اگر هزار دلیل برای وحدت وجود داشته باشد، حتی یک دلیل برای تفرقه وجود ندارد. ذهن تاریخ به یاد نمیآورد که ملتی با وجود تفرقه به جایی رسیده باشد. بزرگترین هنر امام (ره) این بود که با الهام از تعالیم اسلام، از مردمان متفرق زمان رژیم پهلوی - که سالیان متمادی استثمارگران با تز «تفرقه بینداز و حکومت کن» بر گُرده این مردم مظلوم سوار بودند – امتی یکپارچه و متحد ایجاد کرد. این صفوف به هم پیوسته چون بنیانی مرصوص با دست خالی بر رژیم تا دندان مسلح و ژاندارم منطقه که مورد حمایت تسلیحاتی شرق و غرب یعنی آمریکا و شوروی آن روز بود فائق آمد. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی نیز تمام دوران 30 ساله عمر با برکت این نهضت الهی مرهون وحدت و یکپارچگی و حضور آگاهانه مردم در صحنههای دفاع از ارزشهای انقلاب و اسلام عزیز بوده است. برگزاری 30 دوره انتخابات در کشور برای انتخاب کارگزاران جمهوری اسلامی در مجلس خبرگان رهبری، مجلس شورای اسلامی ، رؤسای جمهوری و اعضای شوراهای اسلامی برای تحقق اصل ششم قانون اساسی بوده است.
میزان مشارکت مردم در تمامی ادوار گذشته انتخابات به مراتب بالاتر از درصد شرکتکنندگان واجدین شرایط در انتخاباتهای کشورهای دنیا از جمله اروپا و آمریکا بوده است. در آخرین دوره انتخابات در ایران اسلامی یعنی دوره دهم ریاست جمهوری که در 22 خردادماه سال جاری برگزار شد، بیش از 85 درصد واجدین شرایط در پای صندوقهای رأی حضور پیدا کردند و بعضی معتقدند و حتی معترفند که اگر تدبیر بیشتری در روز اخذ رأی اندیشیده میشد چه بسا این رکورد بالاتر نیز میرفت. به راستی در 22 خردادماه 88 مگر نه اینکه در کشور انتخاباتی برای برگزیدن یکی از چهار نامزد تأیید صلاحیت شده از طرف شورای نگهبان قانون اساسی برگزار شد و مگر نه اینکه هر چهار نامزد رقابتکننده در انتخابات ریاست جمهوری با قبول قاعده بازی و التزام به قانون اساسی و پذیرش قانون انتخابات که تاکنون 30 دوره انتخابات برگزار شده و ده دولت و هشت دوره مجلس شورای اسلامی با گرایشها و سلیقههای مختلف و اکثریت و اقلیتهای متفاوت روی کار آمده، وارد این کارزار شده بودند و مگر نه اینکه تمام 40 میلیون ایرانیای که با احساس مسؤولیت، آزادانه به یکی از چهار نامزد مورد تأیید خود رأی دادند. بنابراین عدم پذیرش نتیجه انتخابات از طرف دو نفر از نامزدها(آقایان موسوی و کروبی) پس از طی مراحل قانونی و رسیدگی به شکایات از طرف مراجع ذیصلاح و عدم تمکین به قانون چه معنایی میتواند داشته باشد. حال اگر به فرض، نتیجه انتخابات بر عکس میبود، یعنی جای کاندیدای برنده و کاندیدای بازنده عوض میشد چه حکمی پیدا میکرد. انتظار کاندیدای برنده و طرفداران آن از کاندیدای بازنده که رقیب اصلی محسوب میشد چه بود. درست همین اتفاق در ششمین دوره انتخابات ریاست جمهوری رخ داد. در آن دوره رقابت اصلی بین حججاسلام خاتمی و ناطق نوری بود. صفبندیهای سیاسی نیز جدای از تفاوت ماهوی بیشباهت به دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری نبود. اگر بزرگواری و مردانگی حجتالاسلام