ورزش اول، امید اول، اعتبار ایران و از این دست عناوین تا دلتان بخواهد میتوان برای کشتی ایران ردیف کرد، عناوینی که بحق برازنده کشتی هستند و باید کشتی را با آنها شناخت.
کشتی ایران باز هم جور تمام ورزش کشور را کشید و در المپیک مدالآوری کرد. هرچند همیشه انتظار از کشتی و کشتیگیران بالاست و همواره توقع داریم که آنها مدال درو و کمکاریها و شکستهای بقیه را جبران کنند، تفاوتی هم نمیکند که میدان، میدان رقابتهای آسیایی باشد یا جهانی و المپیک، کشتی باید دل مردم را شاد کند.
در این میان نقش مردانی که به عنوان سرمربیان دو تیم ملی آزاد و فرنگی باید شاگردانشان را به مصاف حریفان بفرستند نقشی مهم و تأثیرگذار است، چراکه آنها خوب میدانند در شرایطی باید خود و شاگردانشان را برای افتخارآفرینی آماده کنند که کمتر مورد توجه قرار میگیرند و پول و اعتبار ورزش در جایی دیگر خرج میشود. بنابراین ناگفته پیداست که به دست گرفتن سکان هدایت این دو تیم بیشتر از آنکه علم و دانش کشتی بخواهد، قلب و ذهنی عاشق کشتی را میطلبد تا بتواند از پس تمام کجرفتاریها و ناملایمات برآید.
با پایان یافتن المپیک ۲۰۲۰ توکیو حالا قرارداد محمد بنا و غلامرضا محمدی، سرمربیان دو تیم ملی فرنگی و آزاد به پایان رسیده و باید دید فدراسیون کشتی برای آینده چه تصمیمی خواهد گرفت که البته تصمیمگیری در خصوص دو مربی کشتیبلدی که در اوج ناامیدی وارد کارزار شدند و عملکرد خوبی هم از خود بجا گذاشتند، بسیار سخت است.
مسابقات جهانی کشتی سال ۲۰۱۸ به پایان رسیده بود و کشتی آزاد با هدایت رسول خادم روی سکوی ششم جهان قرار گرفته بود، آن هم با دو مدال برنز علیرضا کریمی و پرویز هادی. نتیجهای که چندان برای کشتی ایران جالب توجه نبود. در کشتی فرنگی، اما اوضاع وخیمتر بود؛ شاگردان علی اشکانی با تکمدال برنز مهدی علیاری یازدهم شده بودند و همین مسئله باعث شد در تغییرات به وجود آمده در فدراسیون، سکان هدایت دو تیم به ترتیب در اختیار غلامرضا محمدی و محمد بنا قرار گیرد. دو مردی که قبلاً هم سابقه حضور همزمان در دو تیم را داشتند و خیلی خوب یکدیگر را میشناختند.
آقای خاص میماند
آقای خاص کشتی بازگشته بود تا دوباره کشتی فرنگی ایران را سروسامانی دهد. محمد بنا که با نتیجه تاریخی المپیک لندن جاودانه شده بود بعد از شکست تلخ المپیک ریو از تیم ملی جدا شد و حالا در بازگشت دوباره کاری سخت داشت، همه از او قهرمانی و مدال المپیک میخواستند.
بنا کارش را آغاز کرد و موفق شد سه قهرمانی پیاپی را در آسیا نصیب کشتی ایران کند. قهرمانی در چین (فروردین ۹۸)، قهرمانی آسیا در هند (بهمن ۹۸) و قهرمانی آسیا در قزاقستان (فروردین ۱۴۰۰)، اما کشتی فرنگی ایران با او در جستوجوی هدفی بزرگتر بود. کشتی فرنگی درخشش دوباره در المپیک را میخواست و وقتی بنا و شاگردانش موفق شدند در رقابتهای انتخابی خوش بدرخشند، آن وقت این خواسته بیشتر از همیشه پررنگتر شد. بنا و شاگردانش پنج سهمیه المپیک را کسب کردند و در نهایت در المپیک هم موفق به کسب یک مدال طلا و یک برنز شدند. نتیجهای که هرچند با لندن ۲۰۱۲ فاصله زیاد داشت، اما شکست ریو را از از یادها پاک کرد.
محمد بنا بحق آقای خاص کشتی فرنگی ایران است و هر وقت که حضور داشته، حال کشتی فرنگی هم خوب بوده است. بنابراین به نظر نمیرسد کسی در فدراسیون کشتی بخواهد او نباشد و باید منتظر حضور دوبارهاش در خانه کشتی برای آمادهسازی شاگردانش برای رقابتهای قهرمانی جهان در مهرماه بود.
خداحافظی با مرد پرتلاش
ماجراجویی غلامرضا محمدی هم مانند محمد بنا آغاز شد. او نیز با سه قهرمانی در چین، هند و قزاقستان کارش را آغاز کرد. محمدی و شاگردانش در رقابتهای انتخابی المپیک هر شش سهمیه ممکن را به دست آوردند تا ایران با قدرت تمام راهی بزرگترین آوردگاه ورزش جهان شود، اما با وجود تمام تلاشها، کشتی آزاد ایران در توکیو طلایی نشد و در نهایت به یک نقره و یک برنز بسنده کرد تا اوضاع کمی بهم بریزد. شنیدهها حاکی از آن است که برای مسابقات جهانی سرمربی تیم ملی کشتی آزاد تغییر خواهد کرد. شنیده میشود علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی بررسی خود را برای انتخاب سرمربی جدید تیم ملی کشتی آزاد آغاز کرده و در نهایت با همفکری تعدادی از قهرمانان کشتی به چهار گزینه برای این سمت رسیده است. پژمان درستکار، علیرضا رضایی، مجید ترکان و محسن کاوه گزینههای فدراسیون کشتی برای سمت سرمربیگری تیم ملی کشتی آزاد هستند که در نهایت طی روزهای آتی یک نفر از این جمع، هدایت تیم ملی را برعهده خواهد گرفت.
غلامرضا محمدی در طول سه سال گذشته تلاش خود را انجام داد و بد هم نتیجه نگرفت، اما نتوانست توقع بالای علاقهمندان به کشتی آزاد را برآورده کند و شاید به همین دلیل است که حالا باید با او خداحافظی کنیم.
