یک اتفاق باز هم رخ داد: حذف یک اپلیکیشن محبوب ایرانی دیگر از گوگلپلی؛ واقعهای که هرچند وقت یک بار اتفاق میافتد و دیگر کمکم به سبب تکرار، دارد عادی میشود.
واکنشها نسبت به این موضوع کاملاً قابل پیشبینی است. وزیر ارتباطات احتمالاً طی چند روز آینده حذف را محکوم میکند، مرکز ملی فضای مجازی بیانیه میدهد، نمایندگان مجلس سنگ طرح صیانت را به سینه میزنند و مقامات مسئول از دشمنیهای امریکا سخن به میان میآورند.
همه اینها درست است، اما دردی را دوا نمیکند. مشکل ما اینجا قانون و طرح و حرف نیست. هزار هزار قانون خوب مصوب و مصرح هم که باشد، نمیتواند برای اقدام بعدی گوگل پیشگیرانه و هزینهزا باشد. برای همین هم هست که حذف اپلیکیشنهای ایرانی بعدی برای گوگل هزینهای ایجاد نمیکند.
مشکل ما «فراموشی در حکمرانی» است. ایراد ما «عدم اقتدار» در رویدادهای مشابه است. اشتباه ما «لکنت در بیان واقعیتها برای مردم» است. کما اینکه الان هم بهجای اینکه ابروهایمان را برای گوگل گره بزنیم، حالت «دیدید گفته بودیم» به خودمان گرفتیم و بیانیه همین شرکتها علیه طرح صیانت را کردهایم خطکشی برای دو «قطبیسازی»؛ البته موضوعی که در آن استادیم. ما در این اتفاقات نیازمند «صدای واحد» هستیم. ما در این وقایع نیاز به این داریم که فراموش نکنیم و پیگیری کنیم و پاسخ متقابل بدهیم. باید در این مواقع با مردم حرف زد.
حرف ما در این روزها ایستادن بین طرح صیانت و کسبوکارها و کنایه زدن غیر مسئولانه به «خودکفایی» نیست. باید کنار مردم و کسبوکارها بایستیم و کمک کنیم تکرار این اتفاقات برای آقای گوگل هزینه داشته باشد. در این میان به نظر میرسد بهترین راه موجود برای ایجاد بازدارندگی، تقویت زیستبوم خدمات دیجیتال ایرانی، تولید قدرت دیجیتال و توسعه ارتباطات با دیگر کشورهای دنیاست؛ راهی که نه در آن کنایهپرانی به «خودکفایی» جایی دارد و نه «بیارزش دانستن نظرات مردم».
