سرویس ورزشی جوان آنلاین: هفت سالی میشد که کشتی فرنگی ایران رنگ مدال طلای جهانی را به خود ندیده بود، اما گویا المپیک توکیو و مسابقات جهانی نروژ داستانی دیگر برای این رشته و مربی خوشنام آن رقم زده بود.
هنوز هم تصویر اشکها و حرفهای دردناک محمد بنا بعد از شکست کشتی فرنگی ایران در المپیک ۲۰۱۶ ریو در ذهنها باقیست. بنا بعد از المپیک از خانه کشتی رفت تا طی چند سال به رغم تمام تلاش و زحمتی که بقیه کشیدند کشتی فرنگی ایران نتواند سر بلند کند و به این باور برسیم که دیگر کار تمام است و باید با افتخارآفرینیهای کشتی فرنگی با آقای خاصش خداحافظی کنیم. با این حال بازگشت محمد بنا به خانه کشتی و اعتماد دوباره به او در المپیک، ایران را به مدال طلا رساند و همین یک طلا کافی بود تا تاریخسازی او و شاگردانش در میدان جهانی نروژ رقم بخورد. محمد بنا و همکارانش کاری کردند کارستان. البته در این میان نباید از یاد ببریم زحماتی را که بهروز حضرتیپور، رسول جزینی، لقمان رضایی، عادل بالیتبار، رحیم گیوی، محمد علیزاده، دکتر رامین امیرساسان و امید قاسمی برای تیم کشیدند و همراه و همدوش محمد بنا برای این افتخارآفرینی بزرگ عرق ریختند. این کادر فنی با سرمربی خاصشان حالا پاداش سختکوشی و تلاشهایشان را گرفتهاند و روی قله افتخار ایستادهاند.
«تاریخساز» لقبی است که به تیم بنا دادهاند. لقبی برازنده برای تیمی که برای اولین بار شش مدال کسب کرد که چهار مدال آن طلایی خوشرنگ بود و تیمی که برای اولین بار سنگینوزن آن طلایی شد و در نهایت به نایبقهرمانی جهان دست پیدا کرد. از گریههای ریو تا خندههای اسلو، شش سال طول کشید، شش سالی که هر لحظه آن برای محمد بنا سخت گذشت، بهخصوص در یک سال و نیم گذشته که هرچه در چنته داشت را برای آمادهسازی شاگردانش جهت حضور در المپیک و مسابقات جهانی نروژ رو کرد. هم خودش و هم تمام علاقهمندان به کشتی فرنگی دلهره این را داشتند که اتفاق ریو باز هم تکرار شود. وقتی آزادکاران در اسلو طوفان به پا کردند، آن وقت فشارها هم بیشتر شد. حالا همه از بنا و تیمش حداقل همان نتیجه کشتی آزاد را توقع داشتند، اما ستارههایی که محمد بنا رو کرده بود کاری کردند کارستان تا سرمربی محبوبشان بارها مجبور شود از شوق پیروزی شاگردانش آنها را روی تشک سالتو بارانداز کند و به قول خودش برای اولین بار با پرچم ایران روی تشک دور افتخار بزند: «تاکنون هیچ سالی ندیده بودید که من با پرچم روی تشک کشتی دور بزنم، اما امسال این کار را کردم، چون ستارههای جدیدی در کشتی فرنگی ظهور کردند. امیدوارم این ستارهها در المپیک پاریس هم بدرخشند. من بعد از هر کدام از این پیروزیهای طلایی با دویدن روی تشک کشتی به بچهها سالتو زدم که این موضوع نشان داد خیلی خوشحالم.»
محمد بنا که با لبخندهای فراموش نشدنی از المپیک توکیو برگشت باز هم مثل همیشه تمایلی به برگزاری رقابتهای انتخابی برای ملیپوشان اعزامی به نروژ نشان نداد تا صدای اعتراضها از گوشه و کنار شنیده شود، اما آقای خاص کشتی ایران روی حرف خود ایستاد و با همفکری و همکاری مربیانش نفراتی را که خود میخواست در لیست اعزام قرار داد. نفراتی که اتفاقاً چهرههای جدیدی هم در آن دیده میشد. هرچند بنا برای وزن ۱۳۰ کیلو مجبور به اعزام علیاکبر یوسفی شد، چون امیر میرزازاده گزینه مورد نظرش به کرونا مبتلا شده بود، اما همین یوسفی، بنا را روسفید کرد تا در موردش بگوید: «شانس او بود که مدال طلا را بگیرد، هرچند بر این باورم که هر دو کشتیگیر سنگینوزن ما شانس طلایی شدن را داشتند.»
محمد بنا عادت دارد که از سختی و دشواری سربلند بیرون بیاید؛ اول ته دلمان و خودش را خالی کند و بعد ناگهان بدرخشد. عادتی که بهطور مستقیم به شاگردش محمدرضا گرایی هم منتقل کرده است. خودش میگوید: «خداوند روز اول یک مقدار اذیتم میکند، اما روز آخر را برایم کامل میکند. همه اتفاقات رخ داده کار خداست. در مورد محمدرضا هم باید بگویم بعضی از افراد باعث میشوند که یک ورزش ماندگار و خاطرهانگیز شود. استرس و فشاری که گرایی به مردم وارد کرد باعث شد مردم هم او را فراموش نکنند.»
محمد بنا حالا ستارههای تازهای را به کشتی فرنگی ایران معرفی کرده است، ستارههایی که برخی از آنها، چون محمدرضا مختاری برای اولین بار میدان بزرگ جهانی را تجربه میکردند. همین مختاری در اسلو مقام پنجم وزن خود را کسب کرد که حتماً در رقابتهای آینده با مدال و رفتن روی سکو تکمیل خواهد شد. در تیمی که بنا ساخته کسی حاشیه امنیت ندارد، حتی مدالآوران میدان جهانی اسلو. برادران گرایی، ساروی، یوسفی، دلخانی و پشتام باید از این به بعد برای جلب اعتماد آقای خاص کشتی فرنگی تلاشی دوچندان داشته باشند. ضمن اینکه بنا حتماً از انتخاب سجاد عباسپور، مهرداد مردانی، رامین طاهری و محمد مختاری پشیمان نیست و برای آینده آنها برنامه دارد.
محمد بنا به قول علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی خودش را ثابت کرده است. او ثابت کرده که هرگاه بوده برای کشتی از جان و مالش مایه گذاشته، از خود و خانواده گذشته تا شاگردانش در خانه کشتی احساس غربت نکنند و ببینند که مربیشان پا به پای آنها تلاش میکند.
