همواره یک پنجم درآمد کشور به آموزش و پرورش اختصاص مییابد، بنابراین انتظارات جامعه ازاین نهاد برای برنامه ریزی دقیق ورزشی که از اصول قانون اساسی است کاملاً بحق است.
آموزش و پرورش با داشتن 154 هزار مدرسه در مقابل 2 هزار سالن ورزشی و معاونتی که به اداره کل نزول کرده است سعی در انجام وظایف خود دراین راستا دارد.
اما آنچه مسلم است لزوم تغییر نگرش تمام معلمان و افراد جامعه نسبت به ورزش است؛ به عبارتی اول بدنه آموزش و پرورش باید بهاین مسألهایمان داشته باشد که ورزش در تمام زمینه های آموزشی وتربیتی از ارکان مهم و تاثیرگذار است و کم کم حتی آموزش در مدارس نیز جنبه بازتری به خود بگیرد و تحرک در کلاس پر رنگتر شود و نقش آن در پرورش خلاقیت نادیده گرفته نشود.
ورزش در مدارس، باید لذت آفرین و جذاب باشد نهاینکه مانند ورزش قهرمانی ایجاد فشار و استرس کند. یعنی شرایطی فراهم شود که کودک خود را بشناسد و در حرکات و اعمال فیزیکی خود به تعادل برسد.
کودکان و نوجوانان در فعالیت های گروهی ورزشی احساسات ارزشمند اجتماعی را تجربه و تمرین میکنند.
در حال حاضر بیش از 20 هزار مربی ورزش در کشور وجود دارد که حدود 80 درصد آنها متخصص تربیت بدنی و ما بقی دورههای آموزشی را گذرانده اند. سوالی که اینجا مطرح میشود این است که آیا این تعداد معلم برای شناسایی پتانسیلها و ظرفیتهای مدال آوران صحنههای ورزشی آینده قابلیت و توانایی دارند؟
آیا فاتحان سکوهای قهرمانی بینالمللی اکنون در مدارسی به سر میبرند که زنگ ورزش از اولویتهای آخر آنها است و جدی گرفته نمیشود.
ورزش دانشآموزی گروهی به نام گروه آموزشی درس تربیت بدنی دارد که یکی از وظایف آنها بازدید از زنگ درس تربیت بدنی در مدارس است. با این حال و علی رغم وجود مشکل حقوقی، هستند معلمانی که ساعت درس تربیت بدنی را به درس دیگری اختصاص میدهند و یا برای پر کردن ساعات موظفی خود زنگ ورزش را انتخاب میکنند.
بدون شک توسعه تربیتبدنی و ورزش کشور در قالب سند چشمانداز 20 ساله جمهوری اسلامی ایران، بدون توسعه علمی و پژوهشی میسر نیست؛ لذا در این رابطه بسیار ضروری به نظر میرسد که در زمینه ورزش دانشآموزی از متخصصان امر بهره گرفته شود تا از این طریق پشتوانه ورزشی کشور تامین و راهها برای حضور در عرصههای بینالمللی هموار گردد.
از طرفی در شرایطی که بسیاری از نارساییهای تربیت بدنی در آموزش و پرورش به کمبود بودجه و اعتبارات ارتباط داده میشود و مسائل زیربنایی در این زمینه به حاشیه رانده میشوند، آیا اجرای اصل 44 قانون اساسی درباره خصوصی سازی، نسخه مناسبی برای درمان ورزش دانشآموزی است؟
