اخلاق، مکمل ورزش و لازمه آن است، اما طی سالهای گذشته عدهای با پشت گوش انداختن این مهم و به دست فراموشی سپردن آن تنها به سودآوری مالی و کسب نتیجه آن هم به هر قیمتی اندیشیدهاند. تفکر اشتباهی گاه اتفاقاتی ناگوار را در پی داشته است. اتفاقاتی که بیشک به واسطه عدم توجه در لزوم آموزش مسائل اخلاقی در خلال ورزش است. اخلاق در ورزش همان شعار مهمی است که بسیاری از پیشکسوتان ورزشی تأکید دارند در بدو ورودشان به ورزش به آنها گوشزد و آموزش داده میشود؛ آموزشی که با فراموش کردن اهمیت آن در ورزش طی این سالها شاهد ناهنجاریهای بسیاری بودهایم. ناهنجاریهایی که اگرچه نمیتوان آنها را به تمام جامعه ورزش تعمیم داد، اما به سادگی هم نمیتوان از کنار آنها عبور کرد.
«اخلاق، درس، ورزش» همان کلید واژه موفقیتهای ورزش ایران در سالهای نه چندان دور است. موفقیتهایی که تنها در برد، مدالآوری و رفتن روی سکو خلاصه نمیشد و زمینههای اخلاقی را هم شامل میشد. اصولی که در همان گام اول ورود جوانان به ورزش بدان تأکید میشد تا ملکه ذهنشان شود که بیاموزند و یاد بگیرند اخلاق و ورزش مکمل یکدیگرند نه دو مقوله جدا و بیدلیل نبود که موفقیتها به هر قیمتی به دست نمیآمد و بسیاری خاک شدن در زمین حریف را به خاک کردن اصول اخلاقی خود ترجیح میدادند تا نه فقط الگوهایی قابل اتکا و ارزشمند برای جامعه و جوانان باشند بلکه نام و کارشان برای همیشه در گوشه خاطرات مردم حک شود و داستان اخلاقمداریهایشان تا سالها بعد نقل محافل ورزشی و نصیحتی تأثیرگذار برای جوانان باشد.
امروز، اما آموزش در ورزش تنها به زمینههای فنی محدود میشود و تکیه بر اصول اخلاقی تنها شعاری بیش نیست که خلأ آن در لابهلای آموزههای ورزشی به وضوح به چشم میآید و گاه به شکلی تأسفبار در ذوق میزند. آموزشی که بیشک باید جزو اصول و پایههای ورزش باشد و برنامههای هر مدیر و مربی در راستای نیل به موفقیت. اما تعریف موفقیت در واقعیت و جدا از شعارهای خوش آب و رنگ تنها به رفتن روی سکو و کسب مدالهای رنگارنگ محدود شده است. نه آنکه این نگاه باعث نابودی صددرصدی مسائل اخلاقی در ورزش شده باشد نه، اما بیشک کوتاهی عظیمی در آموزش آن شده است. آموزشی که ادامه بیتوجهی بدان میتواند اثراتی به مراتب مخربتر از آنچه را که این روزها شاهد هستیم در پی داشته باشد. آموزههایی که بزرگانی، چون دهداریها، برومندها و... تأکید بسیار برآن داشتند و بازگشت به سوی مکتبی که آنها بدان باور و اعتقاد داشتند میتواند به معنای ترویج هرچه بیشتر اخلاقیات و مرام پهلوانی در ورزش کشور باشد.
