محمدرضا
كهزادي مدرس دانشگاه گفت: معماري مازني و گيلكي اين روزها در سايه ويلاهاي
به سبك كلاسيك اروپايي و شهركسازيهاي غيراصولي و نامناسب با فضاي محلي
در بوته فراموشي است كه اگر متوليان به آن توجه نداشته باشند در سالهاي
آينده ديگر اثري از سازههاي سنتي و بومي در اين مناطق شاهدنخواهیم بود.
این
مدرس دانشگاه و پژوهشگر سازههاي بومي افزود: توجه بيش از اندازه به
جاذبههاي طبيعت در شمال كشور باعث شده تا رشد نامتوازن اقتصادي در محدوده
منابع طبيعي نمود پيدا كرده و معماري سنتي اين منطقه تهديد شود و در معرض
فراموشي قرار گیرد. وي اظهار داشت: هنر معماري منطقه مازندران و گيلان به
دلايل شرايط آب و هوايي باعث شده تا از ديرباز خانههاي اين مناطق با
تكنيكهاي منحصر به فردي درصدد سازگاري با طبيعت ساخته شود اما توجه بيش از
اندازه به گردشگري طبيعت باعث شده تا معماري سنتي اين منطقه در آستانه
فراموشي باشد. وي تصريح كرد: امروزه معماري و گردشگري بيش از پيش با هم
ارتباط يافتهاند و اين ارتباط زمينههاي شكلگيري گرايشي نوين در معماري
را فراهم ساخته است كه كارشناسان از آن با عنوان Architourism يا معماري
گردشگري نام ميبرند درحالي كه اين نوع نگرش در استانهاي گلستان، گيلان و
مازندران ديده نميشود.
وي با اشاره به اينكه معماري به شكل شيوايي
ميراث فرهنگي، تاريخي و هويت يك منطقه را نشان ميدهد، افزود: درحال حاضر
بسياري از جهانگردان استقبال ويژهاي از تورهاي هنر و معماري ميكنند چراكه
سازهها جهان بيني و تفكر يك جامعه را نشان ميدهند. اين مدرس دانشگاه
ادامه داد: اگر چه درحال حاضر گردشگري نوار شمالي كشور به دو عنصر دريا و
جنگل خلاصه شده، اما شهرها جاذبههاي معماري فراواني ميتوانند داشته باشند
كه از آن جمله ميتوان به جاذبههاي معماري اماكن مذهبي، علمي، فرهنگي،
تجاري و حتي صنعتي اشاره كرد؛ مواردي كه اين روزها در اين منطقه مغفول
مانده است.
