فریدون حسن
از فوتبالی که حرفهای بودن فقط اسمش را یدک میکشد انتظاری بیشتر از این هم نمیرود. میگویید داریم تکراری حرف میزنیم، خب خودمان هم میدانیم ولی وقتی از این همه تکرار چیزی جز «هیچ» عایدمان نشده آیا چارهای جز تکرار وجود دارد.
لیگ برتر به عنوان آیینه تمام نمای فوتبال کشور این روزها بسیار کسلکننده، کند و به دور از انگیزه شده است اما در عوض تا دلتان بخواهد از باب مسائل حاشیهای رشد کرده، جنجال پشت جنجال، حاشیه پشت حاشیه و بیانیه پشت بیانیه.
این روزها همه به همه چیز فکر میکنند جز فوتبال، سرمربی، مدیرعامل و حتی تماشاگران، راستی دقت کردهاید که طی چند هفته اخیر چقدر راحت به هم توهین میکنند و یکدیگر را به باد فحش و ناسزا میگیرند، توجه کنید:
1- بچه هشت سالهای به سرمربی تیم صدرنشین لیگ توهین میکند و خب طبیعتاً همه میگویند بچه است ولی کسی نمیگوید که همین جوان بزرگ میشود و فردا در ورزشگاه...
2- بازیکن تیم صدرنشین که از قضا یکی از موفقترینهای تیم هم هست به تماشاگران تیم مقابل در شهرشان توهین میکند و بعد از آن کار به جنجال و دعوا و... میکشد.
3- در تهران بهراحتی آب خوردن آنها که مدعیاند بازیهایشان باید پخش مستقیم شود و تازه کسی هم نمیتواند بگوید بالای چشتان ابرو است چون ممکن است بهشان بربخورد به بازیکن تیم حریف همهجوره توهین میکنند و کسی هم متهمشان نمیکند چون ممکن است ناراحت شوند.
4- سرمربی سابق تیمی موفقیتهای حال حاضر تیم قبلیاش را به باد مسخره میگیرد. کسی هم پیدا نمیشود که بگوید به کار تیم خودت برس.
5- مدیرعامل باشگاهی تند و تند علیه سرمربی سابقش و عملکرد او بیانیه صادر میکند بیآنکه متوجه باشد جایگاهش کجاست و نمونههای بسیار دیگر که اگر قرار باشد ادامه دهیم میشود از آن یک کتاب نوشت، بگذریم واقعاً با این فوتبال قرار است به کجا برسیم؟ میدانیم این سؤال هم تکراری است ولی چه کنیم 12 هفته از لیگ نهم هم تمام شد و هنوز کسی پیدا نشده که پاسخمان را بدهد.
جهانی که نشدیم، در آسیا هم که حرفی برای گفتن نداریم و تازه بحرین هم همین چند روز پیش از ما سبقت گرفت، دلمان خوش بود که لیگ شروع میشود و اندکی از غمهایمان را میکاهد ولی مثل اینکه اشتباه کرده بودیم، لیگ شروع شد، شکستها که فراموش نشد هیچ، غمی بر غمها هم افزوده شد. غم اینکه حالا نه اخلاق داریم و نه فوتبال، بله ما اخلاق و فوتبال را با هم باختیم آیا کسی هست که حداقل بگوید چرا؟ یا کسی هست که حداقل در مقام پاسخ برآید و بگوید «نه».
