میگویند ورزش از سیاســت جداست و نباید فضای پاک ورزش و روح بلند المپیک را به مسائل سیاسی آغشته کرد، میگویند در ورزش جایی برای سیاهنماییهای سیاسی نیست، اما ....
اما تمام اینها تا وقتی معنا پیدا میکند که مطامع خودشان به خطر نیفتاده باشد و سیاستشان پیش برود، والا همین مدعیان غربی تمدن و فرهنگ اگر منافع خودشان به خطر بیفتد یا بخواهند حرف زورشان را هر طور که شده بر کرسی بنشانند، آن وقت میدان ورزش که سهل است از هر فرصتی برای به مقصود رسیدن استفاده میکنند و کسی هم جلودارشان نیست.
در خبرها آمده بود که تیم کریکت استرالیا بازی خود با افغانستان را به طور نامحدود به تعویق انداخت تا طالبان مجبور شود در رویکرد خود در ورزش زنان «تجدیدنظر» کند. طبیعی است، وقتی که آنها برای به کرسی نشاندن اهداف سیاسی خود در ورزش حتی از یک بازی محلی سوءاستفاده و اینگونه با تحکم برخورد میکنند، میتوان تصور کرد که چگونه در میدانهای مهم بینالمللی با میلیونها بیننده تلویزیونی و تماشاگر حاضر در ورزشگاه به اهداف خود فکر میکنند.
همین یک نکته میتواند تلنگری باشد برای مسئولان ورزش کشور در ماجرای رویارویی ورزشکاران جوانمرد ایران با رقبای رژیم اشغالگر صهیونیستی. ورزشکاران جوانمرد ایران هیچ ابایی از عدم رویارویی با نمایندگان این رژیم کودککش ندارند تا جایی که برخی از آنها حتی برای چندین بار از مصاف با رقبای رژیم اشغالگر خودداری کردهاند. نمونه آن هم محمد محمدیبریمانلوست که میگوید: «هیچ ورزشکاری نیست که بگوید مدال المپیک بیارزش است یا به دنبال آن نیست، اما من راه خود را انتخاب کردهام. تا امروز سه مرتبه مقابل ورزشکاران این رژیم حضور نیافتم و اگر ۱۰۰ بار دیگر هم اتفاق بیفتد در همین راه مصمم هستم.»
امثال بریمانلو کم نیستند. ما ورزشکارانی داریم که پای عقیده و اعتقاد خود ایستادهاند و نمیخواهند حتی قدمی به عقب بردارند. میرجلیلی، رئیس بسیج ورزشکاران نیز با تأیید این مسئله میگوید: «ما قهرمانانی داریم که با همان آرمانهای انقلاب و رهبری در عرصه ورزش تلاش کردهاند و برای به اهتزاز درآوردن پرچم مقدس جمهوری اسلامی از همه داشتههای خود گذشتهاند. قهرمانانی که برای دفاع از مظلوم حتی حاضرند از سکوی قهرمانی بگذرند و برای اثبات حقانیت کودکان مظلوم فلسطین بر اساس آرمانها و ارزشهای انقلاب حرکت کنند. قصد داریم با شعار «ما مقتدریم»، فرهنگ ایثار و شهادت را در ورزش نهادینه کنیم. متأسفانه دشمنان انقلاب و ایران هزینههای زیادی میکنند و با تبلیغاتی که انجام میدهند به هر شیوهای سعی دارند تا ورزشکاران و قهرمانان را فریب دهند و از آنها جهت اهداف خود بهره ببرند. وی تأکید کرد: این قهرمانان پرورش یافته مکتب عاشورا هستند و قهرمانانی که جوانمرد و با عزت باشند، هیچگاه اقتدار خود را نمیفروشند تا ذلت بخرند.»
تمام این اقدامات درست و بجا، اما آیا باید به همین مسئله بسنده شود و تنها در داخل کشورمان برای مقابله با ترفندهای سیاسی دشمنان کشور برنامه داشت. وقتی آنها به همین راحتی با دستاویز قرار دادن یک اقدام طالبان از یک بازی محلی سوءاستفاده میکنند، چرا ما نباید برای احقاق حق خود که اتفاقاً در راستای منشور المپیک برای مبارزه با ظلم و تبعیض است اقدامی نکنیم!
قانون عدم رویارویی کشورهای متخاصم قانونی است که همین حالا هم برخی از کشورها از آن استفاده میکنند، از جمله ورزشکاران روسیه و اوکراین که با استفاده از همین قانون با یکدیگر رقابت نمیکنند، پس چرا ما نباید با استفاده از این قانون حق مسلم ورزش و ورزشکاران خود را در میادین مهم بینالمللی بگیریم. اینکه ورزشکار ما با دل و جان پای ارزشها و اهداف انقلاب اسلامی و آرمانهای انسانی بایستد کاری بسیار بزرگ و ارزشمند است، اما نباید دلخوش به این باشیم که در داخل حرف از اقتدار بزنیم و بیرون کاری انجام ندهیم. ورزشکار معتقد ایران اسلامی مقتدر هم هست، چون این باور در کالبد او ساری و جاری است، اما مسئولان ورزش باید برای احقاق حق همین ورزشکاران با دیپلماسی قوی و استفاده از قوانین بینالمللی حرف حق ورزش ایران را به کرسی بنشانند، درست مانند اقدامی که آنها برای به کرسی نشاندن حرف ناحقشان انجام میدهند و کسی هم نیست تا مقابلشان قدعلم کند.
ورزش سیاسیتر از هر حوزهای است که بتوان متصور بود، اما این سیاسی بودن فقط زمانی است که همرنگ با اهداف استعمار باشد که در غیر این صورت میگویند میدان پاک ورزش نباید آلوده به سیاست شود. ورزش سیاسی نیست تا وقتی آنها بخواهند، اما اگر بخواهند سیاسیتر از هر حوزهای میشود. به کرسی نشاندن حرف حق در این میدان کاری سخت، اما شدنی است و فقط باید همت داشت و به درستی از دیپلماسی ورزش استفاده کرد.
