فرانسه روزهای سختی را سپری می کند. انتخابات
یکشنبه گذشته نشان داد که افراط گرایی و نژادپرستی در این کشور از استقبال زیادی
برخوردار است. این استقبال حتی از دوره پیشین در سال 2002 بیشتر شده است. در
انتخابات هفته گذشته که رقابت بین 11 کاندیدا بود، از میان لیبرال ها، سوسالیست
ها، چپ ها و میانه روها، افراط گرایان ضد اتحادیه اروپا به دور دوم راه پیدا
کردند. مارین لوپن، دختر ژان ماری لوپن، توانست با کسب بیش از 21 درصد آراء
همراه با ایمانوئل ماکرون به دور بعدی انتخابات ریاست جمهوری فرانسه راه پیدا کند
که در هفته بعد انجام خواهد شد.
ماکرون که تا پیش از این انتخابات، گرایشات چپ
گرایانه داشت، با عبور از تفکرات پیشین خود به سمت لیبرالیسم تمایل پیدا کرد اما
همزمان برخی از زمینه های فکری خود را حفظ کرد که عدالت اجتماعی از جمله آنها است.
به هر جهت ایمانوئل ماکرون رهبر حرکت «به پیش» که می تواند جوان ترین رئیس جمهور
فرانسه نام بگیرد، در حوزه داخلی بر روی مباحث اقتصادی و عدالت دست گذاشته و در
سطح منطقه ای نیز خود را به اتحادیه اروپا متعهد دانسته و اعلام کرده است که با
آلمان و آنگلا مرکل هماهنگ تر خواهد بود.
اما مارین لوپن، رهبر حزب جبهه ملی، سیاست را
از خانواده، بخصوص پدر خود به ارث برده است. وی همچون پدر خود دارای تمایلات
رادیکال، نژادپرستانه و شوونیستی است که ضدیت با اسلام و مسلمانان را سرلوحه کار
خود قرار داده و شعارهای ضد اتحادیه اروپا می دهد. وی معتقد است که فرانسه از
دوران اوج و ابهت خود فاصله گرفته و استقلالش را از دست داده است. بنابراین باید
با ایجاد همه پرسی و طرح فرگزیت از اتحادیه اروپا خارج شود. این سیاست ادامه راه
انگلیس است که کلید واگرایی اتحادیه اروپا را زده است.
این مسئله باعث شده تا احزاب و نهادهای
تاثیرگذار فرانسه بار دیگر دچار نگرانی شده و از همه بخواهند که در دور دوم به
ایمانوئل ماکرون رای بدهند تا میزان رای او که در دور اول بیش از 23 درصد بوده،
در دوم افزایش پیدا کند. سنت سیاسی فرانسه از زمان شکل گیری جمهوری پنجم یعنی دوره
روی کار آمدن ژنرال دوگل همواره دو دوره ای بوده است زیرا هیچ یک از احزاب و اشخاص
نتوانسته اند در دور اول بیش از 50 درصد آراء را به دست بیاورند. حتی ژنرال دوگل
در انتخابات ریاست جمهوری 44 درصد رای آورد.
از میان کاندیداهای دور اول تنها کسی که از
ماکرون در دور دوم حمایت نکرده، ژان لوک ملانشون است که بیش از 19 درصد آراء را
کسب کرده است. وی سیاست مداری چپ گرا است که همچون ماری لوپن مخالف اتحادیه اروپا
و حتی مخالف ساختار ناتو است با این وجود از راست گرایان افراطی به رهبری لوپن
حمایت نکرده زیرا اگر چه دارای دیدگاه های افراطی است اما گرایشات سیاسی وی چپ
گرایانه است به همین دلیل مخالف هر دو رقیب در دوم است. با این وجود راست گرایان
افراطی امیدوار هستند که بخشی از آراء ملانشون را به سمت خود جلب کنند.
بنابراین در چنین شرایطی فرانسه به دو تکه تقسیم
شده است که راست گرایان افراطی سعی دارند در این میان خود را به کرسی ریاست جمهوری
برسانند. چند دلیل وجود دارد که نشان می دهد حزب مارین لوپن، با استقبال مواجه شده
است. ابتدا اینکه فضای امنیتی شده نظام بین الملل، فرانسه را نیز در برگرفته و
جامعه فرانسوی را امنیتی کرده است و حتی مقوله تروریسم که محصول بخش قابل توجهی از
سیاست های غربی است، در فرانسه بیش از دیگر کشورهای اروپایی نمایان است. مسئله
دیگر این است که طی این مدت رسانه های غربی و فرانسوی به تبلیغات ضد اسلامی سوق
پیدا کرده و در این میان راست گرایان افراطی تاکید دارند که تروریسم محصول حضور
مسلمانان در فرانسه است. از سویی دیگر لوپن بر این طبل می کوبد که مهاجران یکی از
مهمترین عوامل مشکلات اقتصادی و معیشتی در فرانسه است، بنابراین باید برای
مهاجران محدودیت های غیرقابل بازگشتی ایجاد کرد.
از سوی دیگر طی سال های اخیر که غرب با بحران
سرمایه داری مواجه شده است، هیچکدام از طیف های میانه از چپ و راست نتوانسته اند،
خواسته های شهروندان را بویژه در حوزه اقتصادی و معیشتی برآورده کنند، از این رو
به دنبال نیروی سوم یا تیم و طیف جدیدی از سیاسیون هستند تا بخت خود را امتحان
کنند. با این وجود هراس دولتمردان و احزاب فرانسه باعث شده تا بار دیگر سیاست های
سال 2002 برای شکست رادیکال ها و پیروزی میانه روها را دنبال کنند. از این منظر می
توان انتظار داشت که ایمانوئل ماکرون رئیس جمهور آینده فرانسه شود با این وجود
نباید فراموش کرد که رادیکالیسم فرانسه و واگرایی اتحادیه اروپا را درآینده تهدید
می کند.
