مهلت ایافسی برای ارسال مدارک سرخابیها با یک سندسازی دیگر به پایان رسید؛ واگذاری صوری پرسپولیس و استقلال به وزارتخانههای امور اقتصادی و دارایی و صمت و حل ناگهانی و سؤالبرانگیز مشکل بدهیهای مالیاتی سنگین، راهکارهای وزارت ورزش برای پایان دادن به کابوس حذف دو باشگاه از لیگ قهرمانان آسیا بوده است. راهکاری تکراری که هنوز معلوم نیست امسال جواب بدهد یا نه.
بعد از این همه ماجرا و جنجال، ضربالاجل کنفدراسیون فوتبال آسیا برای ارائه آخرین مستندات هم تمام شد و رفت. همه میدانستیم حاصل چندین سال تعلل، سوءمدیریت و بیخیالی را نمیتوان در عرض پنج روز ماستمالی کرد، اما آقایان باز هم کوتاه نیامدند و با همان شیوه همیشگی خود راهی تازه پیدا کردند.
فوتبالی که روزی به شکل واقعی قدرت اول قاره آسیا محسوب میشد حالا مجبور است برای پنهان کردن بلبشوی مدیریتیاش از خارجیها دست به هر کاری بزند، از سندسازی و وارونه جلوه دادن واقعیت گرفته تا تأکید بر مدیریت معیوب و اصرار به ادامه این روند. قصه پرغصه سرخابیهای تهران را همه شنیدهاند و بدهیهای مالیاتی، شکایتهای متعدد خارجی، دولتی بودن و داشتن مالک مشترک تنها چند نمونه از مشکلات مهم آنهاست. دقیقاً همین چالشهای تمام نشدنی است که کنفدراسیون را مجاب کرد تا مجوز حرفهای پرسپولیس و استقلال را برای حضور در آسیا صادر نکند و با حذف از لیگ قهرمانان، درس تاریخی به آنها بدهد، به این امید که شاید پرطرفدارترین باشگاههای فوتبال قاره مثل دیگر باشگاههای کنار گذاشته شده از لیگ قهرمانان اساسی به فکر چاره بیفتند!
دیروز و در ساعات پایانی فرصت تعیین شده آقایان در وزارت ورزش به این نتیجه رسیدند که مشکل مالکیت سرخابیها را طی اقدامی خودجوش مرتفع کنند. پرسپولیس را روی کاغذ به وزارت اقتصاد و دارایی سپردند و استقلال را هم در اختیار وزارت صنعت، معدن و تجارت گذاشتند. از طرفی مشکل بدهی مالیاتی آنها را هم از طریق سازمان امور مالیاتی موقتاً حل و فصل کردند تا شاید با پاک کردن صورت مسئله بتوانند ایافسی را قانع کنند و سرخابیها در فصل جدید لیگ قهرمانان حضور داشته باشند. بارگذاری مدارک جدید نیز گویا در آخرین لحظات انجام شده تا داستان سالهای قبل امسال هم به همان صورت تکرار شود و مثلاً سرخابیها حرفهای شوند.
کنفدراسیون آسیا در چند سال گذشته در مقابل قانونگریزی بسیاری از باشگاههای آسیا از جمله تیمهای عربی متمول ایستادگی کرده و به آنها به خاطر نداشتن شاخصههای لازم، مجوز حرفهای نداده و روی نام آنها برای حضور در لیگ قهرمانان خط قرمز کشیده است. این در حالی است که بسیاری از تیمهای حذف شده با مشکل بدهی مالی، شاکی خارجی و نداشتن ورزشگاه مواجه نبودند و چالش اصلی آنها بحثهای مدیریتی بود. حال آنکه دو تیم ایرانی با انبوهی از چالشهای ریز و درشت مالی و مدیریتی دست و پنجه نرم میکنند. سرخابیها سالهاست به حال خود رها شدهاند و وزارت ورزش به عنوان متولی و مالک اصلی آنها هرازچندگاهی مدیرعامل و اعضای هیئت مدیرهشان را تغییر میدهد. ملاک این تغییرات نیز هرگز طبق اصول حرفهای، کارشناسی و فنی نبوده و بیشتر روابط شخصی، جناحی و سیاسی تعیینکننده هستند. حاصل این سیاسیکاریها و پشت کردن به مسیر حرفهای میشود حذف از آسیا.
به آخر خط رسیدهایم و هر چقدر هم که سند و مدرک جور کنیم باز هم نمیتوانیم این حجم از بدهی مالیاتی، شاکی خصوصی و مالکیت دولتی و مشترک را کتمان کنیم. این ماحصل کار مدیران نالایقی است که طی این سالها چیزی جز ناکامی، بدهی و زیان روی دست سرخابیها نگذاشتهاند و به جای آنکه فکری به حال نجات این دو باشگاه کنند در مدت مدیریتشان تا توانستند به سقوط آزاد سرخابیها کمک کردند. پرسپولیس و استقلال سالها حیاط خلوت سیاسیون و مهرههای امتحان پسداده ورزشی و غیرورزشی بودند. حاصل این نوع تفکر در انتخاب مدیران این دو باشگاه کاملاً دولتی شده عقب ماندن از مسیر حرفهایگری است، مسیری که رقبای آسیایی آن را به سرعت و با دقت و حساسیت فراوان طی کردند و به اهداف بزرگی رسیدند.
مالیاتهای چندین میلیاردی هنوز پرداخت نشده، پرونده شاکیان خارجی همچنان باز است، پنجره نقل و انتقالات دو تیم مدام در حال باز و بسته شدن است و در یک کلام همه چیز مثل گذشته است.
اگر مسئولان صدور مجوز برخلاف مدیران وطنی با دقت هرچه تمام مدارک ارسالی را بررسی کنند و پی به اصل ماجرا ببرند، قطعاً باید منتظر عواقب شدید آن باشیم. جدا از جریمه مالی سنگین باید نگران اعتبار ورزش کشور هم باشیم. ضمن اینکه نباید از جنگ رسانهای نیز غافل شویم. عواقب حذف سرخابیها از لیگ قهرمانان، حتی میتواند هزینههای سنگینی برای کل کشور به همراه داشته باشد. باز هم تأکید میکنیم با پاک کردن صورت مسئله نمیتوان از واقعیت فرار کرد.
