از خانه تا خیابان با شلوار ورزشی!
کد خبر: 1066945
لینک کوتاه: https://www.Javann.ir/004TYn
تاریخ انتشار: ۰۸ آبان ۱۴۰۰ - ۱۶:۱۵

فردین علیخواه، عضو گروه جامعه‌شناسی دانشگاه گیلان در کانال تلگرامی خود نوشت: این روز‌ها شاید شما هم در پیاده‌رو‌های شهر و به‌ویژه در فروشگاه‌ها و پاساژها، با جوانانی مواجه شده باشید که شلوار ورزشی پوشیده‌اند. این شلوار‌های ورزشی ابتدا عموماً در باشگاه‌های ورزشی به‌عنوان لباسی کاربردی یا در فضا‌های خصوصی به‌عنوان یک پیژامه مدرن پوشیده می‌شدند. ولی آیا پوشیدن شلوار ورزشی خارج از خانه و ورزشگاه را می‌توان نشانه‌ای از یک تغییر اجتماعی وسیع‌تر قلمداد کرد؟
پوشیدن شلوار ورزشی می‌تواند نشانه‌ای از گسترش «رسمیت‌زدایی» یا عمل «غیررسمی کردن» باشد. رسمیت‌زدایی؛ درواقع واکنشی است به گسترش «فرایند رسمی کردن» که در عرصه‌های مختلف اجتماعی در جریان است. رسمیت‌زدایی واکنشی به تهیه دستورالعمل، اساسنامه و آیین‌نامه برای عرصه‌های مختلف اجتماعی است. منظور از جمله اخیر صرفاً تهیه دستورالعمل توسط نهاد‌های حکومت نیست. جریان رسمی شدن در عرصه‌های مختلف شغلی، آموزشی و حتی خانوادگی هم وجود دارد. پوشیدن شلوار ورزشی در پاساژ‌ها و مراکز خرید به خودمانی شدن و مال خود کردن مکان هم کمک می‌کند. این عمل، رخنه در فرایند جدی رسمی شدن و سست کردن آن است.
پوشیدن شلوار ورزشی می‌تواند نشانه‌ای از ایجاد اختلال عمدی در تعریف مرز رفتاری «خانه» و «خیابان» هم باشد. همانطور که رقصیدن یک دختر در مقابل نوازندگان خیابانی در خیابان ولیعصر تهران را می‌توان عملی در راستای سست کردن دیوار حائل بین حریم خصوصی و حریم عمومی دانست، پوشیدن شلوار ورزشی را هم می‌توان نشانه‌ای از تضعیف عمدی هنجار‌های حاکم بر خانه و خیابان دید. این روز‌ها شاهد جریان کلی برداشتن دیوار آهنین بین خانه و خیابان توسط جوانان هستیم که پوشیدن شلوار ورزشی هم یکی از مصداق‌های آن است.
درنهایت پوشیدن این شلوار‌ها می‌تواند نشانه‌ای از میل به شلخته‌پوشی باشد. سلیقه امری کاملاً شخصی و نسبی است، ولی در مقایسه با سایر شلوار‌های موجود در بازار، بیشتر شلوار‌های ورزشی یادآور شلوار‌های ساسون‌دار دهه شصتی هستند. به نظر می‌رسد که «میل به شلخته‌پوشی» حتی در قشر آلامد‌های جامعه نیز در حال گسترش است. هرچند جوانان هم‌اکنون تم لباس «جک و جوات» یا تم لباس «دهه شصتی» را برای شاد کردن فضای مهمانی‌های خصوصی‌شان انتخاب می‌کنند، ولی از نظر اجتماعی بعید نیست که شلخته‌پوشی تبدیل به یک جریان اجتماعی شود. گسترش شلوار‌های «جین پاره» یا «جین وصله‌دار» را می‌توان تمایلی عمدی به شلخته‌پوشی دانست. تمایل به شلخته‌پوشی را هم می‌توان واکنشی به قوت گرفتن فرایند «رسمی شدن/ رسمی کردن» دانست که در عرصه‌های مختلف اجتماعی در حال رشد است.
شلوار جین پاره هم سرگذشت جالبی دارد. خوانندگان سبک گرانج به عنوان یکی از زیرشاخه‌های موسیقی راک آلترناتیو در دهه ۸۰ میلادی، اولین کسانی بودند که شلوار جین پاره را پوشیدند. خوانندگان این سبک موضعی ضد مد داشتند و به همین دلیل در اجرا‌های خود عموماً لباس‌های به‌اصطلاح «توی خونه» را می‌پوشیدند. بیگانگی اجتماعی انسان معاصر و آزادی، یکی از تم‌های اصلی ترانه‌های این سبک بود. نکته جالب آن است که با اشاعه شلوار جین پاره در آن دوران، افراد از فروشگاه‌ها شلوار جین نو می‌خریدند و خودشان آن را با تیغ پاره می‌کردند. ولی به‌تدریج کارخانه‌های تولید لباس، خودشان خط تولید شلوار جین پاره را آغاز کردند.
هرچند پاره کردن شلوار جین عموماً حاصل گسترش یک مد بود، ولی یکی از دلایل مهم برخی از جوانان برای پاره کردن این شلوار‌ها همدلی با جوانان طبقه کارگر بود. درواقع هدف آن بود تا جوانان تهیدست شهری از پاره شدن شلوار‌های کهنه خود احساس حقارت نکنند، مانند کسانی که این روز‌ها برای همدلی با افراد مبتلا به سرطان سرشان را می‌تراشند. دلایل دیگر مربوط به پوشیدن شلوار جین پاره مخالفت با مصرف‌گرایی، مخالفت با معیار اصالت در پوشش و اتخاذ رفتاری ضد مد به شمار می‌رفت. برخی از جوانان عصیانگر سؤال می‌کردند که چرا باید شلوار کهنه را دور انداخت؟ اساساً تعریف نو و کهنه چیست؟ چه کسی می‌گوید شلوار نو خوب و شلوار کهنه تحقیرآمیز است؟ شلوار کهنه هم خودش می‌تواند یک مد باشد. البته شاید اینان فکر نمی‌کردند که کارخانه‌های شلوار‌سازی، به‌زودی خط تولید شلوار کهنه را کلید بزنند.

نظر شما
جوان آنلاين از انتشار هر گونه پيام حاوي تهمت، افترا، اظهارات غير مرتبط ، فحش، ناسزا و... معذور است
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربازدید ها
عناوین پیشنهادی
آخرین اخبار