والمسلمین ناطق نوری در قبول شکست در انتخابات و تبریک پیروزی به رقیب، بلافاصله بعد از اعلام نتایج نبود، اتفاقاتی به مراتب بدتر از دهمین دوره انتخابات پیش میآمد. انصافاً توجیهات به ظاهر شرعی و قانونی و عوام پسند برای عدم قبول نتیجه بیشتر از این دوره میبود. اما این مردان خدا هستند که از آزمونهای بزرگ سرافراز بیرون میآیند. با شناختی که از شخصیت برجسته نخستوزیر دوران حضرت امام(ره) در نزد افکار عمومی بود، انتظار میرفت آقای میرحسین موسوی در مواجهه با واقعیتهای جامعه و قبول شکست در برابر رقیب انتخاباتی عکسالعملی بزرگمنشانه از نوع آقای ناطق نوری از خود نشان میدادند و اگر به ظاهر حقی نیز از خود تضییع شده میدیدند، با تمسک به قانون که با قبول و التزام به آن وارد عرصه رقابت شده بودند قابل استیفا بود. یقیناً مردم فهیم و قدرشناس نیز این بزرگواری را در دورههای بعد به نحو احسن پاسخ میدادند. اما صدافسوس که این نشد. دشمنان در کمین نشسته و مترصد فرصت، با طراحی و برنامهریزیهای قبلی با هجمه رسانهای و استفاده از عوامل داخلی و نقاط ضعف فتنهای را برپا کردند که آتش آن دامن خیلی از انقلابیون دیروز و معترضان امروز را نیز گرفت گرچه توطئه دشمن در پیاده کردن اهداف شوم خود با رهبری داهیانه ولیامرمسلمین و بیداری و دشمنشناسی بموقع مردم عقیم ماند، اما این واقعیت را باید پذیرفت که بخش اعظمی از پتانسیل متراکم ناشی از حضور هشتاد و پنج درصدی مردم در پای صندوقهای رأی که در جهان مدعی دموکراسی، چنین حضور عظیمی کاربردی به مراتب بالاتر از بمب اتمی میتوانست داشته باشد را تا حدود زیادی خنثی کرد. دشمن در پی ناکامی در فتنه پس از انتخابات، وحدت و محور آن یعنی ولایت فقیه را نشانه رفته است تا به خیال خام خود با ایجاد شکاف بین رهبری و امت در درازمدت به اهداف شوم خود برسد. امروزه اصلاً بحث تئوریک برای ضرورت وحدت مطرح نیست تا عدهای آن را بهانهای برای صفآرایی در مقابل یکدیگر قرار دهند؛ چرا که موضوع اظهر من الشمس (روشنتر از آفتاب) بوده و نیازی به ادله و بینه ندارد. هر فرد عادی که آشنایی با مسائل جامعه داشته و اتفاقاتی مثل روز قدس و امثالهم را میبیند، به خوبی میفهمد که ادامه این روند در آینده میتواند وحدت جامعه را تحت تأثیر قرار دهد. بنابراین به منظور تعمیق وحدت و جلوگیری از ایجاد شکاف در بین صفوف جامعه بهتر است همه نیروهای وفادار به انقلاب اسلامی و آرمانهای امام(ره) و شهدا از هر جناح و گروه و سلیقه و حزبی(برنده یا بازنده) که هستند تحت ولایت ولی امر مسلمین حضرت آیتالله خامنهای- مدظله العالی- رسیدگی به تمام امور پس از انتخابات و استیفای حقوق نظام و مردم را به دست قانون بسپارند تا مرجع قضائی به دور از جوسازیها پس از رسیدگی دقیق به عدالت و انصاف حکم کند و همه در مقابل قانون خاضع بوده و تمکین نمایند. اگر همه تابع محض قانون بوده و از هر نوع خودسری و خودشیفتگی و خوداجتهادی و خودبرتربینی و انتقامگیری و تسویه حسابهای کهنه دست بردارند، یقیناً وحدت حاصل میشود.
دبیر کل انجمن روزنامهنگاران مسلمان
