آنچه این روزها در نوع برخورد مجامع بینالمللی ورزش با روسیه به سبب اقدام نظامی علیه اوکراین دیده میشود، هرچند بهوضوح نوعی تبعیض نژادی و قومیتگرایی است، اما ناخودآگاه قانونی در ورزش جهان را یادآور میشود که ورزش ما مدتهاست بابت عدم آشنایی با آن یا کمکاریهای مسئولان ورزش ضربه خورده است؛ «قانون عدم رویارویی کشورهای متخاصم.»
این روزها اروپاییها با شعار «چون متجاوزید با شما مسابقه نمیدهیم» از رقابت با تیمهای ورزشی روسیه امتناع میکنند و ورزشکاران این کشور هم با همین بهانه از استفاده از پرچم و سرود کشورشان محروم شدهاند. موضوعی که از همان ابتدا با یک علامت سؤال بزرگ مواجه شد؛ اینکه چرا مجامع بینالمللی ورزشی نسبت به بقیه اقدامات خصمانه، تجاوزها و کشتارها بیتفاوت هستند، اما سؤال مهمتر را باید از مسئولان ورزش کشورمان پرسید. اینکه چرا در تمام این سالها با استفاده از دیپلماسی ورزشی سعی نکردند مجامع ورزشی جهان را قانع کنند که عدم رقابت ورزشکاران ایران با نمایندگان رژیم صهیونستی صرفنظر از حمایت از مردم مظلوم و ستمدیده فلسطین و به رسمیت نشناختن این رژیم منحوس، مصداق عدم رویارویی ورزشکاران دو کشور متخاصم است.
جالب اینکه همین روسیه و اوکراین پیش از اتفاقات اخیر هم با استفاده از همین قانون هیچ رقابت ورزشی با هم برگزار نمیکردند و حالا هم که اینگونه روسها در منگنه قرار گرفتهاند. با این شرایط سالهاست که ورزشکاران ایران بهخاطر عدم رویارویی با نمایندگان رژیمی که دشمنی آن با مردم و کشورمان مثل روز روشن است و از هیچ فرصتی برای ضربه زدن به ایران و خرابکاری و ترور در کشورمان نمیگذرد، محروم میشوند و ورزش ایران با تهدیدهای همین مجامع بینالمللی تا مرز تعلیق پیش میرود.
اینکه این مجامع وابسته به نظام استکباری و صهیونیست بینالملل هستند بر کسی پوشیده نیست، اما تمام اینها نمیتواند باعث اهمالکاری و عدم تلاش برای اثبات حقانیت ورزش و ورزشکار ایران از سوی مسئولان ورزش کشور باشد.
مسئولانی که میتوانستند در تمام این سالها با اتخاذ یک سیاست درست و بهرهمندی از دیپلماسی بینالمللی به مجامع ورزشی جهان بفهمانند ورزشکار ایرانی برای چه مقابل نماینده رژیم منحوس صهیونیستی حاضر نمیشود.
حالا هم دیر نیست؛ اتفاقات اخیر و نوع برخوردهای سازمانهایی، چون فیفا و کمیته بینالمللی المپیک بهترین فرصت را برای مسئولان ورزش ایران فراهم آورده تا هم متجاوز بودن رژیم صهیونیستی را ثابت کنند و هم جلوی تضییع حق ورزشکاران ایران را بگیرند و بعد هم برای اتفاقات گذشته مطالبهگری داشته باشند. اتفاقات روزهای اخیر باز هم قانون عدم رویارویی کشورهای متخاصم را یادآور شد، آن هم در حالی که کشورهای دیگر اصلاً در صحنه جنگ نیستند و دو کشور متخاصم قبلاً هم با هم مسابقه نمیدادند، اما ماجرای ایران و رژیم صهیونیستی داستانی دیگر است که میتوان حالا با همت و تلاش مدیریت مسئولان ورزش کشور و استفاده درست از دیپلماسی بینالمللی ورزش نقطه پایانی بر آن گذاشت.
