فرهنگ بنمایه تشکیل تمدنها است. به اعتراف یونسکو، ایران یکی از قدیمترین تمدنهای جهان را در اختیار دارد. تأثیر تمدن و فرهنگ ایرانی بر دیگر ملل غیرقابل انکار است. در طی چند هزار سال، ایرانیان در رشد فرهنگ و تمدن بشری آنچنان کوشا بودهاند که نام برخی از ادبای ایرانی اکنون در میان بزرگترین شاعران و نویسندگان جهان دیده میشود. از فردوسی، نظامی، سعدی و حافظ گرفته تا مولوی، ابوریحان بیرونی، بوعلی سینا، عطار، خیام و ملاصدرا. در قرن گذشته، میراث چنین نامدارانی به دست شعرای بزرگی چون، شهریار، پروین اعتصامی، ملکالشعرا، نیما یوشیج، قیصرامین پور، حسین منزوی و سهراب سپهری زنده نگه داشته شد. استاد حمید سبزواری، توانست شعر خراسانی را پس از چند قرن دوباره به اوج خود برساند و در کنار آن گونههای جدید شعر متولد شد. در عرصه موسیقی، نیز قرن گذشته، استادانی، چون ابوالحسنخان صبا، شهنازی و موسی معروفی دست به ردیفنویسی موسیقی ایرانی زدند. مکتب موسیقی اصفهان به همت استادانی، چون تاج اصفهانی احیا شد و برای نخستین بار موسیقیدانان ایرانی توانستند در بهترین ارکستر سمفونیکهای جهان حضور یابند و به رهبری بپردازند. قرن گذشته را میتوان زمان تولد سینمای داستانی در ایران دانست. اگر چه سالهای متمادی به واسطه حضور «فیلمفارسی» امکان بروز سینمای فاخر ایران نبود و به جز نمونه هایی، چون فیلم «گاو» اثر قابل توجهی تا پیش از انقلاب اسلامی در سینمای ایران ساخته نشد، با پیروزی انقلاب اسلامی، فرصت احیای سینما و تولد سینماینوین ایران به وجود آمد. اکنون کمتر قله سینمایی در جهان وجود دارد که نام سینمای ایران بر فراز آن دیده نشود. سینمای ایران پرچمدار سینمای اخلاق مدار در جهان به شمار میرود. در ۱۰۰ سال گذشته، صنایع دستی به عنوان پیونددهنده تمدن و فرهنگ در ایران احیا شد، به طوری که تنها در شهر اصفهان اکنون بیش از ۱۹۹ رشته صنایع دستی وجود دارد و جایگاه منحصربهفردی به این شهر جهانی داده است. اکنون ایران قرن ۱۵ هجری شمسی را در حالی آغاز میکند که آثار تمدنی چند هزار ساله کشورمان در یونسکو به عنوان میراث جهانی به ثبت رسیده است. ورود ایران به قرن جدید، ورود فرهنگ و تمدن ایرانی به دوران شکوفایی نوینی است. همان گونه که انقلاب اسلامی، باعث شد در عرصه سینما و تئاتر شاهد یک تولد دوباره باشیم، ورود به قرننو که همزمان با صدور بیانیه گام دوم انقلاب اسلامی شده است، فرصتی است برای همه اهالی فرهنگ و هنر، که تغییر قرن را به فال نیک گرفته و عصر جدید را آغاز یک سده پر افتخار فرهنگی برای ایران اسلامی بدانند.
