اين روزها شنيدن خبر محروميت تيمهاي فوتبال باشگاهي ايران از سوي فيفا ديگر عادي شده، مجامع بينالمللي فوتبال در راه به كار بستن قوانين تعريف شده و برخورد با متخلفان به هيچ عنوان با كسي شوخي ندارند و اصلاً هم به اسم و سابقه خطاكار نگاه نميكنند.
آنچه اين روزها به عنوان محروميت در فوتبال ايران ديده ميشود، فقط و فقط بهخاطر عدم آشنايي با قوانين بينالمللي فوتبال و حتي در بعضي موارد دستكم گرفتن و سرسري خواندن اين قوانين و تبعات عدم اجراي آنهاست. اينكه ما خلاف كنيم و بگوييم جريمهاش را ميدهيم يا اينكه از بحث محروميت با تعابيري مثل تعليق و توبيخ ياد كنيم نه تنها دردي را دوا نميكند كه باعث وخيمتر شدن اوضاع ميشود.
كار فوتبال ايران در ارتباط با مجامع بينالمللي و برقراري رابطه با فوتبال دنيا اينقدر ضعيف و آماتور است كه حتي بيكارترين بازيكن فوتبال دنيا اين روزها خوب ميدانند كه با استفاده از يك ايجنت كاربلد ميتوانند با يكي از باشگاههاي فوتبال ايران قرارداد امضا كنند و خيلي راحت با بهرهگيري از ضعف اطلاعاتي مديران فوتبال ايران بندهايي را در قراردادهايشان بگنجانند كه بتوانند حتي بدون يك دقيقه بازي، كار را به شكايت بكشانند و به راحتي باشگاههاي ايران را با محروميت روبهرو كنند.
فدراسيون در اين رابطه سكوت اختيار كرده و حرفي نميزند، در حالي كه فيفا در اين قبيل پروندهها هم فدراسيون و هم باشگاه را مخاطب قرار ميدهد و اينطور نيست كه كسي ادعاي بيخبري يا عدم ارتباط با اين قبيل جريانها را داشته باشد، نكته اصلي اينجاست كه فوتبال ايران به تصور اينكه ميتواند مانند قوانين داخلي خود همه چيز را دور بزند، ميتواند فيفا و قوانين قرص و محكم آن را هم از سر باز كند.
ايراد كار اين است كه بسياري از مسئولان فوتبال ايران زبان بينالمللي نميدانند و تنها از برقراري ارتباط با دنياي فوتبال سفر به اروپا و امريكا را ياد گرفتهاند، نگاهي به كارنامه مسافرتهاي آنها به خوبي اين ادعا را ثابت ميكند كه آقايان چگونه به صورت مرتب چمدان به دست در فرودگاهها هستند و در دبي، مالزي و نقاط ديگر بهسر ميبرند، اما دريغ از يك تأثيرگذاري مثبت براي فوتبال ايران. ايراد كار اينجاست كه حتي وقتي نامهاي ارسال ميشود كسي پيدا نميشود كه بگويد اين نامه چيست؟ قرار است چه كاري صورت گيرد؟ و اگر نشد چه تبعاتي دارد؟ اتفاقاتي كه اين روزها براي استقلال و تراكتورسازي رخ داده فقط به خاطر اين قبيل سهلانگاريها و عدم برخورد مناسب و صحيح با قوانين است.
سوءمديريت حاكم بر فوتبال اين روزها بيشتر از قبل خود را نشان ميدهد، سوءمديريت كساني كه مدام در حال صدور بيانيه و ايجاد تنش در فوتبال بودند، آنها كه دم از دفاع از حق مردم ميزدند، حالا بايد پاسخگوي همين مردم باشند كه چگونه تيمشان محروم شده يا آنهايي كه به راحتي در امور فني تيم دخالت ميكردند، حالا پاسخ هوادار را بدهند كه چگونه امور مربوط به خودشان را انجام ندادند، آن وقت دم از امور فني و ارنج تيم ميزنند.
و در نهايت بايد فدراسيون فوتبال پاسخگو باشد، فدراسيوني كه اين روزها تمام هم و غم خود را گذاشته تا ماجراي سرمربي تيم ملي را حل كند و كلاً بيخيال فوتبال باشگاهي شده است.
