مرور یک اصل

درجمهوری اسلامی، حفاظت محیط زیست که نسل امروز و نسل‌های بعد باید درآن حیات اجتماعی رو به رشدی داشته باشند، وظیفه عمومی تلقی می‌گردد. از این رو فعالیت‌های اقتصادی و غیر آن که با آلودگی محیط زیست یا تخریب غیرقابل جبران آن ملازمه پیدا کند، ممنوع است.
در تفسیر اصل ۵۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران می‌توان از چند منظر مسأله را مورد بررسی قرار داد:
تداعی‌کننده مفهوم توسعه پایدار (نسل امروز و نسل‌های بعدی)
اشاره به ظرفیت بردباری (هر آلودگی و تخریبی که بیش از ظرفیت برد اکوسیستم باشد)
اشاره به حفاظت محیط زیست (همانطور که می‌دانیم لازمه حفاظت طرح‌ریزی برای آینده است)
وجود کلمه «یا» بین تخریب و آلودگی (یعنی هم تخریب ممنوع است و هم آلودگی)
وجود کلمه «ممنوع است». (یعنی هیچ جای جبرانی ندارد)
در این اصل هم به محیط زیست انسانی اشاره شده و هم به محیط زیست طبیعی .
با توجه به این موضوع که اصل ۵۰ قانون اساسی یکی از جامع‌ترین اصول (لازم به ذکر است که اصول
جامع اصولی هستند که تمام مسائل را در یک زمینه پوشش می‌دهند و به تفاسیر مختلف در آن زمینه می‌پردازند) است اما می‌بینیم که وضعیت زیست محیطی کشور ما این چنین تأسف‌آور می‌باشد. وضعیتی که امروز صدای همه را درآورده و شمارش معکوس برای مرگ طبیعت را به راه انداخته است.