتراض مجیدی به ۱۰ نفره شدن تیمش بود. تصمیمی که البته کارشناسان بسیاری آن را تأیید کردند، اما هیچ توجیهی برای سرمربی آبیپوشان گویا بهتر از این نبود که بگوید میخواهند استقلال قهرمان نشود. این همان دستاویزی است که همتای او روی نیمکت پرسپولیس نیز درست وقتی تیمش امتیاز از دست میدهد به زبان میآورد. رفتاری که نشان از ظرفیت کم مربیان در مواجهه با شکست و تساوی دارد. هرچند مجیدی با اشاره به تساوی تیمش برابر پیکان روی این مسئله مانور زیادی داد که کسی توان شکست استقلال ۱۰ نفره را هم ندارد، اما آنچه مسلم است اینکه بهرغم جنجالهای داوریهای پرحرف و حدیثی که در این فصل از رقابتهای لیگ برتر به کرات شاهد بودیم، مشکل از جایی دیگر است.
برشمردن تعداد حملات یک تیم روی دروازه حریف برای اثبات برتر بودن در زمین بازی خود نشان از ضعف آن دارد، چراکه واقعیت نیازی به تکرار ندارد و تأکیدهای اینچنینی بیشتر برای کشیدن ماله روی ضعف تیمهاست. حال آنکه مجیدی بعد از قبول تساوی بدون گل برابر پیکان یا حتی یحیی بعد از کسب نتیجه مشابه مقابل هوادار میتوانستند با اشاره به نقاط ضعف تیم خود نشان دهند که به دنبال جبران مافات هستند و برطرف کردن مشکلات. اما نادیده گرفتن مسئله اصلی و زوم کردن روی حواشی مختلف نشان از عدم توانمندی کادر فنی دارد. نه آنکه ایرادی به قضاوتهای انجام شده در لیگ نباشد، نه، استقلال همان اندازه از این بابت متضرر شده که پرسپولیس و سایر تیمها، اما واقعیت این است که تیم برتر میدان باید خود را مهیای هرگونه مشکلی کند، نه اینکه با اولین سوت اشتباه شیرازهاش از هم بپاشد و امتیاز از دست بدهد. حق میتواند با مجیدی باشد که استقلال ۱۰ نفره را هم نمیتوانند ببرند، اما این زمانی درست است که این تیم یا حتی رقیب قرمزپوش به دنبال اشتباهات داوری، مقهور داور یا حریف نشوند و با ارائه بازی بهتر و تکنیکی متفاوتتر خود را به موفقیت نزدیکتر کنند، نه آنکه با دوختن زمین و زمان به هم سعی در تغییر جو داشته باشند و خود را از هرگونه تقصیری مبرا کنند که این روش نمیتواند با موفقیت همراه باشد و اگر هم باشد بیشک تداومی ندارد و مقطعی خواهد بود.
