وقتی آل کثیر حداقل ۵ مرتبه در ۱۸ قدم حریف در همین بازی مس صاحب موقعیت شد، چون چارهای جز شوت زدن با چشم بسته نداشت همه موقعیتها را جز یکی که تبدیل به پنالتی شد از دست داد.
یک موقعیت دیگر را هم که گل نکرد از سر خستگی بود وگرنه آل کثیر این توپها را از دست نمیدهد.
چرا یحیی یک مهاجم دوم اضافه نکرد؟
آیا قدرت حریف آنقدر بالا بود که یحیی همچنان ترجیح داد تا پایان بازی با یک مهاجم بازی کند
وقتی هم خواست به تیمش چهره تهاجمی بدهد یک مهاجم پرانگیزه مثل آل کثیر را بیرون کشید و عبدی را جانشین وی کرد.
عصبانیت آل کثیر از تعویضش طبیعی بود.
خیلی سعی کرد خودش را نگه دارد، ولی معلوم بود که هنوز تشنه بازی است و دوست دارد گل بزند.
بازیکنانی مثل آل کثیر در یک لحظه زهر خود را میریزند.
با آمدن عبدی تازه شرایط برای آل کثیر بهتر میشد و کاش گل محمدی دست از این لجبازی خود بردارد و مهره هایش را چار فرسایش نکند.
نمیتوانیم باور کنیم که حمید مطهری این مشورتها را به آقا یحیی میدهد، چون حمید مطهری عاشق بازی تهاجمی است.
از طرفی انگار یحیی هم به خودش قبولانده که دستهایی در کارند تا پرسپولیس قهرمان نشود.
نوعی تزلزل در تصمیمات سرمربی پرسپولیس دیده میشود، اما یک نکته اینجا هست و آنهم حرکت توام با سیاست یحیی گل محمدی است.
یعنی تصور ما این را میگوید و شاید هم چنین نباشد.
در مسابقات نیمه استقامت دوومیدانی نفرات مدعی سعی میکنند تا نیم دور پایانی در باد نفر پیشتاز حرکت کنند تا انرژی خود را برای ۲۰۰ متر آخر ذخیره کنند.
در قوس پایانی با یک استارت قوی از باد نفر پیشتاز در میآیند و برنده میشوند.
در دوچرخه سواری هم چنین است.
یعنی میتوانیم باور کنیم که یحیی برای اینکه تیغ تیز انتقادات را از روی پرسپولیس بردارد با دو سه اختلاف امتیاز سعی میکند تا نیمههای فصل در همین ردهها حرکت کند و سپس در دور پایانی سرعت بگیرد؟!
به عبارتی هوش و ذکاوت یحیی را میستاییم اگر چنین باشد، ولی مگر سایر مدعیان بیکار نشسته اند.
آنها هم از این ترفندها دارند، اما آنچه هست اینکه پرسپولیس خود را فعلا به مریضی زده و در حالیکه علائم مریضی در این تیم نمایان نیست.
شاید هم یحیی سر سیری اینجا ایستاده وگرنه دلیلی ندارد که با این مهرههای کارآمد بازهم یک خط در میان نتیجه بگیرد.
ازتشکیل گروه بسیارخوشحال 
