فساد در فوتبال واقعيتي است که نميتوان آن را انکار کرد. برگزاري جلسهاي به همين منظور و براي بررسي ابعاد فساد در فوتبال را بايد به فال نيک گرفت. با اين حال در کشور ما همايش و جلسه زياد برگزار ميشود و در پايان هم بيانيه ميدهند، ولي خبري از نتيجه منطقي نيست. صحبتهاي شيرين در اينگونه جلسات زياد مطرح ميشود، اما در نهايت اميدي به رسيدن به يک راهکار منطقي و عملي نيست. از آنجا که تجربه ثابت کرده اينگونه همايش و جلسات نتيجهاي در پي ندارد، بعيد است که براي مبارزه با فساد در فوتبال نيز گامي مثبت برداشته شود. کلمه فساد ابعاد گستردهاي دارد و معضلات زيادي را دربر ميگيرد. متأسفانه در سالهاي گذشته فوتباليستهاي زيادي اسير مشکلات اجتماعي و حتي مالي شده و به همين دليل از عرصه فوتبال طرد شدند.
فساد در فوتبال به سمت و سويي ميرود که قطعاً پايان خوشي ندارد. بهعلاوه اينکه اين معضل به قدري حاد شده که ديگر با گزينههاي دمدستي قابل حل نيست. در واقع بايد با فاکتورهاي فرهنگي در مقابل ضدفرهنگهاي زياد موجود در فوتبال مبارزه کنيم. روزگاري با دادن يک جايزه به بازيکن اخلاق در هر بازي سروته قضيه را هم ميآورديم در حالي که زمان طلايي را براي مبارزه با معضلات فوتبال از دست داديم. متأسفانه فوتبال ايران سالهاست که به حال خود رها شده و مبارزه با فساد بدون شک موضوعي زمانبر خواهد بود. در فوتبال ما نه تنها فساد کاهش نيافته بلکه به شاهد افزايش آن هم هستيم. البته نبايد تصور کرد که فوتبال ساير کشورها پاستوريزه است، چراکه در فوتبال اروپا نيز معضلات زيادي وجود دارد، اما قوانين محکم و نظارتهاي دائمي بسياري از مشکلاتشان را حل کرده است. فساد در حوزههاي ديگر نيز به چشم ميخورد، اما با تدوين قوانين سختگيرانه و بدون انعطاف، اغماض و البته تکيه نکردن بر مسائلي چون ريش سفيدي کردن ميتوان فساد را در فوتبال کمرنگ کرد. به عنوان مثال در فوتبال جزيره علاوه بر اتحاديه فوتبال انگليس، مديران باشگاهها و ساير مديران اجرايي نظارت مستقيمي بر مسائل حوزه فوتبال دارند.
