وقتی دیوید مویس، سرمربی سابق یونایتد در اظهارنظری مدعی شد سیتی باید الگوی منیونایتد باشد، خیلیها عقیده او را به تمسخر گرفتند، ولی باخت تحقیرآمیز ۴ بر یک شیاطین مقابل سیتیزنها ثابت کرد حرف مویس در سال ۲۰۱۴ را باید آویزه گوششان میکردند. در ۱۵ دقیقه پایانی نیمه دوم بازیکنان منچستر چنان در محوطه جریمه خود در منگنه قرار گرفته بودند که آمار مالکیت ۹۲ درصدی توپ برای تیم پپ گواردیولا ثبت شد. عملکرد قرمزها آنقدر ضعیف بود که گری نویل و روی کین کاپیتانهای سابق منچستر انتقادهای تندی را علیه مدیریت باشگاه و تیم مطرح کردند. چنین شکستهایی مقابل تیمهای قوی عادی شده و قبلاً هم شکست ۵ برصفر و ۲ بر صفر به لیورپول و سیتی را در کارنامه ثبت کردهاند. گذشت آن زمانی که منچستر با سرالکس فرگوسن ۱۳ قهرمانی طی ۲۰ سال به دست آورد. گواردیولا در نشست خبری بعد از بازی، یونایتد را درس عبرتی خواند برای تیمهایی که خیال میکنند برتریشان تا ابد ادامه خواهد داشت: «تصور یک دهه بدون جام برای منچستر غیرممکن بود. این یک درس است برای همه.» سیتی به یکهتازیاش ادامه میدهد، در عوض آخرین قهرمانی شیاطین سرخ سال ۲۰۱۷ به ارمغان آمد. سیتی یک استثناست؛ بازیکنان تیم برنامههای گواردیولا را به درستی اجرا میکنند و هر لحظه که به میدان بروند برای موفقیت تیم بسیار بیشتر از بازیکنان حریف میجنگند. ارزش مالی بازیکنان دو تیم تقریباً نزدیک به هم است، ولی آبیها ارزش پولی را که دریافت میکنند، میدانند درحالیکه قرمزها بودجه باشگاه را هدر میدهند. منچستر با تغییرات متعدد کادرفنی مواجه است، ولی ثبات شش ساله حضور گواردیولا، منسیتی را به اوج رسانده تا جایی که بازیکنان به صورت خودکار گوش به فرمان سرمربی هستند. به نظر میرسد انرژی و انگیزه شاگردان پپ تمام نشدنی است. این همان خلأیی است که منچستر چه در ورزشگاه اتحاد و چه در بازیهای قبلی از آن رنج برد. رانگنیک، سرمربی موقت یونایتد است و با این اوضاع در تابستان دوباره باید منتظر تغییرات بود. قرمزها برای بازگشت به شرایط خوب گذشته به یک تحول اساسی نیاز دارند.
مترجم: شیوا نوروزی
