آزادسازي شرق حلب از زير اشغال مسلحين وابسته به گروههاي تكفيري باعث خوشحالي دولت و مردم سوريه و بهخصوص ساكنان شرق حلب شد كه عملاً به گروگان گرفته شده بودند و از آنها به عنوان سپر انساني استفاده ميشد. همين احساس را ميتوان در بين مسئولان و مردم ديگر كشورهاي منطقه و جهان نيز مشاهده كرد كه از همان ابتداي اجراي طرح براندازي دولت قانوني سوريه خود را در كنار آن قرار دادند و با اين اقدام از افتادن سوريه به دست گروههاي تكفيري جلوگيري كردند.
همچنين اگر واقعيت سوريه براي افكار عمومي بينالمللي و حتي دولتها و سازمانهاي جهاني و منطقهاي بهدرستي و بدون تحريف تشريح و تبيين ميشد، بيترديد استقبالها و شادمانيها از آزادسازي شرق حلب بيشتر از اين ميشد. در واقع كساني كه در خلال پنج سال گذشته از مسلحين و همپيمانان تكفيري آنها حمايت ميكردند نه تنها از آزادسازي شرق حلب استقبال نكردند بلكه ماتم و عزا گرفتند و با توسل به تبليغات گسترده به سياهنمايي پرداختند و از اين طريق كوشيدند هم اين پيروزي را بر مذاق مردم سوريه تلخ كنند و هم اينكه به تلاشهاي جبراني جديد دست بزنند كه از جمله آنها ميتوان به كشاندن مجدد موضوع به شوراي امنيت و اتخاذ تلاشهاي خزنده براي دامن زدن به اختلاف ميان روسيه و ايران اشاره كرد. همه كساني كه در اين تلاشها مشاركت دارند در يك مورد نقطه اشتراك نظر دارند و آن اينكه همگي شكست بزرگي متحمل شدهاند اما در عين حال انگيزهها و دلنگرانيهاي متفاوتي دارند. براي امريكا و دولت اوباما آزادسازي حلب نه تنها اعتبار آن را در ميان متحدان خود از بين ميبرد بلكه از اينكه در واپسين روزهاي تحويل قدرت با دومينوي شكستها در داخل و خارج مواجه شده غيرقابل تحمل شده است.
براي كشورهاي اروپايي آزادسازي حلب از اين جهت كه ميتواند زمينه بازگشت تكفيريهاي دوتابعيتي را فراهم كند دلنگرانيهايي را ايجاد كرده است، هر چند در بلندمدت آزادسازي حلب براي آنها نيز منافع امنيتي دارد. رژيم صهيونيستي نيز از اين جهت كه آزادسازي حلب ميتواند توجه دولت و ارتش سوريه را به جبهه جنوبي براي آزادسازي مناطق تحت اشغال تكفيريها معطوف كند، نگرانيهايي را ايجاد كرده است، به خصوص براي عربستان و قطر و تركيه از اين جهت كه آرزوهاي خود را در سوريه بر باد رفته ميبينند و نميتوانند شكست در حلب را تحمل كنند. نكته قابل توجه ديگر در اين زمينه اين است كه حاميان گروههاي مسلح و تكفيري سوريه كه در سالهاي اخير با شكست اين گروهها مواجه شده بودند انتظار داشتند مذاكرات سياسي در ژنو به گونهاي پيش رود كه آنها بتوانند دست كم بخشي از ناكاميهاي نظامي خود را جبران كنند اما اكنون با پيشنهاد پوتين براي برگزاري مذاكرات در شهر آستانه قزاقستان ميبينند كه اگر مذاكراتي هم در كار باشد قطعاً در ژنو نخواهد بود. از اين رو در مجموع ميتوان گفت پرخاشگري، سياهنمايي و تحركات حاميان گروههاي مسلح در قبال آزادسازي حلب در شكست آنها ريشه دارد و اين هم تا حدودي طبيعي است اما در عين حال نبايد از برخي تلاشهاي انتقامجويانه غافل بود.
