وقتی کریس رونالدو چهارشنبه شب گذشته در دقیقه ۸۹ بازی با ایرلند، با باز کردن دروازه بازنو، صد و دهمین گل ملیاش را ثبت کرد، شادی دیوانهوارش پس از این گل که رکورد گلهای ملی جهان را برای ستاره پرتغالی ثبت کرد، نشان از اهمیت آقای گلی فوتبال ملی جهان برای رونالدو داشت. رونالدو در سطح ملی و باشگاهی کم افتخار کسب نکرده و کم رکورد نزده است، اما واکنش او به شکستن رکورد علی دایی نشان از اهمیت این افتخار داشت؛ افتخاری که وقتی دایی، ۹ سال پیش آن را به نام خودش ثبت کرد، ما در ایران کمتر به بزرگی کاری که اسطوره فوتبال ایران انجام داده است، پی برده بودیم، به خصوص سال ۲۰۰۳ که دایی با باز کردن دروازه لبنان و رساندن شماره گلهایش به عدد ۸۵ از پوشکاش عبور کرد و عنوان بهترین گلزن ملی جهان را به نام خودش ثبت کرد و بعدها این رکورد را به عدد ۱۰۹ رساند، خیلیها در داخل ایران به سخره این عنوان ملی و بزرگ پرداختند و برای اینکه رکورد دایی را که آوازه لقب شهریارش به رونالدو هم رسیده است، زیر سؤال ببرند، عنوان کردند او دروازه تیمهای سطح پایینی مانند مالدیو و... را گشوده تا بزرگی عنوان بزرگی که به ما ایرانیها رسیده بود، هیچ گاه نه برای کسانی که در کنار دایی بودند و نه برای منتقدانش درک نشود. چهارشنبه شب گذشته، اما وقتی رونالدو رکورد دایی را شکست و گینس هم آن را ثبت کرد، خیلیهایمان به بزرگی کار دایی پی بردیم، اما خیلی دیر، آن هم زمانی که دیگر این رکورد متعلق به او نبود!
