سعیده اسدی، دبیر انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشکده حقوق و علوم
سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی در یادداشتی، پیرامون نهضت عاشورا و درسهای
عاشورایی نوشت:
تاریخ مستطاب کربلا پر است از درس و آزمون؛ درسی که آموزگاری جز حسین بن
علی(ع) ندارد و آزمونی که در آن صالحین مقبول و طالحین مشروط خواهند شد.
کربلا درس عدالتخواهی است که به عالمیان و آدمیان آموخت که هرگاه حکومتی
عدالتخواه، مردمی و مشروع قدم در راه استیلا و انحراف گذاشت، باید فریاد
زد و بانگ "نه” گفتن برآورد.
کربلا آموخت هرگاه کژروی، کژفهمی، کژاندیشی و کژرفتاری قوت غالب یزیدیان و
یزید منشان شد، باید شمشیر کشید و مبارزه کرد. حسین(ع) به عنوان یگانه
استاد این درس فهماند که سکوت در برابر ظلم و ظالم نه تنها فضیلتی نخواهد
داشت که عین و عیان رذیلت است و بس.
۷۲ تن خادم برای رویارویی در برابر سیل عظیم خائنیی که چون غدهی بدخیم بندهی زر و زیور و تزویرند، کافیست.
و به قول استاد رحیم پورازغدی، فهماند که”وقتی دشمنان اسلام در لباس دوست
وارد نرخگذاریهای ارزش انقلاب و حکومت دینی شدند و عدهی زیادی از مردم
هم سیاهی لشکر دشمن شدند و بیتشخیص بودند و هر بادی که به بدنشان میوزید
دینشان را عوض میکردند، لازم است که یک شخص معتبر به این اوضاع بگوید "نه”
و امام حسین(ع) گفت.” و این "نه” شد مبنا و معیار عمل در ۱۴ قرن واپسین
خود.
کربلا زمینی است که حقطلبی و ظلمستیزی را از علم به عین آورد و از گوش به
آغوش و حسین(ع)، حصن حصین این زمین است؛ باید توجه کرد که سال۶۱ هجری
نقطهی شروع این مبارزهی حقطلبانه و ظلمستیزانه است. هرگز برای این قیام
سرخ پایانی نمیتوان متصور شد. چرا که امروزه نیز ما شاهد یزیدیان هزاره
سومیای هستیم که در قالب کوسههای ریشپهن، در صدد دستیازیدن به میراث
سرخ کربلا و عاشورایند.
در حالی که این مهم را مورد غفلت قرار میدهند که کربلا، کربلاست.
که مذاکره نیست و مکاشفه است؛
که محل قاعدین نیست و جای ثابتین است؛
که میدان تذبذب تردید نیست و رزمگاه یقین است؛
که اَختگی سیاسی و دینی نیست و آمیختگی بصیرت و شعور است؛
کربلا همه اینها است و حسین(ع) همه کربلا.
