از دست رفتن ۱۶امتیاز در تقابل با آبیهای سابق را میتوان اتحاد بیسابقه مربیان استقلالی علیه گلمحمدی خواند، اما این تنها نوشتن یک سناریوی تراژدیک است برای تحت تأثیر قرار دادن هواداران، در حالی که واقعیت چیزی جدا از داوریهای پرسروصدا یا مسائل اینچنینی است. نه اینکه پرسپولیس از داوریهای این فصل متضرر نشده باشد، نه! در همین آخرین مصاف برابر هوادار که با تساوی بدون گل به پایان رسید کمترین مسئلهای که میتوان به آن اشاره کرد وقتهای تلف شدهای است که داور مسابقه لحاظ کرد و حداقل یکسوم آن چیزی بود که باید محاسبه میشد. از بازی پربرخورد هوادار هم نمیتوان به سادگی گذشت، اما آنچه فاصله پرسپولیس را با صدرنشین آبیپوش لیگ هر هفته افزایش میدهد، نه قضاوتهای پرحرف و حدیث مردان سیاهپوش میدان است، نه اتحاد مربیان و بازیکنان سابق استقلال و نه حتی چیدمانی که سازمان لیگ برای ساعت و روز بازیهای این تیم در نظر گرفته است. سرخپوشان پایتخت در این فصل از رقابتهای لیگ برتر هرگز در حد و اندازههای یک مدعی یا مدافع عنوان قهرمانی ظاهر نشدند و همین کافیست تا بیتوجه به صدرنشینی طولانیمدت آبیپوشان پایتخت صراحتاً اذعان کنیم که پرسپولیس با وجود پشت سر گذاشتن پنج قهرمانی، این فصل شخصیت قهرمانی ندارد. عدم حل و فصل مشکلات خط حمله سرخپوشان تا هفته بیست و چهارم و استراحت اجباری لک (گلر تیم) بابت نداشتن تمرکز لازم از سوی گلمحمدی، سرمربی که تا به اینجای کار در همین فصل به تعداد انگشتهای یک دست ساز جدایی کوک کرده و مسائلی از این دست نشان میدهد که مشکل از جای دیگر آب میخورد و تقصیر فاصله ایجاد شده با صدر جدول و تساوی با تیمهایی، چون هوادار را نمیتوان به سوتهای مورددار قاضیان میدان و جنجالهای ایجاد شده توسط برخی تیمها و مشکلاتی از این قبیل ارتباط داد. مشکل از داخل تیم است، از تفکرات کادر فنی که بیش از لک برای رسیدن به تمرکز لازم نیازمند استراحت اجباری است. پرسپولیس میتوانست تعداد قهرمانیهایش را به عدد ۶ برساند، اما نه با روشی که تا هفته بیست و چهارم پیش رفته است. اشتباهات پیدرپی، عدم توجه به نقاط ضعف تیم و حاشیههای خودساخته در این فصل از رقابتهای لیگ برتر، تمرکز لازم را از پرسپولیس و کادرفنی آن گرفته و همین کافیست تا در فاصله شش هفته مانده تا پایان لیگ دریافت که سرخپوشان هیچ شانسی برای تکرار نوار قهرمانیهای خود و دستیابی به شش جام پیدرپی ندارند.
