هیچ کس نمیداند تعداد گلهای رونالدو کی متوقف میشود و بیشک این روند تا زمانی که او در تیم ملی پرتغال است ادامه دارد، چراکه کریس یک وطندوست است و هرگز از تیم ملی دست نمیکشد، اما این شاهکار رونالدو از پیش قابل انتظار بود، نه به این دلیل که او خاصتر از کسانی بود که در پشت سر (دایی) قرار داشت، ولی بعد از آنکه فاصله رونالدو با دایی به ۲۰ گل رسید این به یک خبر دائمی بعد از هر بازی پرتغال تبدیل شد و، چون حرفی از خداحافظی رونالدو از تیم ملی نبود و در سطح باشگاهی نیز از نظر گل بسیار بالا بود هیچکس شک نداشت که رکورد دایی را میشکند. رونالدو، اما اجازه داد تا سؤال درباره ۱۰۹ گل ملی به طور طبیعی جریان داشته باشد. این یک رکورد عالی است که بیانگر نظم، تعالی و خصوصیات منحصربهفرد به عنوان یک بازیکن تمامکننده است. تعریف و تمجیدهایی که البته برای علی دایی و کارنامهای که با ایران ساخته است نیز صدق میکند. دایی خودش هم میدانست شکسته شدن رکوردش توسط امثال رونالدو و مسی که از فرازمینیهای فوتبال مدرن هستند خیلی بهتر است تا اینکه این رکورد توسط یک بازیکن کمتأثیر یا آسیایی شکسته شود. اما آنچه بعد از رسیدن رونالدو به رکورد دایی قابل تعظیم بود، لحظه زیبای بین هواداران این دو بُت در قارهها بود. پیام تمجید دایی از ستاره پرتغال بعد از رسیدن به رکوردش و واکنش رونالدو که بازتابهای گستردهای در جهان داشت و حتی میتوان گفت رکورد گلهای ملی را تحتالشعاع خود قرار داد، خصوصاً عطشی که رونالدو برای پیروزی دارد این تصور را ایجاد میکند که او برای متمایز بودن کاری میکند که خودخواه دیده شود، اما با واکنش به پیام علی دایی، هواداران بیشتر شیفته رونالدو شدند و این یک هدف و درس عالی در شبکههای اجتماعی هم بود و پرتغالیهایی که در مقیاس جهانی هوادار فوتبال هستند و تاریخ فوتبال جهان را دنبال میکنند مطمئناً در برابر رفتار علی دایی و پاسخ دلسوزانه و شایسته رونالدو به بزرگترین ستاره ایران تعظیم میکنند.
